[p. 1]
Die Rose.
[Deel 1]
A. fol. 1. a.
+Het seit menech, dat in drome
Niet el en es dan idele gome,
Logene ende ongewarechhede;
Nochtan heeft men ter meneger stede
5
Dicke die drome vonden waer+
Ende die dinc gescien daer naer,
Alsi in drome waren gesien.
So wie dat wille houden in dien,
Dat ic doer ben ende sot,
10
Ine houde drome niet over spot:+
Men hefse dicke waer ondervonden,
Alse wi horen wel orconden
Enen auctoer, die Macrobes hiet,1
(Hine houtse over logene niet)
15
Die bescreef dat vision+
Vanden coninc Scipion.
Te minen rechten XX jaren,
Alse minne neemt al sonder sparen
Van jongen lieden haren tsens,
20
Doe lagic in een groet gepens+
Op mijn bedde, ende wert bevaen
Met enen slape; also saen
So quam mi een droem te voren,
Dien gi hier selt mogen horen
25
Van woerde te woerde ende anders niet,+
En si algader so gesciet,
Gelijc die droem mi dede verstaen.
Dies gijt selt teer van mi ontfaen,
Salic u in Dietsche ontbenden
30
Den droem, dien ghi al waer selt venden.+
Ware vrouwe ocht here die vrien woude,
Hoemen dit boec heten soude:
Die Rose seggic dat heten sal,
Want daer es in besloten al
35
Die art van minnen geellike,+
Die materie es scone ende rike.
Nu moete God onse Here geven,
Dat hare, daer ict dore opheven
Hebbe, moete behagen alsoe,
40
Dat sijt ontfa, so waer ic vroe;+
Want icse vor al die werelt minne:
Hets recht, want sijs Rose van minen sinne.2
[p. 2]
A. fol. 1. a-c.
+In minen drome, daer ic in lach,
Dochte mi dat ic die werelt sach
45
Scone versiert ende al vergroit,+
Die alden winter was vermoit,
Ende dat was in Meyes tide,
Dattie voglen waren blide.
Die bome worpen nuwe blat;
50
Die erde wart van dauwe nat,+
Die den winter verdort stoet;
Si acht nu wel lettel goet
Wat hare die felle winter weet,1
Maer parert hare nu gereet,
55
Ende gaet hare behagelike versieren.+
Si maect van meneger manieren
Cleder, meer dan C paer,
Van cruden, van blomen, dats waer.
Roede, gelu, wit ende groene;
60
Si siert hare in allen doene.+
Die voglen singen menechfoude,
Die dore des felles winters coude
Hebben in bedwange gelegen,
Die hebben nu te lange geswegen;
65
Beide nachtegale ende calandren,+
Die papegay oec metten andren
Die singen menegerande noten,
Daer si sitten met haren roten.
In desen tiden souden minnen
70
Die jonge lieden in allen sinnen+
Dore den oversoeten tijt,
Die danne es in die werelt wijt:
Hi es al te hart ende vol van nide.
Die niet en mint in desen tide.
75
In desen tide so was dat icke+
Lach ende droemde een lanc sticke.
Mi dochte alsoe daer ic lach,
Dat het vroech was ane den dach,
Ende ic stont op sonder vernoyen,
80
Ende ginc mi cledren ende scoyen,+
Ende dwoech mine hande mede.
Ute enen ziede dat ic doe dede2
Een cleine zelverijn naeldekin,
Dat zuverleker nine mochte sijn.
Ende bem dus uter stat gegaen,
Allene, bestende mine mouwen,4
Om dat ic horen woude ende scouwen
Der voglen zanc, die menechfoude
90
Sere songen achter woude.+
Om den zoeten nuwen tijt
Soe hadden si so groet delijt,
Dat si sere te stride songen,
Elkerlic na sire tongen.
95
Dus gingic na haren zanc+
Horende, ende mine dochte niet lanc
Dien wech, dien ic ginc hene sciere.
Ic quam gaende op ene riviere,
Die neven eenre heide stoet.
100
Doe quam mi in minen moet,+
Dat ic mi woude daer gaen meyen
Op die riviere in die valeyen,
[p. 3]
A. fol. 1. c. d.
+Die alse een carstael was clear
Ende couder oec, weet vor waer,
105
Danne wesen mochte enege fonteine.+
Een lettel minderre dan die Seine
Was die riviere sekerlike
Si quam gelopen dapperlike
Van enen berge die daer stoet.
