Perrone, nu waar 't tijt dien aanslagh uyt te voeren,

Om dees aartsvyandt, die niet doet dan 't volk beroeren,

En door zijn aanhang hem schier meester maakt van als,

Op 't alleronverzienst te vallen op den hals.

Men kan, door u gestijft+, daar veyligh toe geraaken,

Terwijl gy neffens hem in al 't bewindt der zaaken,

Hem strekt+ in al zijn doen gelijk zijn regterhandt.

Al wie den Staat beschermdt, behoedt het vaderlandt

Voor innerlijke twist en heyloos muyterye.

Het recht des Adeldoms, de bandt der heerschappye,

Werdt door dien raazende als vertreden met de voet.

Zoo gy ons hulpaam zijt, gelijk gy kundt, zo doet

D'Aartshartogh zelfs, om u op 't heerlijkst te beloonen,

Aanbieden boven dit, noch sesmaal duyzendt kroonen,

Een keeten swaar van wigt met 's Koninks beeltenis.

Aanvaart dan dit geschenk, en voer het uyt...

Te zorgelijk, zich zelfs in dit gevaar te steeken,

Doch neem het egter aan+, maar 't alderminst teeken

't Geen hy bespeurdt, ontroerdt+ hem dadelijk zijn geest,

Zoo dat hy om en t'om ontzien werdt en gevreest.

Dies diend men onderling wel rijplijk t'overweegen,

Hoe dat men 't werk begindt.

Dat gy dit noch voor elk een wijl bedektlijk houdt,

En hy, die u gelijk zijn hartevrindt vertrouwt

't Geheym van al zijn doen, zult buyten elks vermoeden

Gants vry zijn dat by u iet onheyls uyt zal broeden;1

Dies gaat hier vry op aan, op dat door uwe handt

Geveldt werdt met een slagh de snootste pest van 't landt.

Gy kundt dit heymelijk door lagen zoo besteeken,

Dat u geen werk zal zijn hem voort den hals te breeken.

Den hemel sterk u dan met dapperheyt en macht,

Tot 's Rijks behoudenis.

Die meerder heyls dan elk vermoed, zal konnen vordren.

Wel wat?

Door dit beleyt. Ik zal ontrent de nieuwe vaardt

Zes duyzent ballingen, gewaapendt en te paardt,

Vergaadren doen byeen en dragen voor+ dat deeze

Ons nodigh zijn ten dienst, om buyten alle vreeze

Te zijn, en voeren voorts hem daadlijk te gemoet,

Dat tien te paardt meer zijn dan dartigh man te voet.

Derhalven nodigh+ om dees middlen te gebruyken,

Om die van 't hof hier door hun wieken meer te fnuyken,

En macht te dempen, 't welk, indien hy 't neffens my

Dan toe staat ('t geen ik wil verhopen), zoo zult gy,

Terwijl wy beezigh zijn de stadt dus door te rijden,

U vaardigh houden, om de toegang van ter zijden

Te stuyten, en dan voorts met ieders regiment,

Te paardt bezetten doen 's Rijks Magazijn ontrent

De Kerke Sint Andree+, om zoo dan met u allen,

Gesterkt met onze macht, hun t'effens t'overvallen,

En in verwarringe te brengen al zijn macht.

Voorts zal ik met de rest der ballingen te nacht

My voegen neffens hem en heym'lijk 't zoo besteeken+,

Als had ik iet met hem afzonderlijk te spreeken,

En troonen hem zoo wat ter zijden uyt het volk,

En voorts hem staande voets doorrijgen met dien dolk,

Gewet om door mijn handt hem d'hart-aâr af te stooten.

Op dit gerugt zult gy met d'andre Rijksgenooten

Straks+ overrompelen stadts Waapenhuys, en ik

Zal hun hier op als dan, tot meerder vrees en schrik,

Afvallen, en my voorts op uwe zijd begeven

En roepen doen door elk ‘lang moet den Koning leven

En sterve die den Staat beroeren’, en dan voort

Vermeestren in der yl de Capuaanse poort2,

Om van de waterkant de pas hun af te snijden.

