terug  begin  verderprepost

II.

Deze weinige verzen zijn door Leyser zelven bij de eerste aankondiging der Leipzigsche fragmenten medegedeeld in Mones Anzeiger, II. 100.

III.
 
Hier omme vindewi van Salomone,4
 
Dat hi seide te sinen sone
 
Een nutte wort in sijn Latijn:5
 
‘O sone,’ seit hi, ‘sone mijn,
5
Wacht die porte van dinen monde,
 
Die bode es van diere herten gronde,
[p. 258]
 
So machtu scuwen talre tijt
 
Scade, lachter, pine, verwijt:
 
Dat daric di beloven wale.’
10
Dit sermoen ende dese tale
 
Soude elc predeken sonder brief
 
Den dullen mannen, die hi adde lief,
 
Dat sie der bi hem mogen wachten
 
Te segne wiven al hare gedachten,
15
Om scame te scuwene ende leet.
 
Nochtan machscien maget wesen leet
 
Sulken wiven, ouden of jongen,
 
Die so rasch sijn van haren tongen,
 
Dat si verclappen al dat si weten
20
Nu meer, dies daric mi vermeten,
 
Ende nemen menegen lijf ende ere.
 
Nu es wel tijt dat ic mi kere
 
Te miere materien van hede eer:
 
Hier af ne seggic u nemmeer.
25
Gheselle, gi ebt, ic wane, gehort
 
In mijn gedichte daer bet vort,
 
Hoe die jalouse drop quaet
 
Sijn wijf versprect ende hoe hise slaet...

4Rose, II. 193, 17628 (16892)-17637 (16901):
 
Salemons néis en parole,
 
Dont ge vous dirai la parole
 
Tantost, por ce que ge vous ain:
 
De cele qui te dort ou sain
 
Garde les portes de ta bouche,
 
Por foïr péril et reprouche.
 
Cest sermon devroit préeschier
 
Quicunques auroit homes chier,
 
Que tuit de fames se gardassent,
 
Si que jamès ne s'i fiassent.
5Spreuken, XXI, 23.
prepostterug  begin  verder