|
|
|
| |
Psalm 6.
IN grimmicheyt ontsteken,
En straft niet de ghebreken,
Mijn sonden zijn wel waerdich
5
V gramschap seer rechtvaerdich:
Ghenade! maer gheen recht.
Slaet neer, door mede-doogen,
10
Gheknackt mijn beenen beven,
Mijn vleesch wert wech gedreven,
Door smert en groote pijn.
De schrick en angst die plagen,
Mijn ziel met wreede slaghen,
15
So vreeslick dat ick gruw.
Mijn hert in treurich duchten,
Met veel benaude suchten,
Seyt, Heer waer blijft ghy nuw?
Helaes! wilt my verhooren,
20
Neycht tot mijn clacht u ooren,
V goetheyt sal dan Heere;
Oock dijnen lof verconden?
Die in de graven stincken
En doen u lof niet klincken,
30
Maer zijn der wormen spijs.
Van suchten en van weenen,
Van nocken en van steenen,
Mijn bed geheel door-nat.
Ick ben verouwt van treuren,
Verdriet mijn hert doet scheuren,
Ick galm niet uyt als klacht,
40
Om dat mijn vyant spijtich
Soo lebbich, dreuts, verwijtich,
Vertreckt van hier, ghy boosen,
45
Flucx packt u ylich voort;
Want mijn ghebedt ootmoedich
Dat heeft de Heere goedich
50
Sal my voort aen bevryen,
Want hem mijn jammer deert,
Iae hem ghevalt mijn smeecken,
En tot een waerheyts teecken
Hy hem te mywaerts keert.
| | | |
En my niet moghen lijden,
Verschricken metter haest;
Terugh met angstich beven
Heeft haer de Heer gedreven,
60
Beschaemt en seer verbaest.
|
|
|
vorige