110
Mi donct dat in minen moet,+
Dat ic niene hadde gesien
Die riviere in allen dien,
Dat ic in mi gemerken conde,
Die scoenre was tote op dien gronde,
115
No so fijn noch so claer.+
Doe gingic hare een [deel] bet naer
Om te dwane mijn anscijn
Daer in ende die hande mijn.
Doe sagic den gront altemale
120
Gepaveit met stenen wale.+
Die stat was scone in alre wijs,
Het sceen een erdersce paradijs,
So wel behagede mi die stat.
Die praierie was oec nat
125
Van soeten coelen dauwe.+
Die stat besagic harde nauwe,
Want si mi behagede wale.
Doe gingic al twater tale
Mi meyende in die praierie,
130
Diere gelike en sagic nie.+
Doe ic een luttel hadde gegaen,
Sagic vore mi een vergier staen,
Dat groet was ende harde wijt;
Oec waest gesloten ende gevrijt
135
Met starken ende met hogen muren,+
Wel gehouwen met figuren,
Ende met beelden gescreven wale,
Daer ic u gerne altemale
Die figuren ave verseide,
140
Constic met eneger behendicheide;+
Na dien dat si mi gedaen
Dochten, salic doen verstaen.
Die irste beelde hiet Haettie,
Die geweest heft oit ende ie
145
Van ernessen dat irste begin.+
Verbolgen stoetse in haren sin;
Sere bedect ende harde fel1
So sceen die ymagene wel.
Sine was niet te gereke wale,
150
Mare ontsent sceen soe altemale.
Soe hadde int voerhoet menege lese,
Ende opgescurst was hare die nese;+
Lelec was si ende verronst mede.
Si stoet verwimpelt daer ter stede
155
Met enen doke onsuverlike.
Neven hare stont sekerlike
Ene ymagene anders gedaen:+
Boven hare so sagic staen
Haren name, dien ic las,
160
Dattie beelde geheten was
Felheit2, ende een ander mede
Stoet daer op ander side tere ander stede,+
Die geheten was Dorperheit.
Si hadde al selke lelecheit
165
Alse daden die vorste beide.
Groet sceen wel hare quaetheide;
Si sceen oec wel vol hovarden+
Ende quaet sprekende ende vol onwarden.
Wel conste hi betrecken entrouwen,
170
Die selke beelde conste houwen,
Want wel sceent ane haren gemake,
Dat was ene dorpre sake+
[p. 4]
A. fol. 1. d.-2. a.
+Ende een wijf al vol onneren,
Die hare ter doget nine wilt keren.
175
Hier na sagic gehouwen daer
Ende betogen, dat was waer,
Giricheit, die niet en geeft,+
Machse, den dach datse leeft.
Dese es die den lieden doet
180
Over een vergaderen tgoet,
Ende perssemen leert ende vorcopen,1
Ende vergaderen tgelt met hopen;+
Dits die gene die doet stelen
Den lief, die bi sire kelen
185
Wert gehangen ter meneger stat;
Dese es oec die toebringet dat,
Datmen den lieden rovet thare;+
Dese maect oec openbare
Groete gedingen ende sware.
190
Oec maect si menigen makelare,2
Die beide heren ende vrouwen
Hare goet afsteken met ontrouwen,+
Ende hare erfenesse doen vercopen,
Om dat sijt te gadere hopen.
195
Lelec was dese beelde gedaen:
Si sat, alse die mochte staen
Qualec, ende beidde harre bringren+
Met crommen handen ende met vingeren,
Want hare herte na el en stoet
200
Dan nader andre liede goet.
Dits dat haren sin verteert,
Want sijt vore alle dinc begeert.+
Naest Giricheit stoet
Vrecheit, die oec begert dat goet.
205
Sie was mager ende bleec;
Enen doden si bat geleec
Van hongere dan iemen el.+
Het sceen an hare varuwe wel
Dat si luttel goet verteerde,
210
Maer altenen den penninc geerde.
Sie ondelsperde dicke hare kele:
Sie soep wellinge van gerstinen mele+
Niet so vele dat hare besloet.
Sine at niet el dan gerstijn broet,
215
Ende tallen dien dat si nochtan
So mager was, sone hadsi an
Mar enen roc, die menich gat+
Hadde, die te meneger stat
Was geboet met ouden doken.3
220
Men hadde lange moegen soken
Eermen vonden hadde die vloe:
Hi was tegleden alsoe.+
Op een recke bi haerre siden
Hinc een mantel van ouden tiden
225
Ende van brunette een rockelkin,
Dat niet bloeter en mochte sijn.
