[p. 145]
- LXXV - [O ghy dwase menschen, cranck, eerdich // stoff]aant.
O ghy dwase menschen, cranck, eerdich // stoff,
wat hebdy vore? Waer sydy hooverdich // off?
Als tgelas broos, saen onstucken gewreven,
soo is u leven.
Ghy syt hier sueckende altyt volherdich // loff,
waer duer dat ghy verliest Godts eeuwich weerdich//hoff;
want de hooverdige worden daer verdreven,
de cleyne verheven.
Och! denckt om duyterste, ghy en sult niet sneven,
maer suchten & beven //, peysdy opt sterven.
Want daendincken der doot, tis daer beseven,
& oock beschreven //, doet sonden derven.
Siet toe intyts, wilt duechden opkerven,
soo suldy verwerven //, tot uwer baten // goet,
Godts rycke hier naer, daer suldy in erven.
Daendincken der doot veel sonden laten // doet.
[p. 146]
Daendincken der doot doet veel vergeten // tquaet,
ist niet alsoo? Nae myn vermeten, // jaet.
Want als wy op onsen sterffdach dincken,
ons vruecht moet crincken.
Tegen de doot en is geen secreten // raet,
& nae dat ons schult dan afgequeten // staet,
soo sal de siele in glorie blincken
oft neerwaerts sincken;
dlichaem moet in deerde rotten & stincken,
daert de wormen mincken // selen & duercnagen.
Dwelck haer in wellusten woude eten & drincken,
hoveren & schincken // nae syn behagen,
dat wort dan walgelyc, in corte dagen,
voer vrinden & magen //: elck dit wel vaten // moet,
Sterft eer ghy sterft, wildy nae niet clagen:
daendincken der doot veel sonden laten // doet.
Peyst om u ende, ghy sult omkeeren // snel;
als de doot ons sal komen visiteeren // fel,
soo moeten wy van hier, eylaes! maer
wy en weten waer.
Och! waer willen wy doch studeren // el
dan om ons somme te calculeeren // wel,
[p. 147]
op datse dan effen mach syn & claer?
Want dat gelt hiernaer.
Bernaerdus betuyget ons openbaer:
een reyn herte sal daer // meer wesen geacht
dan alsulcken geladen met goude swaer.
Voer dien dach hebt vaer //, soo sydy wel bedacht;
de rechter is van seer grooter cracht;
die syn comste verwacht // is boven maten // vroet,
want sy is onseker, weer dach oft nacht:
daendincken der doot veel sonden laten // doet.
Denckt, waer es Samson, die vroem int werck // was?
Oock mede Virgilius, die een groot clerck // was?
Alexander Magnus, daer elcx macht voer vloot?
Al gestorven den doot.
Och! den camp der doot is voerwaer een sterck // pas;
ten baet geen vroemheyt, legt hier aengemerckt // ras:
het moeter al ane, soot Godt geboot,
ondersaten & hoot.
Dit maeckt elck herte swaerder dan loot.
Dus ist wel noot //, dat wy altyt waken
& sorgen intyts voer der sielen broot;
want met goude root // en muecht ghys niet ontraken;
[p. 148]
peyst om de note, seer bitter om craken.
Als die souden smaken // boven garnaten // soet,
denckt hoe therte sal breken, den mont sal spaken:
daendincken der doot veel sonden laten // doet.
prinche.
Waert dat wy dit altesamen wel gronden wouwen,
serteyn my dunckt, wy souden de sonden schouwen;
want der natueren schult moet elck betalen
Duytschen & Walen.
Ten waer niet muegelyc, dat wy vermonden souwen
wat suerder bier de helsche honden brouwen
voer die sy ter hellen in dootsonden halen;
dus wacht u voor dwalen.
U en selen daer helpen borchten oft salen,
croesen oft schalen //, treckt dit wel te beene;
want, lacen! als ons de doot sal duerstralen,
dan salt al falen // sonder de duecht alleene.
Diet bruyloft cleet derft, blyst eeuwich in weene.
Peyst, ghy onreene //, die der armer aten // bloet,
hoe swaer dat sal syn vande weirelt te scheene:
daendincken der doot veel sonden laten // doet.