Wat plaats bestemdt gy dan tot dit bedrijf?

Het oude Klooster of ontrent de markt alwaar

Zy zich by troepen steets vervoegen by malkaâr,

Of aan de vest ontrent dien afgevallen tooren.

Het teeken dat zal zijn wanneer als gy zult hooren

't Aflossen van 't kanon, zoo spoeyt u derwaart aan.

Dit 's al mijn overlegh, en vindt gy dit geraân,

Wy zijn bereyt ten dienst des Rijks dit uyt te voeren.

Ik heb alree een tal van borgery en boeren

Met list bedektelijk gekreegen op mijn handt;

Dies zoo men nu met my eendrachtigh samen spant,

Daar is geen vrees om hem de voet nu dwars te zetten,

En hem op 't onverzienst hier door den kop te pletten.

Elk is gedagtigh op 't gestelde uur en tijt.

En gy dat gy getrouw volhart en moedigh zijt. bin.

Dat gaa zoo 't wil, ik wil niet dat men een verschone,

Hy zy ook wie hy zy.

Is nu geheel, door ons, ten gronde toe geslegt.

Doch hy, als zijnde op zijn voordeel afgeregt,

Heeft zich, in plaats van ons met magt te wederstreven,

Met veele goedren hem zoo voorts ter vlugt begeven

Naar Benevento3; wy, dit ziende, rukten voort

Hem naa, doch hy alree de Capuaanse poort

Met zijn karros, en dat te viervoet, uytgereeden,

Was 't ons onmooglijk hem t'herhaalen+. Dit 's de reeden

Dat hy 't ontkomen is, maar zijne broeder, dat

Die zigh noch heim'lijk houdt verborgen hier in Stadt,

Is zeeker en gewis; men doe vry alle hoeken

Van Kerken, Kloosteren wel neerst'lijk onderzoeken,

Terwijl+ men zeeker weet, dat hy zich daar onthoudt;

En op dat dit verraat mogt zeeker zijn geboudt,

Zoo heeft Perrone, als gesterkt van deze huyzen,

De waterleydinge en onder-aartse buyzen

Der Stadt vergiftigt, zoo, jaa zoo, dat het bedroeft

Te zien is staande voets te sterven die het proeft,

Het welk erbarmlijk is 't gekerm daar van te hooren+.

Ik barst van spijt+ en zwel van euvlen moet en toren,

Te zien van dezen schelm zoo goddeloozen daad.

Maar zacht ... daar komt hy zelfs, een ieder die gelaat+

Zich nu als van 't geheym in 't minste niet te weeten,

Om noch te hooren hoe dat hy zich zal vermeeten+.

Heer Mas Anjello, 't gaat noch alles wel, wy zijn

Dien hoek nu boven+. Maar noch is 'er iet, dunkt mijn,

't Geen spoedigh, in der yl, wel diende waargenomen.

Wel wat?

Wat middel?

De ballingen zijn sterk naar gissing duyzent man,

En om door deze magt iet heylzaams uyt te werken,

Zal 't nodigh zijn, dat wy op 't spoedigst hun versterken

Met meer getal; en voorts heb ik een vondt bedagt

Die vry wat vor'dren zal, want dees aanstaande nagt

Zoo heeft men voor om ons door laagen te bezetten,

Zy rukken vast by een de benden en kornetten+,

En al het paardevolk, om zoo op ene stont

't Schip, dat nu boven drijft, te boren in de gront.

En op dat dese buy ons niet en zoude krenken,

Zoo heb ik by my zelfs dit leggen overdenken,

En vast gestelt 't geen uw ook lief zal zijn en waardt,

Dat 's al de ballingen gelijkerhandt te paardt

Te waapenen, om zoo de Stadt dan deur te rijden,

Om ons zoo van hun list en lagen te bevrijden.

Want dit staat vast, en elk die keurdt dit oordeel goedt,

Dat thien te paardt meer zijn dan dartigh man te voet.

