| Immen, ditm. im Singular îf, Plural immen, imm, hochd. Biene. |
| Inkenappels, ditm. gallappel, Plural gallappeln. |
| Kórt, ditm. hakkelsch, hochd. Häckerling. |
| Kuus, ditm. kwën, kwênkalf, weibl. Kalb; stapelholm. kwî, kwîkalf;
Bullkalf, männliches Kalb; tittkalf, saugendes Kalb, ein groszes Kind, das noch nicht entwöhnt
ist; spônkalf, spounkalf, Kalb, das noch süsze Milch erhält. |
| Kroplap, ditm. snürlîfen, snürlîf'n, hochd. Schnürleib. |
| Kantert, ditm. kämkês, kämkeis, hochd. Kümmelkäse. |
| Kemmen, ditm. Kamm, Plural Kämms, hochd. Kamm. |
| Līkenveul, ditm. glîkgüllig, glîkgülli, hochd. gleichgültig. |
| Lepeier, ditm. sünnspatten, sünnspatt'n, hochd. Sommersprossen. |
| Pógge, ditm. farken, Plural farkens, hochd. Ferkel. |
| Ril, ditm. rill, hochd. Rille. |
| Smeu, ditm. smîdig, smîdi, hochd. geschmeidig; unser smön, smöin gehört
auch wohl dahin. Wenn man nämlich nach einer heftigen Erkältung etwas einnimmt, das den Husten
löset und die Brust freier macht, so sagt man: datt smö̂d de boss, d.h. doch
wohl, es macht die Brust geschmeidig (?) |
| Sturm, ditm. stormflôt, hochd. Sturmflut. |
| Schadden, ditm. schôl = schoultorf (Siehe Korrespondenzblatt des
niederdeutschen Sprachvereins, Jahrgang VII, Seite 35 unter schol plögen). |
| Schafanter, ditm. Schaffer, Helfer bei einer Hochzeit. |
| Schēven, ditm. schäf, hochd. Scheve. |
| Teisteren, gehört hierher das taister unseres Reimes: Antje Naister Tom
un Taister? |
| Túffen, ditm. spü̂n, hochd. speien, erbrechen; auch brä̂ken genannt. |
| Vurrevoeten, ditm. sökk, Plur. sökken, sökk'n, hasökk'n, hochd. Socke. |
| Zeik, ditm. piss, netten, hochd. Harn, Urin. |
| Zwēvel, ditm. swä̂wel, hochd. Schwefel. |