|
|
|
| |
| | | |
Het Geldhuwelijk.
Wijze: Geld is 't beweegrad aller zaaken, enz.
Hoe staat gij zo bedrukt te kijken,
Heel anders, als een jaar geleên;
Toen ge in een' koets daar aan kwaamt strijken
Met honderd jongens om u heen.
'k Bid u; zwijg mij van die dagen,
Toen begon juist mijne ellend.
Ach! is mijn leed, door geen mensch te draagen,
Nog aan mijn' buurman onbekend.
Ik verwensch 't naar trouwen rijën
Met die vergulde totebel.
Ach! wist gij wat ik heb te lijën
Van dat verschrompeld lelijk vel.
'k Heb haar om den splint genomen,
Ik verhong me in Judas strop;
Maar, ach! dat ik weêr van haar af kon komen;
'k Bedacht 'er mij geen omzien op.
| | | |
'k Moet dag aan dag verwijten hooren;
‘Door mij zijt ge in dien stand geraakt,
Nog zoudt gij sukk'len, als te vooren,
Had ik van u geen man gemaakt.’
Wil ik eens een fles gaan drinken,
Dan preêkt zij de maatigheid:
‘'k Zeg u; het zijn mijn' schijven, die 'er klinken,
'k Heb die daarvoor niet weggeleid.’
'k Mag van geen vrouw of meisjen spreeken,
Of 'k zie heur rood gepuist gezicht,
Door nijd en jaloezij verbleeken.
Een oorvijg leert mij dan mijn' pligt;
Ach! dan denk ik menigmaalen:
Waar ik van die heks weêr af.
Ach! mogt ik haar maar in den kuil zien daalen,
Al zonk heur geld zelfs meê in 't graf.
Zie ik dan meisjens van mijn' jaaren.
Waar ik wel eens het oog op had,
En die ik dwaas alleen liet vaaren,
Om maar een weinig aardschen schat;
'k Zou van spijt dan knarsetanden,
En verwensch mijn' droeven staat.
Hoe draag ik best mijn harde huwlijksbanden?
Ik bid u, Buurman! om uw' raad.
| | | |
Ik wenschte, dat ik u kon raaden
Doch uwe geldzucht heeft den schuld.
Gij moet uw' vrouw nu niet versmaaden;
Maar haar verdraagen met geduld.
Anders, zal u elk bespotten,
En men roept u na op straat:
‘Daar gaat 'er een van die bedroogen zotten;
Ei, kijk; die geldwolf heeft het kwaad.’
|
|
|
vorige