En stemt gy 't neffens my+, men doe terstondt bevordre,

Dat alles werdt verrigt op u bevel en ordre,

Om zoo den vyandt zelfs zijn voordeel af te zien.

'k Heb al zijn magt geheel wel neerstigh doen bespiên.

Derhalven nodigh op zijn toelegh wel te passen,

Eer dat men schielik ons mogt komen te verrassen.

Dit voorstel dan vereyst noch uytstel noch beraat.

De ballingen te paardt? Dat 's af, dat keur ik quaadt.

En dat gewaapendt? Neen, dat waar naar ik 't bereeken

Als zelfs een mes gewet om ons in 't hart te steeken.

Dien voorslagh is gevest gants op een quaden grondt.

Dien voorslach waar ons nut, indien gy 't zoo verstont.

Zy waar ons nut, indien men schelmen mogt vertrouwe.

Hoe, schelmen?

Wel hoe! Wat 's dat gezeydt, dit klinkt mijn vremt in 't oor.

Wel hoe, Perrone, hoe komt u dit dus vremdt voor?

Dus vremdt? Ik staa verzet, wat wil men hier by zeggen?

Zijt gy belust om u dit nader uyt te leggen?

Zoo doen ik, en te meer, om dat ik teffens haat

Dien die u vyandt zijn of yyandt van den Staat.

Waar in ik noch volhardt+ en in 't beleyt der zaaken

Hebt gy het zelfs bespeurdt. Nu my verdagt te maaken,

En van zoo vuylen daadt te werden dus betigt

En is geen eerlijk doen. Ik heb my in mijn pligt

En eer en eedt en trouw behoorelijk gequeeten.

Zoo lang gy eereloos die trouwloos had vergeeten.

Dus leyt men vast den gront tot mijn verderf en smaat.

En gy den eersten steen van dit vervloekt verraat.

Dat 's nooyt in al mijn doen bespeurdt, veel min gebleeken.

Als nu+.

Verdigt en valschelijk met logens zaam gesmeet.

d'Am. Verrader, loochent gy, 't geen ieder beeter weet?

Mijn doen heeft nooyt gestrekt dan u en 't volk ten besten.

Hoe lange toch? Tot dat gy wierdt een schelm ten lesten.

Men duydt dit zoo men wil, ik ken my zelven vry.

Van eer en eedt en trouw, niet van verradery.

'k Heb u als hooft bevrijdt voor lagen zelfs van buyten.

Door lagen zogt gy ons verderf als 't hooft der guyten.

Door my en mijn beleyt hebt gy 't zo ver gebragt.

Door een veragten hoop en schuym van boevejagt.

'k Vervloek die uur, toen gy my tot dien handel porde.

Vervloek te regt het uur, toen gy een schellem worde.

Gy schelt, gaa rondt+, en zeg waar meê men my beklat.

Waar meê? Dat is gezeyt, verrader, vraagt gy dat?

Ik vraag 't, op dat ik mijn beschuldigers magh weeten.

Die ziet gy hier en vraagt de rest aan u geweeten.

Dat kent zich vry, dies ziet vry toe wat dat gy drijft.

Wat zoo, braveert ons noch, maar nu wy u gestijft

En zoo hartnekkigh zien van dit te wederzeggen,

Zoo zal men u het vuur wel haast wat nader leggen.

Het schelmstuk leyt te klaar, dies tergt gy ons gedult.

Dat leyt by u als 't wil, ik ken my zonder schuldt.

Indien dit bladt4 u niet van dit verraat betigten.

Hoe, schrikt gy voor dat blat? Wat zult gy nu verdigten

Meinedige en pest van 't volk en van den Staat?

'k Verfoey u goddelooze en overhelse daadt.

Daar gy zoo heylighlijk by dier gestaafde eeden

My swoerdt om neffens my des volks geregtigheeden

Te vordren, en daar by als dat gy heyligh zoudt

Handthaven al mijn doen. Nu door meineedigh goudt

Zich van het padt van eer te laaten dus vervoeren?

