[p. 68]
Sneldicht
‘Ik denk, dus ben ik,’ spreekt de keur de theoristen.
‘'k Bemin, dus zal ik zijn,’ vervoegt ter-stond de Christen.
Wandspreuk
Een les die ons de Zondvloed biedt:
De waterdrinkers deugen niet.
Twee Huys-Vaders
Jan swoeght en sweet,
Op dat hy Keet
Samt haerliê negen kleyne vraten
Toch goed besorght moogh achterlaten;
Terwijl dat Piet, in teghendeel,
Maer swoeght en sweet opdat hij Neel
En 't neghental aen hem ghegeven
Eens onbesorght kan laten leven.
Arme Jaap en Rijke Klaas, in 't jaar 1900
Bij een Schilderij van het jaar 1300, voorstellende eene Kerk, met uittrekkende Bruiloftsgenoten
Jaap: Wat is dat voor een huis? wat is het fabrikaat,
Dat daar gewonnen wordt? Géen schoorsteen schijnt te rooken?
Klaas: Daar plachten ze voorheen de zielespijs te koken:
Nu weten wij dat ziel noch zielespijs bestaat.
Jaap: Wat is dat voor een stoet van blinkend opgedrilden?
Wat knielt het volk daar neêr - het Soevereine Volk?
Klaas: 't Is dat ze Schoonheid toen, en schoone Vormen wilden,
En meenden dat een God zag neêr door lucht en wolk.
[p. 69]
Jaap: Wat zijn ze daar gaan doen?
Klaas: 't Bezit des mans bezeeglen
Van dees zijn mooie vrouw. Dat noemden zij getrouwd.
Jaap: Wat gruwbre dwinglandij! - als dus jou Keetjen houdt
Van mij - dan zullen wij die zaak niet mogen reeglen
Naar ons genoegen?
Klaas: Neen! - en alles wel beschouwd -
'k Ben Kommunist - maar houd apàrt Kee en mijn goud.
1850
Twee akkers, twee bruiden
1
Bouw niet op verscheiden hoeven
Aan verscheiden vlieten;
Ginds zal 't onkruid wortel schieten
Onderwijl gij hier blijft toeven.
Droom niet van een heil, dat u de sterren
Hier ontzeggen; tracht naar geen geluk van verren.
2
Bouw niet op verscheiden landen,
In verscheiden streken;
't Is daarginder onkruid kweken:
Minnenijd strekt reeds haar handen.
Die twee bruiden zich heeft uitgekoren
Schijnt een jager, jagend langs twee sporen.
