[p. 163]
- LXXIX - [Wt der diepten roep ick met herten ootmoedich]aant.
Wt der diepten roep ick met herten ootmoedich,
duer de kennisse aensiende myn groote misdaet
van myn jonkheyt, als seer overvloedich:
o Godt der genaden, weest myns behoedich,
want myn sonde myn hooft verre te boven gaet,
& boven der bergen gewichtich, soo is myn quaet,
gedaen van dbegin mynder dagen,
duer de sotte begeerte & jongen raet,
versmadende u waerheyt & u goet behagen.
Nu aensiende myn misdaet, soo moet ick beclagen
myn groote onwetentheyt van myn jonck leven;
dus en gedinckt de sonden niet, die ick moet dragen,
maer meer u genade & u goetheyt verheven.
Nu aenmerck ick wel dat my dede sneven,
myn jonge sotheden die voer u stincken;
nu biddick, als van uwen goeden geest gedreven,
o Heere, en wilt de sonden myns jonkheyt niet gedincken.
[p. 164]
De sonde mynder jonckheyt synde gedachtich,
soo duncket my nu therte van rouwe schueren;
want naer u rechtverdicheyt, o Godt almachtich,
als ghy die aensiet, dit weet ick warachtich,
soo en mach niemant staende blyven noch gedueren;
want de sterren onreyn syn, nader schriftueren,
& faute is in u ingelen gevonden.
Dus moet nu mynen geest veel dancx besueren,
als ick dincke om alle myn misdaden & sonden,
ende noch, alsoo den heyligen Petrus can orconden,
syn nauwe behouden, die oot rechtverdich waren.
Waer sal ick den sondaers, ten eeuwigen stonden,
ons voer u vertoogen oft openbaren?
Maer met een betrouwen op u genadich verclaren,
die ghy duer Christum alle penitentien wilt schincken,
dus biddick, duer syn lydens & doots beswaren:
o Heere, en wilt de sonden myns jonckheyt niet gedincken.
Als Jeroboam heb ick, onwyselyc bedocht,
o Heere Godt, u eeuwige wysheyt versteken,
& der jonge sotten onwysen raet volbrocht,
& nae myn wulpse sinnelycheyt in als gewrocht.
[p. 165]
Dies syn de thien geslachten van my aff geweken:
dat syn alle myn duechden, dit mach ick wel spreken,
& met clagende woorden duer tsondich aenmercken;
maer noch is een hope crachtich in my gebleken
op u genade, die gaet boven u ander wercken;
want ghy en begeerde de doot niet tot tsondaers verstercken,
maer dat hy hem bekeere & leve nae Ezechiels woort.
Dus doet wt myn boosheyt & duyster vlercken,
naer u ontfermhertigheyt, soomen dander hoort;
aensiet myn cranckheyt altyt voort & voort,
oft met den sondaren soudick in duysterheyt versincken.
Dus noch biddick met alle berouwende accoort:
o Heere, en wilt de sonden myns jonckheyt niet gedincken.
prinche.
Princhelycke genade, Godt vol eeuwiger eeren,
noch beclaech ick seer myn sondige jonge tyden,
dat ick duer myn jonck sinnich wulps vermeeren,
u niet gevreest en heb als Heer der Heeren,
noch niet bekent in u goetheyt, naer Salomons belyden.
[p. 166]
Leert my duer uwen geest nu mynen geest bevryden,
duert schryven uwer wet in myn herte binnen;
leert my daer duere sonder handt besnyden;
als de heylige Magdalena soo verandert myn sinnen,
met Jeremias, duer ons geests bestralicheyt.
Maer siet op Christus, myn eeuwich gewinnen,
ons geset tot gerechticheyt & tot salicheyt,
dan sal ick mueghen, naer schrifts verhalicheyt,
met die rechtverdige voer u aenschyn blincken.
Dus biddick, my siende inder sonden regalicheyt:
o Heere, en wilt de sonden mynder joncheyt niet gedincken.
