HOE DIE TROYANE EERST VRANCRIKE BESATEN. Dat Eerste Capittel. 105  Men seeght dat openbaer,  Ende het mach wel wesen waer,  Dat die hertoghen sijn gheboren  Uut Troyen, dat hier te voren  Vanden vianden, met ghewelt, 110  Ghedestruweert wart ende ghevelt:  Dat gheschiede voer Gods gheboert  Elf hondert, ende daertoe voert  Omtrent neghen tsestich Jaer.  Daer ontvloen uut voerwaer 115  Eneas, ende menich ander baroen,  Die anders en wisten wat doen,  Met vele volcs, met groten scaren,  Die dedelste van erdrijck waren;  Ende trocken henen in vremden lande, 120  Ende sloeghen daer ane die hande,  Ende besaten, als ict versta,  Rome, dat doen hiet Alba,  Capadocie, dat nu heet Turkie,  Pannonia, dat nu heet Hongherie, 125  Ende oec ander lande mede,  Dien ic nu swighe ter stede.  Int voerseide Hongherie  Quam des volcs ene partie,  Daer si maecten ene stat, 130  Hiet Sycambria, ende nae dat  Hiet dat volc, al ghemene,  Na die stad, Cycambrene.  Ende om dat si, tenen tiden,  Op die Romeine wouden striden, 135  Dwancse die keiser alsoe seere,  Dat si moesten, voerdan meere,  Wiken den keiseren van Rome,  Ende sitten in eighendome,  Ende in dienste seer verladen. 140  Mer, om dat si eens in staden  Den keiser stoeden Valenciane,  Jeghen lieden, die hieten Alane,  Daer si den strijt verwonnen,  Soe woude hen die keiser onnen, 145  Dat hise tien jaer daerbi  Van eighendome maecte vri,  Om dat hijs hen woude dancken;  Ende hietse bi name Vrancken:  Dat luut, in griex, stout ende vri. 150  Selke boecke segghen mi,  Dat si Vrancken heten doer das  Dat een fransois hoer here was.  Om dat hem dus gheviel die eere,  Verboudde dat volc soe seere, 155  Dat si den keiser, hebbic verstaen,  Voert meer en wilden sijn onderdaen;  Soe dat die keiser duchte dies:  Want haerre macht soe sere wies,  Dat si tlant mochten struweren. 160  Ende om dat si dat wilden keren,  Heeft hise slants al verdreven.  Doen gods jaren waren bescreven  Vierdalf hondert, weet twaren,  Doen ruumden si, met haren scaren, 165  Ende trocken al den Rijn neder,  Ende keerden oestwaert weder,  Ende besatent al, als wi scouwen,  Tusschen den Rijn ende der Dunauwen;  Ende maecten horen coninc dus 170  Enen vromen man, hiet Priamus;  Dit hiet deerste Vrancrike  Na die Vrancken sekerlike.  Sint wonnen sijt, met ghewelt,  Tusschen den Rijn ende der Scelt, 175  Ende hieldent oec met eeren;  Alsoe ons die yeeste leeren,  Soe is dit dat ander Vrancrike;  Oec is dit tgerechte Lothrike.  Van desen lande, is ons bekant, 180  Scriven die hertoghen van Brabant,  Dat si heren sijn al gheheel;  Nochtan en ist maer een deel  Dat sijs houden heden daghe.  Maer om dat wilen hoer maghe 185  Gheweldighe heren daer in saten,  Is hem die name noch ghelaten.  Oec wan den name, metten swaerde,  Hertoghe Godevaert metten baerde,  Sider dat lant met allen 190  Den gheslachte was ontvallen;  Alsoe alse ghijt hier na selt al  Horen, daert stade hebben sal.  Dat derde Vrancrike leit, alsmen telt,  Tusschen die barsche see en der Scelt. 195  Dus sijn der Vrancken drie:  Die historien segghent dus mie.  Die twee, die ic seide te voren,  Hebben den name nu verloren,  En dat Westvrancrike ghemene 200  Heeft den name nu allene.  Maer, die gherechste Vrancken sijn,  Sijn woenachtich over den Rijn,  Daer Priamus, die grote here,  Eerst coninc wart, met groter eere. 205  Dese coninc, ende vijf na hem, te waren,  Alle heidene coninghen waren.  Die sevenste coninc, als men siet,  Die bi name Clodoveus hiet,  Was daer die eerste coninc, 210  Die dat kerstenheit ontfinc  Vanden goeden sinte Remise,  Die een heilich man was van prise;  Ende die derde coninc daer na,  Hiet Cilperic, als ict versta, 215  Die de neghende was, als ict las,  Na Priamise, die deerste was.  Daer tusschen waren, weet voerwaer,  Luttel min dan twee hondert jaer;  Maer kersten hadden si doen gheweest 220  Ontrent hondert jaer, alsmen leest.  In desen tiden moechdi kinnen  Der hertoghen yerst beghinnen,  Die comen sijn van desen heren;  Oec soe moechdi mede leren 225  Beide tide ende carnatione.  Nu come ic yerst te minen doene,  Daer ic sijn wille, ende voert op gaen,  Alsoe ic dat best hebbe verstaen.  Dat ic u niet en nome tsamen 230  Der neghene coninghe namen,  Dats om dat icse hier na saen  Setten sal, daer si best selen staen,  Daer ic Angijs gheslachte al  Van namen te namen seggen sal.