HOE ELC DEN ANDEREN SOCHTE. Dat II Capittel.  Aldus setten si haer vaert  Ten lande van Alvernen waert; 125  Maer si en hebben, tien stonden,  Den grave Amelijs thuus niet vonden;  Want hi was oec, te waren,  Te Bericho waert ghevaren.  Ende als hi te Berico quam, 130  Ende Amise niet en vernam,  Maer dat hi verloren hadde sijn lant.  Sciet hi droeve wech te hant,  Ende peinsde hi, ende ruste nimmermeer,  Hi en soude Amise vinden eer. 135  Amijs hadde oec rouwe, weet wel,  Doe die dinc alsoe ghevel,  Dat hi den grave niet thuus en vant  Ende keerde weder al te hant,  Alse die nemmermeer en woude 140  Rusten, voer dat hi soude  Amelise hebben vonden.  Dus socht elc ten andren, tien stonden,  Met ellende, met verlanghen swaer,  Luttel min of meer dan een jaer. 145  Daer binnen gheviel Amise dat  Dat hi quam in ene stat,  Daer hi met enen ridder lach,  Die aen hem hoerde ende sach  Dat hi sijns lants uut was verdreven, 150  Ende heeft hem sijnre dochter ghegheven,  Om dat hi was een edel man,  Ende hi er alle doghet sach an.  Nu waert Amijs te rade das,  Onderhalf jaer na dat hi was 155  Ghehuwet, dat hi, sonder sparen,  Te Parijs waert soude varen,  Om Amelise te sukene daer,  Die nu ghedoolt had twee jaer,  In doghene ende in ellenden, 160  Om dat hi Amise wilde venden;  Ende Amelijs hadde oec die vaert  Doen gheset te Parijs waert,  Soe dat hi bi Parijs quam,  Daer hi enen pelgrim vernam 165  Ieghen hem comende daer,  Die hem dochte overwaer  Van den lande van Bericoe.  Den pelgrijm vraeghdi doe:  Of hi in enich lant ware comen 170  Daer hi Amise hadde vernomen,  Die sijns lants ware verdreven?  Hi seide: ‘Here, in mijn leven  En sagickene nie, dat ic weet.’  Amelijs trac uut sijn cleet 175  Ende gaeft den armen man,  Ende seide: ‘Bidt voer mi dan,  Dat God minen arbeit einde,  Dien ic, te waren, in elleinde  Doer sinen wille hebbe onfaen!’ 180  Die pelgrim is wech ghegaen,  Van sinen cleede vroe ende blide;  Ende quam ten avent tide,  In enen huse, sijt seker das,  Daer Amijs te herberghen was. 185  Alse Amijs hadde versien  Den pelgrijm, sprac hi met dien:  Oft hi in enich lant ware comen  Daer hi iewerinc hadde vernomen  Van den grave van Alverne, 190  Dien hi saghe alsoe gherne?  Die pelgrijm seide: ‘Here, ghi  Maect u sceren nu met mi;  Want ic sie nu ende merke wale,  Beide ane u ghedaen ende u tale, 195  Dat ghi selve sijt die grave,  Daer ghi mi nu vraghet ave;  Maer ander knapen ende ander cleder mede  Ende ander perde haddi, here, ter stede,  Dan ghi heden hebt, des ben ic wijs, 200  Doen ic u ontmoete bi Parijs,  Daer ghi mi dit cleet gaeft an,  Ende mi vraghet na enen man,  Die Amijs gheheten ware,  Dien ghi gesocht hadt twee jare.’ 205  Alse Amise dus hadde verstaen  Dese mere, antwoerde hi saen:  ‘Here pelgrim, mi wondert sere  Dat ghi segt ic ben die here  Amelijs, grave van Alverne; 210  Want boven al saghic gherne  Den selven man, des sijt ghewes,  Die Amelijs gheheten es.  In sach u oec heden, no en gaf  Dat cleet daer ghi segt af; 215  Maer Amijs es mijn name:  Bidt God dat hem si bequame  Dat ickene saen moete sien.’  Sijns ghelts gaf hi hem met dien,  Ende heeft ghenomen sine vaert 220  Rechte te Parijs waert.  Ende alse hi bi Parijs is comen  Heeft hi Amelise vernomen:  In een prieel dat hi sat  Met sinen gheselscape, ende at. 225  Ende alse die grave Amelijs vernam  Dat Amijs was, die daer quam,  Spranc hi op, ende liepen iegen.  Daer mochte men sien pleghen  Ongheveinsder vrientscepen! 230  Want elc heeft anderen begrepen  Met armen, ende gecust mede  Dusent werven op die stede.  Van bliscappen soe weenden si.  Elc ghinc den anderen sitten bi 235  Vertellen wat hem was ghesciet.  Haer ellende ende haer verdriet,  Dat si ghedoecht hadden twee jaer  Keerde al in vrouden daer,  Ende danctens Gode, dat si quamen 240  Soe ghelikelijc te samen.  Al waest hen worden te suren,  Tes conincs Karels hove si vuren:  Daer waert Amijs ghemaect tresorier,  Die noch gerich en was noch fier. 245  Ende Amelijs, die grave van love,  Wart drossaert van sconincs hove.  Daer mochtemen sien jonghelinghe,  Ghemate ende wijs in allen dinghe,  Van eenre ghedane even scone, 250  Ende ghemint van al der crone,  Ende daer toe, beide lude ende stille,  Van eenre herten, van enen wille.