Gods voorzorg.  Wijze: Waar heen? mijn ziel! waar heen?         Wat leed! helaas! wat leed!      Wanneer men nimmer weet,  Zich naar zijn lot te voegen;      Men delft zijn eigen graf,  En rooft zich al 't genoegen,      Dat ooit het leven gaf.      ô Hemel! laat mijn hart,      Geduldig in zijn smart,  Standvastig 't leed verduuren!      Dat toch niet eeuwig blijft;  Daar eens, na weinige uuren,      De dood mijn rouw verdrijft.    [p. 16]        De tijd, de vlugge tijd,      Die altoos voorwaards glijdt,  Slijt ook verdriet en kwelling,      En al wat mij ontmoet,  Staat onder Gods bestelling,      Die 't muschjen zelfs behoedt:      Mijn lot is in zijn hand.      Zijn onbeperkt verstand,  Zal voor mijn welstand zorgen;      'k Ben van zijn trouw bewust;  En wagt getroost den morgen      Van eindelooze rust.         Ma.V.H.