Ic segge u in warger dinc,+
Dattie mantel, die daer hinc,
Met bonten gevodert nine was,
230
Maer die vodre, geloeft mi das,
Was lammerin, out ende swart,4
Swaer te dragene ende hart.+
Si haddene wel gehadt X jaer,
Maer selden droechsine, dat es waer,
235
Want int herte hadt hare geten
Een gat, haddi iet versleten;
Want haddi gewesen quaet,+
Eer Vrecheit, dat verstaet,
Enen nuwen hadde gecregen,
240
Hadde sire lange sonder gelegen.
[p. 5]
A. fol. 2. a. b.
+Vrecheit so hilt in die hande
Ene borse met enen starken bande,+
Die si harde vaste sloet;
Sie en warre om gene noet,
245
Die si hadde, daer toe gegaen.
Selden was die borse ondaen
Omme enege becommerthede,+
En ware of sire iet in dede.
Daer na so stoet vort betogen
250
Nidicheit, die noit in hogen+
En wart om dinc die si vernam,
Si[ne] wart altoes erre ende gram.
Ende vertoech alle scaden.1
Niet en stoet hare bat in staden
255
Dan alsi enen goeden man+
Sach comen toren ende lachter an,
Ocht oec enich swaer verlies:
Sere verblidde si hare dies.
Ocht alsi enich geslachte sach.
260
Dat oit vorbare te wesene plach,+
Vallen ochte te nieute gaen,
Daer omme so verblijdde si saen,
Ende hads feeste ende groet spel:
So quaet was si ende so fel.
265
Maer alsi sach enen man,+
Die ere ende goet gewan
Met duechden ende met behendichede,
Ochte met enichgerande wijshede,
Dat gave hare sware avonture.
270
Nidicheit heeft selke nature,+
Dat si te niemene en draget minne.
So fel es si in haren sinne,
Sine heeft maech dien si vrient si;
Noch haren vader, gelovets mi,
275
En woudse dat gesciede goet,+
Sie en souds in haren moet
Hebben toren ende leet.
Dat si dus quaet es ende dus wreet,
Dat loent si haer selven al;2
280
Alse iemene gesciet goet geval,+
Waent si altemale ontsinnen,
Ende edt van rouwen hare herte binnen.
Si es die niemen goeds en an;
Men vint en genen so goeden man
285
Niewerinc te gere stat,+
Mochte si wel, si en dade dat,
Dat hi ten groten scanden quame,
Ende lachter hadde ende blame:
So quaderhande so es si
290
Ende so vol venins daer bi.+
Ic sach daer Nidicheits figure
Hebben ene leleke faiture:
Lelec sachse, dat weet wel,
Alse die nidich was ende fel.
295
An hare mestont barde vele:+
Si sach beide losch ende scele;
Niemenc en mochse besien wale;
Hare een oge loecse telken male
Van groter felheit dien si droech;3
300
Die es te vele ende meer dan gnoech.+
Na Nidicheit so stoet verheven
Serecheit ende wel bescreven.
[p. 6]
A. fol. 2. b.-d.
+Ane hare varuwe so sceen gnoech
Dat si rouwe int herte droech.
305
Si was gelu ende bleec;+
Van varuwen si wel geleec
Ende van gedanen Giricheiden:
Si was elu van magerheiden,1
Ende van onwillen, die si sach,
310
Verswinde hare herte nacht ende dach.+
Noit en was martelare
In tormente also sware,
Noch in erscap also groet,2
Noch in so over groete noet,
315
Alse Sericheit hebbende sceen.+
Si weende ende droefde al in een,
Ende sine woude hare vertroesten niet,
So wat feesten dat si siet.
Si sceen wale eene sericge sake,
320
Ende die sere leefde met ongemake.+
Sie wranc hare hande ende trac haer haer;
Sie dreef harde groet mesbaer.
Hare cledre waren harde quaet,
Want si hadse, dat verstaet,
325
Met haren handen gescoert ontwee.+
Te moede was hare altoes wee;
Haer haer hadsi uutgetrocken,
Dat lach bi hare met groten locken.
Hare luste luttel enich spel,
330
Soe rouwich sceense ende so fel;+
Feeste te makene was hare ommare,
Want spel ende rouwe sijn contrare.