Om door ons ondergang den Staat weêr te beroeren,

En 't volk te brengen weêr in d'oude slaverny

Is een vervloekte vondt. Daar+ 't met de heerschappy

Door ons beleyt alree zoo verre is gekomen,

Dat wy den Adel zien gedwongen in te tomen

Hun kragten voormaals voort gedreven door geweldt,

En 't volk als weder in hun ouden stant hersteldt:

Een werk, zoo heylzaam, dat Godts heyl'gen 't zelve looven.

En ons op 't smaad'lijkst hier van weder te berooven,

Is zoo vervloekten daadt als immer is bedagt.

Waar is de man nu die zijn pligt zoo heeft betragt,

en flus zoo stoften+ en ons alle dorst braveeren?

Wie hadt gedagt dat ooyt een zaak zoo kon verkeeren.

Die schelmen hebben my te goddeloos verraân.

Zoo gy my 't leeven schenkt, 'k zal u ten dienst weêr staan,

En u den handel stip en al 't geheym ontvouwen.

Men moet geen schelm een tweede schelmstuk toe vertrouwen,

Maar gaat gy rondt+, gelijk de gantsche zaak nu leyt,

Zoo steldt de rest dan weêr in onze reed'lijkheyt,

En wagt een uytkomst naar 't beloop en eynd der zaaken.

Wy hadden voor om ons dan meester te gaan maaken

Van Sint Laurens en voorts in dees aanstaande nacht

Met hulp der ballingen, gestijft met hunne magt,

Om zoo gesterkt en wel gemoedigt met ons allen

's Rijks magezijn en u al teffens t'overvallen,

Om zoo Stadts waapenen te krijgen in bedwang.

En waar ons dit gelukt, zoo was u ondergang,

En u verderf geheel alree gewis geschaapen.

Dat gy de ballingen gereet ziet elk ter waapen,

Is niet ten dienst van u, veel min om uwe zaak

Te vordren, maar alleen een middel om tot wraak

Te komen, 't welk ik zelfs ('k bekent) zoo heb besteeken,

Als zijnde een wegh om u daar door den hals te breeken,

Op dat den Adeldom door my en dit beleyt

Mogt werden weêr herstelt in hunne agtbaarheydt.

En om 't geheym u noch veel klaarder te vertoonen,

Zoo heeft Karaffe en zijn broeder Matalone,

Om uyt te voeren dit vervloekt en hels verraadt,

Te zaam gebrouwen noch een schrikkelijker daadt,

Waar van ik zelf noch gruw, om niet alleen tot slaven

Het volk te brengen weêr, maar door het ondergraven

Van zeek're Mijn+5 en dat ter plaatze daar gy staat

En daaglijks met het volk en elk te raade gaat,

Om u, beneffens noch meer andre duyzent zielen,

Op 't aller-onverzienst al teffens te vernielen.

En hier toe was bestemt zoo juyst nu dezen dach,

Dat binnen Napels zou geschieden zulken slagh,

Die zelf den naagebuur zou sidd'ren doen en schrikken.

Wanneer zy 't blixemen en dat vervaarlijk blikken,

Gelijk een Aetna, zouden zien dien brandt en gloedt.

En wildt gy meer bewijs of klarigheyt, men doedt

De markt van stonden aan wel neerst'lijk onderzoeken,

Al waar gy (dat ik zelfs dit heyloos stuk vervloeke,

En tot den afgrondt doem) al vaardigh vinden zult

Veel tonnen neffens een, al t'zamen opgevult

Met bussepoeder, om, ten schrik van alle dingen,

De markt en u en 't volk doen in de lugt te springen.

Dit 's maar alleen by my en niemandt meer bekendt.

O godtvergeeten daad, dat hun de donder schendt,

En treffe, die ons al dit leet en onheyl brouwen!

Nu vaar maar voort om ons de waarheyt voorts t'ontvouwen,

Op dat wy toegang zien tot een gerechte wraak.

Niets is my meer bewust dan slegs noch eene zaak.

Wel wat?

