Bilderdijk aan zijn schoonzus. Hamburg, 7 november 1795

Misschien door zijn aanhoudend slechte gezondheid en ondervoeding werd Bilderdijk in Hamburg publiekelijk onwel. Het tafereel van de consternatie heeft Bilderdijk voor zijn schoonzus uitgetekend (zie illustratie). Het geeft met de daarbij opgetekende conversatie een goed beeld van het internationale ratjetoe aan vluchtelingen dat zich in Hamburg verzameld heeft.

[...] Dit is een toneel van de Babylonische verwarring in allerlei talen van allerlei soorten van uitgewekenen en andere vreemdelingen in mijn kamer. Men wilde mij enige minuten lang wijsmaken dat ik dood was, en ik kon het niet tegenspreken. Omdat het tot de merkwaardige gebeurtenissen in mijn leven hoort, heb ik er je een schets van gemaakt.

Der guter Herr Doctor! ich wil ihm die Schlafe reiben.

Give him some drops of my Elixir.

I would, Lady, it could help him, but I fear!

Il faut voir.

Je n'en crois rien, Milady, c'en est fait: ‘Chantons, chantons sans cesse &c.’

Was, Schwernöht! woll man denn, wenn der Kräncke todt ist?

Iag lyfe emillan fruktan och hopp.112

Ich glaube, es ist eine Syncope.

Aber nimmen sie dieses Opiat, das ist ein erstaunendlich Mittel.

Mais, Madame, on ne peut pas assommer les gens par ces niaiseries que voilà.

Il povero Dottore, egli e morto: per certo il credo, e tutto questo e in vano.113

Il lui faudroit plutôt un De Profundis.114

Mettons le toujours au Lît, peut-être qu'il se rétablira.

Frustra est, decessit planè, nec reviviscet.115

El buen Sennor cayo muerto de la sangre, que perdia.116

Hij is aan het aderlaten gewend, ik zou hem nog maar een aderlating geven.

Het is alsof de man hier alleen maar terug moest komen om te sterven.

Ja, ik dacht het wel, dat hij te zwak was voor al die inspanningen.

Comment, comment donc, er war nicht zwakch, er war freilich gäntz sterk.

&c. &c. &c.