|
|
|
| |
| | | |
Melindes schoonheydt,
Stemme: Alst begint.
HOewel de son vry helder schijnt,
Nochtans sy voor mijn son verdwijnt:
Dat is Melind, wiens heldre klaerheyt,
Verlicht het duyster in haer naerheyt.
2 O schoone maeght uytmuntent beelt!
Die door u glans de herten streelt,
Indien dat Paris u aenschouwde,
Ick weet sijn vonnis hem beroude,
3 V wesen is van sulcken kracht,
| | | |
En zijt daer in ghelijck van macht,
Apol, die door sijn gulde straelen
‘t Ghebloemte opent, daerse daelen.
4 Wanneerje uwe lonckjes velt,
Gheen borst soo ruw, of lijdt ghewelt,
En moet hem als verwonnen gheven,
Indien hy wil in ruste leven.
5 Mijn breyn ontbreynt, wanneer ick wil,
(Mijn pen die staet oock telkens stil,)
V schoonheyt naer de kunst afmalen,
Waer in Apelles sou verdwalen.
6 Indien hy soo stouthertich waer,
Dat hy u beelt dorst trecken naer,
Sijn Venus souwer niet by lijcken:
Maer voor u schijnsel moeten wijcken.
Een de Eer.
|
|
|
vorige