De waterleydinge en buyzen en kanaalen,

Die onder deze Stadt zijn gins en weêr verspreyt,

Die heb ik en zijn al door my en mijn beleyt

Vergiftigt en geheel de wateren bedorven,

Zoo dat wie 't heeft geproeft en daar van+ zijn gestorven,

Daar ben ik oorzaak van en hier meê hebt gy 't al.

Vaar voort en heelt ons niet en weygert gy 't, men zal

't Door andre midd'len u zien uyt den hals te krijgen.

Al wat men niet en weet dat is geboôn te swijgen.

Men laat het daar niet by, men brengt hem voort van hier,

Op dat men nader ('t zy door pijnbank, of door vier)

Hem zoekt de waarheyt af te parssen of te dwingen.

Noch gaat het al naar wens, terwijl u gunstelingen

Braveeren naar 't hun lust, gants zonder tegenstant.

De huyzen, goederen, geplondert en gebrandt,

Die hebben zulken schrik den vyandt aangedreven,

Dat elk zijns weegs zich heeft hier door ter vlugt begeven,

En voorts de rest die nu noch weerstant derven biên,

Zijn t'een'maal afgemat, zoo dat het staat te zien,

Een eindt van al hun doen en tyranny te pleegen,

En op dat onze komst verzelt magh zijn met zeegen,

Zoo brengen wy u hier, tot heyl van 't algemeen,

Te voorschijn teekenen, tot straffe van die geen,

Die uwen ondergang en ons verderf beloofden.

Hier ziet gy nu een deel der afgekapte hoofden

Van ballingen by ons noch dezen dach geveldt.

En deze, dien gy hier op spiessen ziet gestelt,

Zijn schelmen, waardigh hun op deze wijs te loonen.

Dit is een dienaar van den hartogh Matalone,

Die zich met groote buyt en schatten had belaân,

En ons in 't plondren van zijn hof dorst tegen staan.

En dit 's een pachter, 't schuym van duyvels eygendommen,

Die nu van jaar tot jaar zoo hoogh was op geklommen,

Dat hy trotseeren dorst de grootsten van het Rijk.

En dit 's een bakker, hem in eygenschap gelijk,

Dees hadt het broodt (gelijk hy voormaals plach te pleegen)

Een vierde van een pondt min dan het hoort te weegen,

Verkogt. En dit 's dien schelm, die voor den tweeden dach,

U dreygde met een steen en my trof met een slach.

En d'andre rest, die gy hier voort ziet by malkander,

De minsten is een schelm of zijnen medestander,

En alle met een vuyl en zelfde klat besmet.

Hoe staat den stant des volks?

Het nieuwe slot+, waar in d'Aartshartogh werdt beslooten.

't Gekerm het geen men hoordt van zijne huysgenooten,

Getuygt ons hoe dat hy zich zelfs daar vindt benardt.

En 't geen hem 't meeste drukt in 't lijden van die smart

Is dat wy nu alree zoo verre zijn gekomen

Dat hem de passen zijn van alle kant benomen,

Zoo dat 'er uyt noch in, by dage of by nacht,

't Zy hoe bedektelijk, kan werden ingebracht

Tot 's levens middlen toe of 't geen mach naam bekleeden,

Of iet 't geen strekken mach tot hun behoeftigheden,

Daar af werdt hun door ons de toegang afgesneên.

Dan zijn Eerweerdigheyt wert toegestaan alleen,

Als volgens u bevel, daar af en toe te treeden,

Doch zonder sleep of stoet, noch ook gevolgh, waar meeden,

Tot dees tijt toe, door ons hun alles werdt ontzeyt.

Dat elk volhardt dan in gelijke dapperheyt.

Nu rest alleen noch dit (om vorders ons te wreeken)

T'ontdekken waar dat zich Caraffa heeft versteeken.

Myn lief bezaadigt u en matigt u gemoedt.

Ik heb d'Aartsbisschop daar ter venster uyt te voet

En yverigh door 't volk zien komen herwaarts treeden.

Hy brengt gewis iet goedts, dies steldt u toch te vreeden,

Tot dat men kennis heeft hoe alles by hem leydt.

Zyt wellekom mijn Heer.

