En toch is de nacht

in mij verkild;

de bleke maan had het mij voorspeld,

toen, ontzenuwd door een sterke hand,

mijn overgave werd opgetild

naar waar nu de angst het leed

beschut,

- mijn nocturne in woestijnen leeft -

waar ik de brokken

van mijn donk're passiehoop

tot korrels zand vind uitgezeefd.