|
|
|
| |
Een aardige Klugt, die ’er binnen de Stad Amsterdam is Voorgevallen, tusschen een Dienstmeid en een Schippers Knegt.
| |
Stem: ’t Was in de zoete Maand van Mey.
EY Vrienden hoor een raare Klugt,
Die ik zal Zingen met Genugt,
Van een gemaakte Dienstmeid zoet
| | | |
Dat Meisje dat ging op Fortuin.
De Schipper was een ligte Pluim,
Hy sprak, Myn alderliefste Bruid,
Het Meisje dat sprak Schipper fier,
Ik ben een Dogter van Playsier,
Kom gaan wy zamen aan de Zwier,
Wy zullen een Kansje wagen
Hy greep het Meisje om haar Hals,
Kusten haar Kaakjes lief en mals
En greep haar in zyn Armen,
Hy zey, Myn alderliefste Dier,
Gy krieweld in myn Darmen.
Zy gingen zamen in de Kroeg,
Het Meisje dat kreeg daar genoeg,
Van Eeten en van Drinken:
Maar wat daar vorder is geschied,
Dat zal verdrommelt stinken.
Hy greep het Meisje na haar keurs,
De Dogter greep hem na zyn Beurs;
Zyn Poen die was vervlogen:
Hy sprak, ô! Gy vervloekte Hoer,
Ziet hoe dat hy daar stond en keek,
In al zyn Zakken waar hy greep,
Hy vond daar niet te vegen:
Zyn Lief was met de Buit al voort
En hy stond zeer Verlegen.
Oorlof gy Schippers Gasten koen,
Wilt gy een Avondlugje doen,
Wagt u wel voor de Hoeren:
’t Is haar om geen Vermaak te doen,
Maar om uw Beurs te loeren.
|
|
|
vorige
