Proeve van Twentsch taaleigen.
Aan de Redactie!
J' j wollen wal; da'k ouw ne voes in de hoed zal zetten, nouw i-j 'n waark beginnet, daar i-j geën slitaozie an 't benul bi-j meutet hebben mèr wal drommels op ouw tellen meuget passen nou, ik gunne ow de grappe en kaank dan wik helpen want vuur zukke gooe karewaten as i-j der eene zi-int hek aaitied en 'oaksel pampier aover en ooek ne wanneke völ ënkelt want; Juunken ik schrieve nog as wanneër met ne wanneke. Dat staolen gedooe daor druk ik met duur 't pampier. De knuuste zi-int ter mi-j te zwaor tooe. Das gooed vuur jonge gebbelinge die nog bi-j meister klippenklap nao de scoole gaot. Mer um te beginnen. Daor doo-i ne vraoge um voort op ouw waark inteteekenen vuur vief Guëlden - dat doo'k nin. Ik weet neet ees of mien geschrief in ouw booek wat opbreënk en dan scrieven en geelt gaeven dad kan der bi-j nen gegaseerden neet of. Daorumme hak leever e-zeën dai e-meelt hadden: ‘dat kui der an verdeenen.’ Was t vuur ou alleene dak waarkede, dan wal gaerne met haande en teëne nen gosgaanscheliken dag en nag - mer wad schid mi-j vrumde leu, dee neet ees waetet won karkas ik zin en der ook nooiet nao zeult vraogen. Mienen gooën wille zak ouw teunen, daorumme steur ik ouw bi-j gaonde Tweëntsche brulften leed, dak kottes nog e maket hebbe. Kant ou deenen gebroeket het dan. Zoo neet, dan - non dan as dan!
J' j zeult ten in zeën dat ze der hier weinig um gaevet um in den 1e nv. te zetten wat in den veerden mos- en ummekrenseld - mèr dat alles waetet i-j wal, want i-j. het daarme in n'en kop man! - dat week nog van ools.
Wi-j nou de komplesaansie wal hebben en groeten Mevrouw van
mi-j en ooëk, dat kleine maeken van ow. Jonge - wow oold ok ooëk sin - ik hebbe nog naargens mèr smak in as dak mien wiefken ees karreseren mag en mien kleindeugterken kneutteren dat 't kreiët as nen hanen
non dagzaam leu
P.-S. Schrievet mi-j. gauw of 't riem ansteët.
Non meuk ouw nog wad zeggen: snorrepieperi-jen kui genög van mi-j kriegen, ai mi-j deé lieste mèr steurt woer ik alles in meut opteekenen en nö - nogmaals hadie...!
W.J.C. VAN WIJNGAARDEN.
Rijssen.
Onze goede vriend, wiens zeer karakteristieke schetsen uit Twenthe in verschillende tijdschriften herhaaldelijk de aandacht trokken, heeft de verschijning van dit stuk niet mogen beleven. De proef zond hij ongecorrigeerd terug, toen hij op zijn ziekbed lag; de dood maakte kort daarop een einde aan langdurig lijden. Met van Wijngaarden stierf een der laatste vertegenwoordigers der oude Twenthenaren, diep vertrouwd met de sagen en sproken, met de taal en de geschiedenis van dat gewest, zoo rijk aan herinneringen van allerlei aard.
Red.