Die zy gegroet, van wien dat wy iet heylzaams wagten,

Om ons in dezen noodt een weynigh te verzagten,

Die vast van dach tot dach noch toeneemt en niet af.

Het volk (zoo ver is 't) dat op dreygement noch straf

Noch reden past, staan reed, naar ik heb horen mom'plen,

Om u al teffens hier te komen overromp'len,

Want al de macht bestaat alleen in hun geweldt.

En+ om gelijk voor heen te werden weêr hersteldt,

Dat is vergeefs, veel min hun magt te wederstreven.

Geen nader+ middel dan vernoeging hun te geven,

En toe te staan geheel volkomen hunnen eysch.

Zoo uw Eerweerdigheyt zich voor de laatste reys+

Op ons verzoek hem noch eens wilde derwaarts voegen

Om 't volk uyt onze naam in alles te vernoegen,

Hy zou ons eeuwiglijk verpligten door die bandt.

Wy staan van alles af+ en stellen 't in uw handt,

Mijn Heer, en wat gy doet, dat keuren wy op heeden

Voor goet. En om te zien ons toegeneegentheden

Tot zoo een heylzaam werk en 't vord'ren van dien pays,

Zoo wagt ik morgen u met lief in mijn Paleys,

Verzelschapt met het hooft des volks en zijne Raaden,

Aan wien werdt toegezeyt dat noch verderf noch schade

Noch iet aanstootelijks zal werden aan gedaan.

Wy zullen ons hier op gaan spoeden derwaarts aan,

Op hoop met goede vrugt weêr tijdelijk te keeren.

Den hemel geef dat gy hier in moogt triomferen.

Zoo spitsbroêrs, aarzel niet; men moet om zich te wreeken

Stant houden, 't gaat noch wel.

Naar 't zeggen van de spie, in 't Klooster hier ontrent

Van Sint Françoys6.

Op dat hy levend mach geraaken in ons handen.

Ook zegt men dat aldaar veel goedren door 't verbranden

Der huyzen heymlijk zijn bedektlijk in gebragt,

En dat Caraffa zelfs noch dees aanstaande nagt

Veel kostlijkheeden heeft daar binnen laten voeren.

't Zal best zijn zelfs dit nest eens wakker om te roeren.

Kom, gaan wy, ieder stel zich schrap, dat gaat u voor.

Hier is 't. Klop aan, noch eens. Wel is hier geen gehoor?

Wie daar?

Het gantsche Klooster zit met bidden, vasten, waaken

Geduurigh nacht en dach godtvruchtigh in 't gebedt

Op hoop het arme volk mocht eenmaal zijn geredt

En 't Rijk hersteldt in zoo een stant gelijk voor dezen.

Dat gy godtvrugtigh schijnt, tuygt u gelaat en weezen,

Maar onze komst is op een andren grondt geboudt:

Wy weten dat gy hier ter sluyk geherbergt houdt

Caraffa, pest van 't Rijk, door zeeker blijk en teeken,

En dat hy zich alhier in 't Klooster houdt versteeken.

Dies wildt gy u verderf voorkomen en geweldt,

Zoo maakt dat gy hem ons hier straks ter handen steldt.

Of niet, zoo+ heb ik aan dit gansche volk bevolen

Dit Klooster in der yl te zetten voort in koolen.

Dies geldt hier geen beraân noch samlen, kiest van twee:

U heyl of u bederf.

Treft ons, terwijl wy zien u moedigh aangespannen,

Om dees gewyde plaats...

Een herbergh van tyrannen,

Een schuylhoek die voor 't hooft der schelmen open staat.

Nu vaar slegs voort.

Hou stant, dat bid ik u, ay laat u toch beweegen,

Verschoont de broederschap, die niet dan heyl en zeegen

Afbidden voor den stant des volks, voor 't hoog autaar.

Zoo steldt g'uw om een schelm dan alle in gevaar?

Misdoen w'uyt swakheyt iet, men hou ons dat te goede,

Verschoon ons toch, dat niet, door al te hevigh woede,

Dees plaats te reukloos werdt met menschebloedt besprengt.