Hierna stont Outheit betogen,
Lelic ende sere gebogen,
335
Harde cranc ende sere verrompen,+
Ende enen voet wel gecrompen
Van dien dat si te sine plach.
Si nam af nacht ende dach,
Beide van sinne ende van wijsheden,
340
Ende hare scoenheit was al leden.+
Si was alse wit van hare
Alse ocht si gebloit al ware.3
Al verdroget so was hare lijf,
Ende hadde van coude die handen stijf.
345
Vol ronsen so was hare die huut;+
Tmos wies hare ten oren uut.4
Hare tanden waren uut gemene
Gevallen, sonder een allene,
Die groet was ende voren oec stoet.
350
Sie en ware niet enen voet+
Sonder hare potente gegaen:
Hare macht was hare also ontgaen.
Die tijt die noit en gelach,
Maer die gaet nacht ende dach,
355
Sonder rusten hi hene gaet,+
Al dunct ons dat hi stille staet
Ende in enen poente duren;
Hi gaet met tiden ende met uren,
Ende lijt sonder keren weder,
360
Gelijc dat twater vallet neder,+
Ende dies dropel weder en keert:
Aldus es oec die tijt geleert.
Jegen den tijt en mach niet duren
Yser no borech met hogen muren;
365
Die tijt die verteert al.+
Wat dat leeft, groet ende smal,
Heeft die tijt oec opgevoedt,
Ende die tijt hi verdoedt.
[p. 7]
A. fol. 2. d.
+Die tijt sent alle dinc ter mouden,
370
Die tijt dede onse vorderen ouden,+
Die tijt doet vulen alle dinc,
Die tijt out keyser ende coninc,
Oec sal si ouden doen ons allen
Die doet en doet [ons] tirsten vallen.1
375
Die tijt, die breect dit ende tgene,
Hadde so versoft dese oude quene,
Dat si en wiste wat si dede:+
Sie was in hare irste kintshede.
Ic wille wel geloven das,
380
Alsi in haren poente was,
Datsi hadde wijsheit ende sin,
Maer nu sceen sijs hebben min.+
Versoft was si in hare gedane;
Ene cappe hadde si ane,
385
Ene sware ende ene oude,
Wel gevodert jegen tcoude,
Want ouden lieden, dat es waer,+
Gaet een cleine coude naer.
Ene andre beelde daerna stoet.
390
Na dat mi dochte ende ict verstoet,
Was si Papelardie geheten:
Dat sijn lieden, wildijt weten,+
Die hem tonen van buten goet
Ende quaetheit dragen in den moet.
395
Sie sijn helich van gelate
Ende vensen hem al met barate.
Anders so toent hare anscijn+
Dan hare herte binnen sijn.
Simpelic was dese beelde bescreven
400
Na een wijf, die was begeven
In een zwaer religioen:
Si droech twee gebondene scoen,+
Enen zoutre hilt si in die hant.
Het sceen dat si elken sant
405
Aneriep met groter innecheiden.2
Sone helt hare twint met behagelheiden,
Ende ene hare droech si ane
Alder naest haerre huut,
410
Die si dede selden uut.
Van vastene was si bleec ende vale,
Alse of si doet ware altemale.+
[p. 8]
A. fol. 2. d.-3. b.
+An hare sceen in alre wijs,
Dat hare die porte int paradijs
415
Altemale ware ontaen,
Ende sire gereet mochte ingaen;
Want dus gedane lieden plien,+
Alse wie in die ewangelien sien
Gescreven, dat si hare anscijn
420
Mager houden, omdat si sijn
Willen geprijst vanden lieden,
Om ene cleine idele glorie,
Die hem verblijdt die memorie.
425
Tachterste stoet gescreven daer
Aremoede, dat es seker waer,
Dat emmer dat onwerste si;+
Want hem so coemt node iemen bi.
Om hare hadde si enen zac;
430
Honger, coude ende ongemac
Hadsi ende menege scamelhede:
Om niet so dede si menege bede.+
Altoes so croep si achterwart,
Want si en es met niemene waert.
435
Metter kele was si ontwonden.
So stoet van daer die andre stonden
Achter verre een groet stucke.+
Die arme heeft selden gelucke:
Achter es hi altoes gesteken.
440
Arm man mach wale spreken,
Dat dure si vermaledijt,
Ende die wile ende die tijt,+
Dat hi nie wart geboren,
So menichge onwerde moet hi horen.
