[p. 17]origineel
Verzen.
In de donkre kamer, van het astraal-licht,
Zweeft mijn Siderisch lichaam in zwart rouw-licht
Naar het vlottend Gistren, langs gedachten-zeeën,
Zwarte, zwarte kleuren-tinten, niets dan weeën.
Al mijn zijnde Mensch-gedenk heb ik gelezen:
Niets dan ween-gedruppel pan mijn arrem Wezen...
In gedenk-paleizen van mijn levend Hart,
Angstig droom-gezweef van maagden-in-rouw-zwart.
Blank-gevinger balsem strooiend op mijn Ziel!
o Dat slechts wat zon me in 't harte viel!
[p. 18]origineel
Uit feeëngorgels cirklen zachte wondergalmen,
Lijk stergeluid, in aether-geuren, klanken-kleurend,
Of 't reine snaargetril in reinende englenzielen
Wanneer ze uit gouden lelie-droomen pas ontwaken.
Het stem-geruisch van verre, wiegelende accoorden
Klinkt zacht en zachter in het plechtig avond-worden,
Lijk 't regendroppel-klaatren op het lichtend water,
En't glimmer-lichtend suizel-zingen door het loover.
En zilver-witte nenupharen, op het meer,
En zilver-blanke zwanen, drijvend op het meer,
- een stoet in wit gewaad langs een bestarden hemel, -
Beluistren 't zachte licht-geruisch der Hemel-sterren,
Mijn vleugel-droomen, mijn beminde liefde woorden,
Door englen-hand in 't ruim verspreid en daar ontvlamd!
[p. 19]origineel
O Lief, gij wondre Fee uit 't wonder toover-sprookje,
Ik glans nu in den Hemel uwer zoete liefde.
De rozen uwer kussen, lijk mirakel-bloemen,
Omvlechten hoofd en hals met frissche loover-kransen,
En luide zingen uwe zwarte droomen-oogen,
- de laatste schemering zaalgen wellust drinkend, -
Een lied van leven, lieven, waarlijk Mensch-zijn!
Hosannah! wij gaan verder dan ons oogen peinzen
Veel verder dan ons hopen en ons lusten reikt.
En klokken klinken zacht en ruischen liefdewoorden;
Één liefdezucht vervult het droomend avond-landschap;
En wellust-dronken baadt mijn zangerige ziel,
Mijn reine Fee! in 't blonde meer van uw gedachten!
Victor de Meyere.
