|
|
|
| |
| | | |
Het vergenoegde Huisgezin, op Saturdag avond.
Wijze: Toen ik laatstmaal in 't Maisaizoen.
Wat heil! de week is weêr ten end;
Hoe bang scheen haar begin.
Zij spelde ons jammer en ellend,
Wij loven echter d'Opperheer,
Wij zijn door zijne gunst gespaard,
Hij heeft de nevlen opgeklaard,
Onttrok zijn hulp ons niet.
Wij worden, schoon ons rampspoed dreig'
Nooit moedloos of bevreesd.
| | | |
Te weeten, dat ons gansch bestaan
Berust in 's Hoogsten hand,
Vuurt daadlijk ons vertrouwen aan,
Brengt ons geloof tot stand,
Leert: wat de Godheid doet,
Maakt onze ziel gedwee en stil,
En schenkt haar kracht en moed.
Wij hebben deze week gewis,
Weêr onze schuld vermeêrd;
Maar 't Goddelijk getuigenis,
Heeft vrees in vreugd verkeerd.
Verwierf voor ons de zaligheid,
Ontnam ons schrik voor 't graf
Nu leggen wij het hoofd gerust
En gansch blijmoedig neêr.
Wij zijn ons van niets kwaads bewust
En zien wij d'uchtend weêr,
Aan 't Heeren dienst gewijd,
Te heiligen, en dat ons hart,
| | | |
Wij kennen op deez' woelige aard,
Waar 't ons zo vaak verveelt,
Geen vreugd, daar zo ons hart meê paart,
En 't grootst vernoegen teelt,
Dan die uit Godsdienst vloeit,
Ons van het stof ontboeit,
Waar door de reinste hemelmin,
In ons meer blaakt en gloeit.
Wij wenschen nu naar 't morgen uur,
Doordrongen van geheiligd vuur,
Zal stichten door zijn reên,
Door 's waerelds Heiland zelv' gebaand,
Dan throonen wij de Algoedheid neêr,
Verbreiden 's Hoogsten eeuwige eer,
Wiens galm ons eindloos streelen zal,
Voor Jesus hoogen throon.
|
|
|
vorige