445
Selden heeft hi an goet cleet:
Hem sijn scoeen oec ongereet;
Selden eet hi ende drinket wale;+
Verstoten es hi altemale.
Dus waren die beelden daer gehouwen
450
Ende wel betrocken, bi mire trouwen,
Beide in goude ende in lasur,
Die daer stoeden inden muer.+
Hoge was die muer ende ront,
Ende vaste besloten, ende stont
455
Om een vergier alse ene hage,
Daer en was noit te genen dagen
Het was so over scone een plein,
Dat ics hem van goeden sinne
460
Hadde gedanct, die mi daer inne
Hadde gelaten sonder scade,
Ochte bi ledren ochte bi graden,+
Want ict wel houde overdien.
Dat meerre feeste noit gesien
465
Niewerinc en wart in engeen lant,
Alsemen inden vergiere vant.
Noit en was so suete stat,+
No daer die vogle songen bat,
Noch oec maecten meerre geluut;
470
Daer was in joie ende deduut.
Van cruden, van boemen alle manieren
Waren binnen dien vergiere.+
Die stat sceen so lievelike,
Dat man en es in erderike,
[p. 9]
A. fol. 3. b. c.
475
+Hine soude verbliden, ware hire bi;
Ende ic selve, gelovets mi,
Wasser af verblidet alsoe,+
Ende int herte worden soe vroe,
Dat ic niet C 
en name
en name480
Vore dat ic daer binnen en quame.
Doen ic den sueten zanc verstoet,
Viel mi stappans inden moet,+
Hoe dat ic den raet gesochte,
Dat icker binnen comen mochte,
485
Bi wat engiene, bi wat liste,
Want ic no porte no dure en wiste;
Noch niemen sone was mi bi,+
Die den wech mochte wisen mi;
Want allene wasic daer,
490
Dies was mi dat herte swaer.
Doch bedochtic tachterste dat,
Dat noit en was so scone stat,+
Noch so delisieuser mede,
Daer en ware ane teneger stede
495
Ochte dore, ochte wiket,
Daermen in mochte comen met.
Dus gingic pensende lange ure,+
Ende besach die hoge mure
Ende dat porprijs dat vaste sceen.
500
So lange gingic dat ic een
Wiketkin vant harde clene.
Niewerinc danne daer alle[ne]+
Mochtemen daer comen binnen.
Twiket was in allen sinnen
505
Vaste besloten met hameiden;
Daer cloppedic voren sonder beiden,
Ende riep lude ende stiet,+
Ende danne horctic, ochtemen iet
Daer binnen horde dat ic stiete,
510
Ende iemene quame die mi in liete.
Doe hoerdic dat quam gegaen
Ene maget, was wel gedaen,+
Die mi dat wiket ontdede
Welgemaect had si die lede:
515
Haer haer scone, kersp ende blont,
Ende rosenroet hadde si den mont;
Hare vorehoeft slecht ende ront die kinne,+
Daer een clene dal stont inne;
Hare ogen lachende ende fijn
520
Ende claerre vele danne een robin;
Hare nese recht, dat wale sit;
Hare tande alse yvorijn wit,+
Geset effene ende clene;
Hare adem suete ende rene;
525
Hare kele was wit ende scone:
Henne es wijf onder dien trone,
Die scoenre hals droech openbare,+
Ende so slecht, alse ocht hi ware
Gepoliceert al overal.1
530
Si was lanc, in midden smal;
In wane niet datmen tere stonde
Wijf in al die werelt vonde,+
Die twint mochte geliken iet
Der scoenre maget, die mi inliet.
535
Van perlen hadsi enen hoet2
Op hare hoeft, die hare wel stoet,
[p. 10]
A. fol. 3 c. d.
Droech si enen al van blomen
Ende van rosen, diemen daer vant.
540
Enen spegel hadsi in die hant,
Ende enen cam hadsi oec daer,
Daer si met hare scone haer+
Kimde ende leide behagelike.
Hare mouwen waren fraielike
545
Met enen drade toe getoegen,
Die en ploiden noch en bogen.
Dies si hare hande hoeden woude+
Jegen die sonne ende iegen die moude,
So hadde die scone angedaen
550
Twee witte handscoen, die haer wel staen,
Ende diere cleder ende rike,
Datmen nine vonde hare gelike,+
Daer menich guldine stripe in gaet
Ende menich scone rikelic naet.
555
Sine hadde te doene ander sake
Dan si haer selven behagel make.
Doe mi die maget aldus die dore+
Ontsloten hadde, daer ic stont vore,
Doe seidics hare groten danc.
