Blijmoedigheid.  Wijze: ô Zielverrukkende avondstond.     Hoe goed is niet een vrolijk hart,      Al treft ons ziekte en pijn;  Men kan, na mind'ring van de smart,      Weêr dubbeld blijde zijn.     Want hij, die dikwerf ziek'lijk is,      Mist veel het zoet genot  Der vriendschap, en dat groot gemis      Verzwaart zijn droevig lot.    [p. 27]    Een heldere opgewekte geest,      Brengt hem veel voordeel toe;  En schoon zijn kwaal al niet geneest      Hij 's egter wel te moê.     Als hij somtijds een' troost geniet,      Die hem een vriend toedeelt;  Is 't, of hij 't eind' der smarte ziet      Zo wordt zijn hoop gestreeld.     Want is 'er wel een grooter goed,      Dan als men wordt gemind,  Van vrienden, die in zuur en zoet,      Men altoos teder vindt?     Ik dank u God! gij gaaft aan mij      Een vreugd-gevoelgen aart  En waare vrienden aan mijn zij',      Bemin'lijk, trouw, bedaard.     ô Godsdienst! bron van zuivre vreugd!      Werk steeds op mijn gemoed,  Bekroon mijn wensch en sterk mijn deugd      Als ziekte feller woedt.         S.A.R.