HOE PIPPIJN VERSOENDE, ENDE SIJN DOOT. Dat V Capittel.  Pippijn, die stoute ende die vroede,  Was hier ieghen op sijn hoede,  Want hi kende die verraders wel, 380  Die teghen hemwaert waren fel,  Ende hilt hem altoes soe bewaert,  Dat si so conen op ghene vaert  En waren hem te bestane,  Om te velne of te vane; 385  Want hi was stout ende behendich,  Ende ter nauwer noot ghenendich,  Ende bleef sitten in sijn eere,  Als een man ende als een heere,  Jeghen des conincs danc. 390  Daer na, sinder, overlanc,  Bedachte hem die coninc Daghobrecht,  Dat hi Pippine dede onrecht,  Ende ontboden stappans metter spoet,  Ende vergaf hem sinen evelen moet, 395  Ende maectene, voer sijn scande,  Overste raet van sinen lande,  Ende betroude hem doechden meer  Dan hi ghedaen hadde eer.  Onlanghe, na dat dit verghinc, 400  Staerf Daghobrecht, die coninc,  Ende Seghebrecht sijn sone  Ontfinc na hem die crone;  Ende Pippijn bleef oec sijn raet.  Ende als hem dochte, dit verstaet, 405  Dat hi niet langhe en soude leven,  Heeft hi des conincs scat verheven,  Ende te Parijs in doen voeren,  Hoe dat quame, ter aventueren,  Dat die crone emmer na datte 410  Seker ware van haren scatte.  Dese woude pleghen tot in sijn einde  Trouwe, al sonder feinde.  Daerna sciet hi van desen levene  Doemen screef ses hondert ende sevene 415  Ende veertich, ons heren jaer,  Ende wart begraven openbaer  Te Landen, in sijn hoeftstat.  Die croniken segghen ons dat  Dat hi sint ghehaelt was daer, 420  Ende te Nivelle ghevoert, voerwaer,  Daer sijn dochter abdisse was,  Daer ic u hier voer of las;  Ende die kersen, diemen voer hem droech,  Dies menighen verwonderde ghenoech, 425  Behielden haer licht, sonder blusschen,  Hoe sere dat waide daer tusschen.  Itte, sijn wijf, liet standen  Hare woninghe tote Landen,  Ende woende te Nivelle, daer naer, 430  Metter dochter, ende starf daer  Salichlike, ende wart begraven dan  Bi Pippine, haren goeden man.