560
Ende vragede hare eer iet lanc
Hoe dat si geheten ware.
Si antworde mi openbare+
Wel hovesscelike ende seide:
‘Ic doe mi heten Ledicheide;
565
Inne hebbe te doene anders niet
Dan mi pareren, alse gi siet.
Nemmer sone begeric el+
Dan te sine in bliscap ende in spel.
Edel wijf bem ic ende rike,
570
Ende bem oec harde heimelike1
Dedute, die frai es ende scone,
Die uten lande van Babilone+
Die bome dede bringen hier,
Die hier staen in dit vergier.
575
Doe die bome becleven waren,2
Dedi desen muer te waren
Maken al omme dit porprijs,+
Daer en vroes noit binnen yes;
Ende die beelden oec daer mede
580
Dedi elke maken na haren zeden,3
Die gi saget daer buten staen,
Die lelic sijn ende ongedaen.+
Menichwerven coemt hi hier
Hem meyen in dit scone vergier
585
Met sinen lieden, die comen mede,
Die altoes leven in blijthede.
Nu stappans es Deduut hier binnen,+
Om te horne in allen sinnen
Den zanc vanden nachtegale
590
Ende van andren voglen also wale,
Die vreemde sijn en onbekent.
Ic weet wel datmen niet ne vent+
Soe scone stat in erderike,
Dies coemt hi hier dagelike
595
Met sinen lieden te hebbene spel,
Ende dien zanc te horne wel,
Dat elc vogelkin hier singet.+
Scoenre volc dan hi oec bringet
En vondemen niet, no haer gelike,
600
Nieweren in al erderike.’
Doen ic Ledicheiden tale
Hadde verstaen wel altemale,+
[p. 11]
A. fol. 3. d.-4. a.
+Badic hare dore hoveschede,
Dat si mi die scone stede
605
Liete besien ende binnen gaen,
Ende die bome diere instaen,
Ende Dedute den groten hére,+
Die te prisene es so sere.
Die scone, die was al vol genaden,
610
Sprac met sinne ende met staden:
‘Gi mocht wel hier binnen comen,
En wert u niet bi mi benomen.’+
Sonder letten gingic doe inne
Met enen harden bliden sinne,
615
Want mi dochte sekerlike,
Dat ic was in hemelrike,
So overscone dochte mi die stat.+
Ine horde voglen noit singen bat
Dan icse horde singen daer
620
Met sueten stemmen ende claer,
Dat ic des der waerheit lie,
Dat nie so suete melodie+
En was gehort van genen mensce,
Dat ic daer horde wel te wensce.
625
Die vogle zanc, die daer was groet,
Dede dat mi die herte verscoet
Ende verblijdde altemale;+
Ine was noit, dat weet ic wale,
So verblijdt no so in hogen,
630
Noch so jolijs no so vermogen.1
Doe dochte mi wel dat Ledicheit,
Die mi in dese weeldicheit,+
In dese bliscap, hadde geleit,
Alte wale hadde bereit,
635
Dat icse haer danken sal mijn leven
Getrouwelike ende sonder begeven,
Ende met herten bliven hare vrient,+
Dies si mi so wale hadde gedient;
Want si mi ontsloet twiket,
640
Daer ic in die weelde quam met.
Vort so willic u vertellen
Van Dedute, van sinen gesellen,+
Sonder mi te makene diere,2
Entie scoenheit vandien vergiere,
645
Deen na dandre, dat voget wale;
Ine maget niet seggen tenen male
Sconen dienst ende sueten te waren+
Daden hem die vogle die daer waren
Met sange van al te sueter minnen,
650
Daer men delijts mochte vele bekinnen.
Hoge ende nedre met haren stemmen
Daden si hare noten clemmen:+
Sueter no scoenre melodie
En horde man met oren nie.
655
Alsic aldus dit hadde gehort,
Gingic een luttelkin bet vort
Dedute te siene ende sijn affere,+
Want mijn herte hads groten gere.
Doe quamic in enen pat,
660
Daer in lach menich bloemkins blat;
In wederside was hi beloken
Met cruden, die wale ende soete roeken.+
Onverre gingic, dat was waer,
Ic en vant Dedute daer
665
Op een plain, dat was so scone,
Dat geliken mochte den trone:
Tien sconen plaine quamic gegaen.+
Daer sagic volc so wel gedaen,
[p. 12]
A. fol. 4. a. b.