Gy zijt verschoont zoo gy dien schelm te voorschijn brengt,

Of niet, zoo moogt gy wel dees uur en stont vervloeken.

Treê toe dan; best is 't dat wy 't zelver eens doorzoeken.

Myn Heer, verberg u toch, gy zijt in doots gevaar!

Men zoekt u om en t'om en werden zy gewaar

Dat wy u, in dit kleet, dus hebben hier versteeken,

Wy zijn om hals, want elk zal zich op 't felste wreeken

En zijne handen aan dees arme broeders slaan,

Dies zijn wy neffens u ook om ons zelfs begaan.

Doch 't alderraadzaamst is u spoedigh te begeven

Naar Benevento+ om daar veyligh noch te leeven

Om zoo t'ontkomen al hun wreetheydt en geweldt.

Men heeft door dreygen ons veel onheyl voorgespeldt,

Indien zy speurden, dat wy hadden u verborgen.

Ik dank de vaders voor hun vaderlijke zorgen.

Het eenigst dat my drukt, dat is het meest van al

Dat u, om mijnent wil, iet onheyls treffen zal.

Voor my, 'k ben levens zat en t'eynde van mijn dagen,

En is het volk belust om mijne doodt, de lagen

Van hun verwoestingen en zal ik niet ontvliên.

Zy zullen, hoop ik, noch u achtbaarheyt ontzien.

Vertrek mijn Heer, ik hoor gerugt, met deezen zeegen:

De heyl'ge Maagt die zy met u op al uw weegen.

Her uyt verraders, die door uw vervloekte vonden,

Ons hebt misleyt, her uyt, her uyt, gy bloode honden,

En meedestanders van dien godtvergeeten hoop!

Erbarm u toch, laat los.

Dit is dien schelm die ons noch daad'lijk dorst braveeren

En schelden dat wy vast d'anzienelijkste heeren

En pragt des Adeldoms dus hielpen aan een kant.

Wat zegt gy, is dat waar?

Verschoont ons dat vergrijp.

't Is wel te regt vergreepen,

Wanneer een schelmstuk mist, geveynsde en doorsleepen

Verrader als gy zijt.

Ons dorst trotseeren en in dees voorleede nacht,

Om zijn meineedigheyt en schelmery te toonen,

De goed'ren, beyde van Caraffe en Matalone,

Versteeken hebt en dien vermaarden schelm van 't Rijk

Zijn vryheyt gaf.

Wel vast, en steltze flux [by] d'andere gevangen.

Wat wilt gy dat m 'er doet?

En dezen, die ons heeft van al ons wit berooft,

Dien wil ik dat gy zult rabraaken en het hooft

Zult gy by d'andre rest van hunne metgezellen

Op 't midden van de markt voor elk ten toon doen stellen.

En als dit alles is volbragt in zoo een stant,

Zoo steekt het Klooster voort rontom in ligte brandt,

Op dat het elk tot schrik en ons tot wraak gedye.

Den hemel spaar de Vorst.

En Rijk behoede voor het stortten van meer bloets.

Wat brengt d'Aartsvader ons?

Iet heylzaams. Maar my deerdt dat ik heb hooren momplen

Als of gy beezich waart dit Klooster t'overromplen.

Ik bid u toch, verschoont deeze arme broederschap

Om hun onnoozelheyt+.

't Bedrogh schuylt in de kap.

Om hun onnoozelheyt? Dat heeft men flus+ bevonden,

Met wat geveynsden schijn en vuyl vervloekte vonden

Men ons al t'zamen heeft bedrogen en misleyt.

Men had hun, op ons woordt, eendragtlijk toegezeyt

Als dat men hun Kapel en Klooster zou verschonen,

Maar zy, om deze deugt met valsheyt te belonen,

Die hebben onder een gebrouwen zulken zaak,

Die ons al t'zamen port tot een geregte wraak,

Om ons op 't alderfelst aan dezen hoop te wreeken.

Hoe dat?

