|
|
|
| |
III Hantwaerpen int amorueze
Duer de valsche leeraers vol hypocryzyen,
Werdt bedeckt die gheweist heift van Adams tyen,
Dats scrifture, wiens dueght waer quaet om gronden.
Om haer te sprekene de zulcke benyen,
4
5
Nochtans waert nu wel noot met allen monden:
Gods belofte werdt ons duer haer ontbonden,
Van Adams tyden, twaer schade vergheten;
Hoe de dyluvye cam duer dwaerck der zonden
Over de waerelt, zy doeghet ons allen weten,
En Abrahams beloften; zijn dat secreten
Men zoude schriftuere wel spreken openbaer,
14
Maer den zac der ghierigheyt en es niet verzaeyt,
| | | |
15
Deen verbaerghse hier, dander bedecse daer,
Och moght icse spreken, ic waer ghepaeyt.
Zy spreickt vander wet ende ghenaden ons heeren;
Om hem te believene can zy ons leeren,
Den oprechten wegh zonder ommegaen.
20
Al moghtmenze spreken, zulcke willent keeren,
Om haer eyghen bate en diversch vermaen.
21
Midts verleedijnghe willen zy ons doen staen
22
Op ons eyghen verdienste; ten magh niet wezen,
22-23
Neen, schriftuere zeght dat god wilt hebben ghedaen,
24
25
De propheten zijn ooc ghetughen van dezen.
Zy es tconfort onzer zielen ghenezen,
Gaef god dat zy haer moght te mywaerts spoeden,
30
En datze alomme moght werden ghespraeyt.
Zy es den schilt ieghens de helsche gloeden,
Och moght icze spreken, ic waer ghepaeyt.
Dat god de vader hooghst verheven,
Zynen eenyghen zuene heeft ghegheven
35
Tot smenschen zaligheyt, ghetuught zy bloot,
Den zondaer ghelijc zijnde in dit leven,
Ten cruce gheoffert voor cleyn en groot,
Mesmaeckt, ghestorven de schandelicke doot,
38
Daer hy vanden hemele af was ghedaelt.
40
Och, haer te sprekene es certeyn wel noot,
Zy zeght claer, dat god voor ons allen heift betaelt,
Waer om belastmen ons dan, als zy dit verhaelt
Ic cant qwalic verzinnen.
45
Wee hem die dongheloof rockt, dwelc wy spinnen,
Ende den rechten wyzer stellen verdraeyt!
Ic hope, de waerheyt zalze noch verwinnen:
Och moght icze spreken, ic waer ghepaeyt.
Haer niet te moghen spreken, ic noch beclaghe.
50
God verrees glorieus ten derden daghe,
Devangelisten ons dat duer haer bedien,
Ende hoe hy opclam tot zynen behaghe,
| | | |
Ons hebbende metten helyghen gheest verzien.
Hoe moght ons god dan meerder liefde bien?
55
Hy en heift ons gheensins willen bezwijcken.
55
O heere, hoe mueghdy dit al laten gheschien,
Datmen schriftuere deckt met menschen practijcken
Die de aerme vertroost, en ooc de rijcken
59
Haer woorden zijn zoete als violieren,
61
Niet licht als tcaf, dwelc metten windt verwaeyt;
Haer dueght en volschreefmen noyt int papieren:
Och moght icze spreken, ic waer ghepaeyt.
|
4versta: sommigen beletten door afgunst dat men
met haar spreke.
21diversch vermaen, allerlei
praatjes.
22verleedijnghe, het
tegen-maken, doen afkeren van.
22-23doen staen Op ons eyghen
verdienste, ons heil zoeken in de verdienste van goede werken.
55bezwijcken, in de steek
laten.
61violieren, wel tevens bedoeld
als signatuur van de kamer voor welke het refrein geschreven is.
|
|
vorige
