HOE SINE XX DODE LEVENDE WORDEN. Dat XXIII Capittel.  Een monc, hiet Felicius, 1485  Wart in hem te rade dus  Dat hi te Iherusalem wilde gaen  In pelgrimagien, ende ontfaen  Pardoen ende Gods ghenaden,  Alsoe alse andere moencken daden. 1490  Daer aldus ghinc die goede man  Quam die inghel ende sprac hem an,  Ende seide hem al selke dinghe,  Dat hi te Alexandrien ghinghe;  Daer laghe thoet Jans Baptisten, 1495  Dies niet vele liede en wisten,  Ende dat hi dat daer soude vinden  Bi drien van den selven kinden,  Die Herodes onthoefden dede  Te Bethleem in die stede, 1500  Doen hi onsen Here sochte,  Ende dat hijt in Aquitanien brochte,  Dat heilichdom, dien dieren scat,  Onse Here soude hem wisen die stat  Waer dat heilichdom ware. 1505  Felicius quam al dare,  Daerne God hadde ghesent,  Ende nam dat diere present  Van den heilighen warden scatte,  Ende leide in een mandeken datte, 1510  Ende heeft gheselscap ghenomen,  Ende es toten scepe comen.  Ende daer si henen voeren sere  Bad Felicius onsen Here,  Dat hi hem verwijsde ter selver stat 1515  Daer hi wille dat come die scat;  Ende alsoe hi was in deser bede  Quam een sweerc ter selver stede,  Dat dat scip al omme bevinc,  Ende alsoe gheent sweerc henen ghinc, 1520  Stont een duve, wit als een snee,  Vore opt scep, min noch mee,  Tote dat si leden waren Spaengien,  Ende quamen aen tlant van Aquitaengien,  Ter havenen, daer si wouden sijn, 1525  Die Agion heet int latijn.  Dat scep ruumden si ter vaert,  Ende ghinghen in, te lande waert,  Ende droeghen haren heilighen scat,  Ende gheraecten ter selver stat, 1530  Van der havenen ontrent twee milen,  Daer si vonden ter selver wilen  Der wandelen coninc doot ghesleghen,  Ende met hem menich deghen  Die Pippijn stappans ter steden 1535  Versleghen hadde met moghentheden,  Omtrent twintich dusent man,  Als ic u hier vore te segghen began,  Daer wonder groot ghesciede  Ane Pippijns dode liede; 1540  Want, recht opten selven tijt  Dat hi verwonnen hadde den strijt,  Ende rumen woude dat velt,  Quam hem vaec ane met ghewelt,  Soe dat hi dede sine tenten slaen, 1545  Ende is rusten daer ghegaen,  Alse God woude, onse Here,  Om Pippine te troestene sere,  Die droefheit hadde ende rouwe groot  Omme twintich sijnre liede doot, 1550  Die sine beste riddre waren.  Daer hi aldus lach, te waren,  Ende sliep in sinen pawelioene  Quam hem, in sinen visioene,  Ene stemme, ende sprac hem ane: 1555  ‘Wat heefstu slapen noch te gane?  Di naect nu, ende dinen here,  Heilichdom van over mere  Van den grooten Baptisten Janne,  Ende drie onnosele kindere danne, 1560  Die God liet ontliven doer hem  Metten anderen in Bethleem.  Ende doer sijnre waerdicheden  Gaf di God den seghe heden.  Si comen hier ghegaen bi di 1565  Alse pelgrime ende sijn di bi;  Die voerbarste heet Felicius:  Ganc hem te ghemoete aldus!  Noetse metti ende doch hen ere:  Du sult wonder sien van onsen Here!’ 1570  Pippijn stont doen op ghereet,  Ende dede der stemmen beheet,  Ende nam van sinen volke wale  Dertich hondert bi ghetale,  Die hem alle volgheden an, 1575  Ende dede vore draghen dan  Die twintich ridderen uut vercoren,  Die hi ten stride hadde verloren,  Ende ghinc, met innegher ghedachte,  Jeghen theilichdom, dat men daer brachte, 1580  Ende ontfinct met groter eren,  Beide theilichdom ende die heren,  Ende hietse sijn willecome.  Die mande metten heilichdomme  Sette Felicius op enen man 1585  Van dien ridderen: daer sachmen an  Dat si alle worden ghesont;  Bi den doden die dode opstont.  Dese miracule ghesciede voerwaer  Bi sente Janne Baptisten daer. 1590  Pippijn dancte onsen Here  Ende maecte, in sinte Jans ere,  Een cloester daer ter stede,  Met hulpen sijnre manne mede,  Ende heefter rente toe ghegheven 1595  Daer die moencken bi souden leven;  Ende daer in soe liet hi dan  Thoeft van den heilighen man.