Zeven vragen van Seghelijn van Jerusalem.

In een papieren handschrift van de laetste jaren der vijftiende eeuw, waeruit ik in het vorig deel van dit Museum, de Profetie van Bulscamp(1) getrokken heb, staet het volgende gedicht, de zeven vragen, welke Seghelijn van Jerusalem aen zyne zeven zonen deed, bevattende.

Er bestaet in onze letterkunde een uitgebreid gedicht, Seghelijn van Jerusalem genaemd, dat, zoo als professor Jonckbloet zegt, de reeks middeneeuwsche kunstvoortbrengselen van grooter omvang besluit. Handschriften van dien roman zijn er niet tot ons gekomen, maer wel twee onderscheidene drukken der zestiende eeuw, beide te Antwerpen, de een by Claes de Grave, ten jare 1517; de ander by Hendrik Peeterssen van Middelburg, zonder jaertal.

Professor Jonckbloet heeft een nog al uitvoerig verslag van den Seghelijn van Jerusalem in zyne Geschiedenis der Middennederlandsche Letterkunde ingelascht(2). Ik verwijs daernaer, wat de lotgevallen van dien held en van zyne zeven zonen, die later de zeven wyzen van Rome werden, betreft.

Het stuk, dat ik hier laet drukken, behoort niet tot het uitgebreide dichtwerk; alleen is de stof daeraen ontleend en naer aenleiding van hetzelve geschreven. Het zal dus uit de pen van eenen anderen dichter dan dien, welke den uitgebreiden roman schreef, gevloeid zijn.

Zoo als gewoonlijk, heb ik het handschrift letterlijk gevolgd.

Vanden zeven vraghen van Jherusalem Zeghelijn.