De gelijkenis van den verloren Zoon in midden-Overijselsch (Dalfsen en omstreken).

Een zeker man hadde twee zöns. En den jongsten daorvan zè tut de vaeder: Vaeder, geeft mi-j 't diél van 't góet dat mi-j tóekump. En hi diélde haer 't góet. En niét völle daegen daornao, de jongste zönne, tóen hi alles bi-j-ién-ezaemeld hadde, is wegereisd nao ién vèr laand, en hef daor zien góet deur-ebracht, lèvende aoverdaodig. En als hi alles vertèrd hadde, kwaamp er un argen hongersnood in dat laand en hi begon gebrek te liên; en hi gunk hen en voegen hum bi-j iéne van de börgers van dat laand um de varkens te heún; en hi begèrden zien lief te vullen met 't voer dat de varkens vratten, en gién iéne gaf 'm dat. En tóen he tut hum zelven kwaamp, zè hi: Hóevölle daghuurders van mien vaeder hebt aovervlóed van brood, en ik vergao van honger! Ik zal opstaon en tut mien vaeder gaon, en ik zal tut hum zeggen: Vaeder, ik hebbe zundigd teegen den heemel en veur oeuw, en ik bin niét mèr wèrdig oeuw zönne enuumt te worden: maekt mi-j als iéne van oeuwe daghuurders. En hi stund op en gunk tut zien vaeder. En as se nog vèr van um was, zag hum zien vaeder en hi worden inwendig met medelieden an-edaon, en op hum anloopende veul hum om 'n hals en kusten hum. En de zönne zè tut hum: Vaeder, ik hebbe zundigd teegen den heemel en veur oeuw, en ik bin niét mèr wèrdig oeuw zönne enuumt te worden. Maer de vaeder zè tut zien knechte: Brengt daodelik het beste kleet en doé 't em an en geeft 'n rink an zien haant en schóene an de vóete, en brengt 't gemeste kalf en slacht het, en laot ons etten en vreulik wèzen; want deze mien zönne was dood en is weer lèvendig eworden, en hi was verleuren en is weer evunden.

En zien olste zönne was op 't veld, en tóen he bi-j huus kwaamp, heurde hi 't gezing en gedaans; en hi reúp iéne van de knechte en vreug wat daor te dóen was. En dié zè tut um: Oeuw breur is ekommen, en oeuw vaeder hef 't gemeste kalf eslacht, umdat hi hum gezond weer ekregen hef. Maor hi werd kwaod en wol niét

binnenkommen. Zoo gunk dan zien vaeder uut en bidden hum. Maer hi gaf hum tut bescheid: Zié, ik diéne oeuw now zoovölle jaoren en hebbe nooit oeuw gebod niét aovertrèn, en ie-j hebt mi-j nooit un klein bukkien egeven om met mien vrende is 'n prettig uurtien te können hebben; maar as dit oeuw lieve zönniggien ekommen is, dié oeuw góed met hoeren hef deur-ebracht, zoo hei um 't gemeste kalf e-slacht. En hi zè tut um: Kind, ie-j zint altied bi-j mi-j, en al het miende is 't oeuwe: ie-j mossen dan bli-j en op schik wèzen, want dezen oeuw breur was dood en is weer lèvendig eworden, hi was verleuren en is weer evunden.

 

NB. De klinkers die bij de uitspraak den boventoon ontvangen zijn met een accent geteekend, b.v.: óe, ié, eú. De i in hi mag volstrekt niet uitgesproken worden als ie, maar zooals in dit, zich enz. met dat onderscheid echter dat de uitspraak wat gerekt moet wezen, bijna als i-j. De ö (umlaut) is kort en moet dus niet als eu klinken.

 

Lenthe bij Dalfsen, Jan. '83.

H.J. WESSELINK.