|
|
|
| |
Dombvrgsch-Reyse, toeghe-eygent aen Jonckvrou
Svsanna Zvyd-Lands.
WAerde nichte cloecke maeghd,
Die ons groote moeder draegt;
Of, om niet te groot, of kleen,
Recht te spreken, als ick meen,
5
D'alder-kloecste tongh van spraeck,
(Zonder dat ick ander laeck)
Die, naer 't oordeel van mijn oor,
My, of yemant, quam te voor:
| | | |
Onlangs, als vvy, door het land,
10
Reden, naer het Domburghs zand,
Juyst en even op dat pas,
Als het daer de Peerd-merct vvas;
VVat en hoe veel zoetigheyd,
Onder-menght met nuttigheyd,
15
VVat vermaeckingh, vvat geklucht
Diend' ons doen al voor genucht!
Maer hoe kondet anders gaen,
Daer de koetse vvas gelaen,
Niet met lasten van der aerd,
20
Maer alsulck een achtingh vvaerd,
Als met oordeel, en bescheyd,
Nicht, u zagh ick nevens my,
Joffrou Palma sloot u zy,
25
Een zoo zoet, en kloeck verstand,
Alsser yemand zelden vant.
(VVant haer maegh dat niet en deert)
VVas uvv zuster, rijck van gheest,
30
Op-gevoed van deughdes keest.
Nichte Sara, 't is van u,
Dat mijn tonghe stamelt nu,
V, die toondet licht, en klaer,
Met een zoet beleefd gebaer,
35
Dat ghy draeght geen duyster beeld
Van Susannas best gedeelt.
Joffrou Schrave, onze Nicht,
Niet een Zeeusch, maer Brabandsch licht
Vol beleefdheyd, vol verstand,
40
Zat aen uvve slincker-hand.
Daer benevens, heel goeds moeds,
In het yser van de koets,
Roels, mijn svvagher vvert gesien,
45
Roels, dat ongemeen verstant,
Die zich zelven niet verpant
Aen het doen, of aen de praet
Van de luyden van de straet;
Die in 't minste, noch in 't meest,
50
Lacchen, snappen, niet en vreest;
Die van s'vveerelds goed en macht,
Zelf-vernoegingh 't grootste acht.
Dit is soo een kort verhael,
55
Van 't gezelschap, van den aerd,
Zoo, int rouvv by een vergaert.
Maer vvat zoetheyd, vvat vermaec,
Als ick in 't herdencken raeck,
Hoe vvy daer, dien korten tijd,
60
Met malcander vvaren blijd!
VVoorden, redens, vvel bereyd,
Vol van leer, en zedigheyd,
Zeer ghevoegh'lick t' saem-genaeyt,
VVierden onder ons gezaeyt.
65
Maer gelijck het niet en voeght,
Datmen daer dan heeft beploeght
't Voorhooft, met een nauvv gordijn
Van een svvarte sucht en pijn;
| | | |
Speelden vvy, als nu, als dan,
70
Zoo, als yder gissen kan,
Of een speeltjen, of een klucht,
Tot der zinnen zoet genucht.
Onder ander, vveet ick vvel,
Quam te berde eenigh spel,
75
Daer vvy moesten kle'en een bruyd,
Als zy zou, ten huyzen uyt,
Naer de kercke vrolick gaen,
Om in echt te zijn ontfaen.
('t Is oock geen vremd achter-docht,
80
Dat die onder ons dit zocht,
Eerst te stellen in het vverck,
Hadd' een ander ooghen-merck.)
Elck een dan vvas afgericht,
Om te gheven glans en licht,
85
Kleeren, cierssels, vremd gebras,
En vvat meer van noode vvas.
't Eerste vvas vol over-vloed,
Maer het laetste boet op boet,
Als de Bruyd, vol trouvvens lust,
90
Nu bycans vvas toe-gerust.
Hier dan zijnde staegh verstelt,
Als ick heel vvas uyt-getelt,
En, al docht ick noch zoo zeer,
Voor dees Bruyd en hadde meer;
95
Rocht mijn handschoen, tot een pand,
In uvv teer, en vaste hand,
In uvv sterck-bevvaerde schoot,
Daer ghy z' als in yzer sloot;
Daer de plaetse vvas ghekeurt,
100
Voor het gheen zou zijn verbeurt.
Zoentjens, geyle voddery:
Maer vvanneer het vviert bekent,
Dat dit speeltjen vvas ten end,
105
En dat voor die hooghst sou bien,
Onzen uyt-roep zou geschien;
Nicht, vvat zoeter aerdigheyd,
VVas 't al, dat ghy op ons leyd,
VVat genuchte, vvat gelach,
110
Quam-er doen al voor den dagh.
Elck een vviert daer zoet-besvvaert,
Als gby dochtet, naer zijn aerd,
Als ghy dochtet, dat hy zou
Best dan schudden uyt zijn mou.
115
Maer, och armen! liefste Nicht,
Hoe ontviel u dit zoo licht?
Neef, dees hand-schoen blijft by my,
Of ghy moet ons maecken bly,
Met een veersken op zijn maet,
120
Dat op dese hand-schoen slaet.
VVel hoe dus, bezette Maeghd,
Diens vernuft my zoo behaeghd,
Is 't uvv oordeel, of is 't geck,
Zoet vervvijt van zulck gebreck,
125
Dat ick nochtans niet en acht,
By uvv zoet vvelsprekens kracht?
Neen, dit laetst en houd ick niet,
Maer ick achte, dat ghy yet,
| | | |
Hebt gehoort, een ander-mael,
130
Van de Zeeusche Nachtegael.
Dat ick daer oock, met geklangh,
Zou doen hooren mijn gezangh:
Dat ick, als een schorre gans,
Onder svvaenen, onder mans,
135
Onder priesters, als een leeck,
Zou doen schett'ren mijn gequeeck.
VVel Nicht, daer is oock vvat van,
Als 't nu yeder blijcken kan:
Nochtans ziet ghy aen dees pen',
140
Dat ick gheen Poët en ben.
|
|
|
vorige
