|
|
|
| |
| | | |
Op ‘t Genoegen,
Stemme: De Min die lijdt veel pijn.
En groot behagen schept in rijckdom en in pracht,
In grootheyt, (noyt geblust,)
In deftigheyt van naem, en oudt beroemt geslacht,
‘t Geen u in over-vloedt,
Als het u ‘t genoegen steelt?
2 ’t Genoegen is een deucht,
Die alle rijcke schat in glans te boven gaet,
| | | |
‘t Genoegen is een vreught,
In ramp en tegen-spoet: Het alder-quaetste quaet,
‘t Genoegen is door-plicht,
Hoe swaer het is, versetten sal.
3 En sietmen niet in ‘t velt,
Wat een gerustigheydt sich het genoegen deelt:
Daer sigh geen Herder quelt:
Maer uyt sijn soberheyt het grootst genoegen teelt,
Noch geen gebreck van goedt,
Deert het genoegent hart:
Want sy ‘s Werelts rampen tart.
4 ’t Genoegen is die geen,
Die een bedaert persoon, doet jeughdelick aensien,
Prijs ick dan niet met reen,
Die het mis-noegen haet, en schijnter voor te vlien:
| | | |
En siecktens oorsaeck is,
Dus schuwt, te veel becommernis.
P. V. Goor.
|
|
|
vorige
