[p. 52] De Bruids moeder.  Wijze: Toen ik laatstmaal in 't Maisaizoen.     Wat ben ik in mijn hart verblijd!      Ik smaak een zoete vreugd;  Nu Jaantje, binnen korten tijd,      Zo minzaam als vol deugd,      Zal treden in den echt,      Met Braafharts oudsten knegt;  't Is zulk een snedig jongeling      En tevens zoo opregt.     Maar nu gebiedt mijn moederpligt,      Dat ik haar eens ontvouw,  Het geen ik acht van veel gewigt,      Voor ieder jonge vrouw:      Hoe dat men in dien staat,      Veel ongeluk ontgaat.  En daar men jong en onbedacht,      Dan zo geen acht op slaat.    [p. 53]    Het eerst dat ik haar zeggen wil,      Is: schuw het huiskrakkeel:  Want wagt ge u voor het eerst verschil,      Dan wint gij waarlijk veel.      Voer nimmer 't hoogste woord,      Wijl zulks des man behoort:  Hier door kunt gij veel twist ontgaan,      Die 't zoet des vredes stoort.     Met vreugd voeg ik 'er dan nog bij:      Dat vlijtigheid haar past:  Dat dit den man verligting zij,      In 't dragen van zijn' last.      ô 't Brengt voor 't huisgezin,      Aanmerkelijk voordeel in,  Als man en vrouw te zamen werkt,      Uit eenerlei begin.     Ik zal haar raaden, dat ze let      Op kleding, huissieraad;  Dat alles zindlijk zij en net,      En wel in orde staat.      Een vrouw, die slordig leeft;      Verwaarloost wat zij heeft.  Daar ze aan heur man en huisgezin,      Een schaadlijk voorbeeld geeft.    [p. 54]    Ik zeg haar dan voor eerst genoeg;      Zij heeft toch ook verstand.  Voor and're dingen is 't te vroeg,      Die volgen naderhand.      Kwam eens die blijde dag,      Dat 'k haar als moeder zag:  'k Gaf haar dan weêr den besten raad,      Die 't Moederhart vermag.         S.A.R.