In dit vertrek en voorts in dees voorleden nacht

Veel kostlijkheden daar ter sluyk had in gebragt

En voort om onze magt te trotsen en te toomen,

Zoo hebben zy dien schelm zijn vryheyt doen bekoomen,

Een zaak (dat zweer ik) die hun eeuwigh rouwen zal.

Vergeeft hun deeze reys, dat bidt ik u. De val,7

En dit verwoesten zal slegs meer verwarring maaken.

Het is alree zoo ver tot vordring van uw zaaken

Gebracht dat men u zal vernoegen op u eys.

D'Aartshartogh zelfs verwagt u morgen in 't Paleys

Om u, als hooft des volks, daar mondeling te spreeken.

En twyfelt men hier aan, hier ziet gy blijk en teeken

Door dezen brief, aan my zoo straks ter handt gesteldt,

Waar in dat duydelijk en klaarlijk werdt gemeldt

Als dat hy wil het volk zy t'enemaal ontslaagen

Van alle schattingen en lasten lang gedraagen

En hun van tijt tot rijt onwettigh op geleyt.

Ook werdt van hem aan u op trouwe toegezeyt

Het Rijk in zoo een stant t'herstellen als te vooren;

Erkent uw+, als het hooft des volks by hun verkooren,

Voor een uytsteekent lith van 't Rijk en van den Staat;

En staat ook toe dat in 't beschrijven van den Raadt,

Die van de zijd' des volks een zelfd' getal bekleede

Als van de Ridderschap en Eedelen, waar meede

Het alles is gebragt weêr op zijn ouden voet.

En keurdt tot dees tijt toe u doen in als voor goedt,

Zal u gezach en staat door tytlen doen vermeeren,

Om, neffens hem, het Rijk eendrachtlijk te regeeren.

Hier op verwagt hy u om mondeling aldaar

Te sluyten dit verdrach. Ik zelfs, als middelaar,

Zal, neffens enigen van u voornaamste raden,

My voegen derwaarts aan, op dat verderf en schaaden

En dit verwoesten toch eens neemen mach een endt.

Dies bid ik u, verschoont (om d'eer van Inocent8,

Dat overheyligh hooft en eer der Christen scharen)

Dien oude en eed'len Heer om zijne grijze haaren

En hogen ouderdom, 't is dien vermaarden man...

't Is dien vermaarden schelm, bloedtdorstigen tyran,

Die ons, indien hy slegs maar boven quam te drijven,

Op 't alderfelste zou vervolgen en ontlijven,

Wiens schelmeryen zijn gekomen aan den dach.

Dies om de weerdigheyt van u en u gezach,

Aan wien wy schuldigh zijn eerbiedigheyt te toonen,

Die reppe niet een woordt voor 't huys der Matalonen,

Of anders loopt hy zelfs by 't volk ligt lijfsgevaar.

En staat de zaak aan u, en leyt het nu zoo klaar,

En dat het niet en is op 't minst te wederspreeken,

Zoo zuldt gy by het volk ook zien zodanigh teeken,

Dat hun niet liever is dan 't vordren van de pays

En om ons, neffens u, te voegen naar 't Paleys,

Dat staan wy toe, indien het kan ten besten vordren.

Dies wagten wy alleen naar d'uur en stont en ordren

Om uyt te voeren zoo een lief en heylzaam werk.

Hiertoe zoo hebben wy de Carmelite kerk9

Vervaardigt, daar alree by duyzenden van zielen

Op dit gerugt alleen van vreugdt zich derwaarts krielen

Om morgen dan aldaar, dan alderblijtsten dach,

U t'overleveren de punten van 't verdrach

En voorregten des volks in 't byzijn van hun allen.

Hier toe verlaat ik my.

Zoo kroont den hemel noch ten eynde onze zaak,

Nu deezen Aartstyran door een geregte wraak

En voorbeschikking heeft op 't laatst zijn deel gekreegen.

Al wie den Staat beschermt, neemt toe in heyl en zeegen

En groeyt vast daaglijks aan in eere en gezach.

Nooyt vierde Napels ooyt een heerelijker dach

Dan nu, terwijl zy ziet het