Hieronymus van Alphen, Proeve van liederen en gezangen voor den openbaaren godsdienst · dbnl

DBNL

Proeve van liederen en gezangen voor den openbaaren godsdienst

auteur: Hieronymus van Alphen

bron: Hieronymus van Alphen, Proeve van liederen en gezangen voor den openbaaren godsdienst. J. Thierrij en C. Mensing, Den Haag 1802 (tweede druk)

doorzoek de hele tekst

© 2010 dbnl

DBNL vignet



[p. 32]
XI. Een lied op den sabbathdag. Wijze, Ps. XXI. Op dezen dag, u toegewijd, En ons ter rust beschooren, Staan w' in uw tempelchooren, Vermoeid van arbeid, leed en strijd, En knielen, trouwe Heer! Voor U in ootmoed neêr. Gij, die 't heel-al hebt voordgebragt, Hebt ons bestaan gegeven, Om eeuwig U te leven. Den Seraf draagt uw liefd' en magt; Maar is de worm der aard Zijn Schepper minder waard? Hoe lagcht uw Vaderoog ons aan, In duizend zegeningen, Die daaglijks ons omringen! Hoe dikwijls hebt G' ons welgedaan; En, op ons stil gebed, Gedragen of gered!
[p. 33]
De hemel-Melchizedek staat Bij U, voor al zijn leden, Met offers en gebeden. Zijn wierook, die nooit neêrwaard slaat, Maar U geheel behaagt, Verschaft ons, wat Hij vraagt. Ja Hij, die heer des Sabbaths is, Wil aan ons hoofd zig stellen, Als wij uw lof vertellen. Zo vieren w' in de wildernis, Door Hem geleid, een feest, In waarheid en in geest. Het graf moest in den morgenstond Zig op zijn wenk ontsluiten. Geen lijfwagt kon dit stuiten. En Hij, die hel en dood verslond, Leeft eeuwig bij den troon, Als Gods erkende Zoon.
[p. 34]
In dezen Zoon gevoelt de mensch, Op een vernederd' aarde, Zig reeds in zijne waarde. Door dezen Zoon, der volken wensch, Ziet hij een blij verschiet, En vreest zijn Rigter niet. In Hem tog mag, wat zondaar heet, U om vergeving vragen, En naar volmaaktheid jagen. Hij, die, bedolven onder 't leed, Dien Zoon aanschouwt en kust, Vindt lafenis en rust. Wij geven, Jesus! in uw hand (Wien kan men 't beter geven?) Ons goed, onz' eer, ons leven. Wij volgen U naar 't vaderland; En zien van 't land der rust De naderende kust.
[p. 35]
Een watervloed, een woeste orkaan, Moog' eikenboomen vellen; Verwoestingen voorspellen; 't Zal nooit den pelgrim kwalijk gaan, Dien Gij behoedt, geleidt, En vormt voor d' eeuwigheid. Noch vuur noch water scheurt de rots, Door Jesus aangewezen Aan zwakken, die Hem vreezen. Zij staat, gelijk een heuvel Gods; En draagt, wat immer viel, De moedelooste ziel. Wij vragen U geen aardschen schat, Om ons in lust te baden. Of zou ons kaf verzaden? Stort Vader! ons, op 't enge pad Des levens, kinderzin, Met reinen ijver in.
[p. 36]
Doe heden, Vader! in uw woord, Verarmden, zwakken, blinden, Den levensbalsem vinden! Een ieder, die uw klanken hoort, Laat af, van op de baan Des levens stil te staan. Geef, waar uw naamsgedagtenis Gestigt werdt, rijken zegen! Verzamel allerwegen, Wat nog vervreemd van Christus is! Tot Heiden, Jood en Moor, Dring uwe roepstem door! Zo koom uw rijk in volle kragt, Om zig, in Oost en Westen, Onwankelbaar te vesten! Zo worde d' eer U toegebragt! Zo word' uw troon-genoot, In Noord en Zuiden, groot!
[p. 37]
Laat zorgen dan, die zorgen wil, Wij rusten in 't vertrouwen, Dat Gij ons woord zult houen. Blijft onrust dan de waereldspil, Aan 't einde der woestijn Zal 't eeuwig rustdag zijn.