HOE HERDERIJC AMELISE ONDERVANT. Dat III Capittel.  Alse dese twee, in ware dinc,  Ghedient hadden den coninc, 255  Ontrent twee jaer, in diere wise,  Sprac Amijs tote Amelise:  ‘Gheselle, ic moet, te waren,  Thuus te minen wive varen;  Maer ic wane saen wederkeren. 260  Nu, hout u ane mijn leren,  Ghi blivet hier int hof.  Hoet u emmer daer of,  Dat ghi, om gheene saken,  Des sconincs dochter en selt ghenaken, 265  Waer ghi sijt, in elke stede;  Ende dat ghi u oec hoet mede  Dat Harderijc, die valsche grave,  Uwen sin niet en ondergave,  Noch en weet u heimelicheit, 270  Wat hi oec tote u seit;  Want ic sie ende merke wel  Dat hi mordadich is ende fel.’  Met desen es hi wech ghevaren.  Amelijs bleef int hof, te waren, 275  Ende leide, met groten sinne,  Ane sconincs dochter sine minne,  Dat hi sinen wille daer af ghewan.  Doen quam Harderijc, die quade man,  Die alre dorperheit was blide, 280  Ende alle vroemheit benide,  Ende sprac Amelise ane,  Ende dede hem te verstane,  Hoe vrient dat hien ware,  Ende dat hi stille ende openbare 285  Hem heimelijc soude sijn  Ende in allen trouwen fijn,  Ende swoert te houdene wale.  Ende alse gheeint was die tale,  Ende ghedaen was die eet, 290  Gheloeves Amelijs ghereet,  Ende ondecte hem ter stede  Onwiselijc sine heimelichede,  Alse die van sinne niene was fel.  Amelijs, dien dit ghevel, 295  Es eens voer den coninc ghestaen,  Alse hem water te ghevene saen;  Ende Herderijc stont daer bi mede,  Die aldus sprac ter stede:  ‘Here coninc, ic segt u dan, 300  Van enen ontwetteghen man  En seldi gheen water ontfaen,  Die soe sware heeft mesdaen;  Want hi uwer dochter heeft gheroeft  Haer suverheit; des gheloeft. 305  Hi is wel waert der doot!’  Amelijs, van wondere groot  Viel in onmacht ende van vare.  Die coninc deden opheffen dare,  Alse een edel man van sinne, 310  Ende seide: ‘En vervaert u niet, minne!  Stant op stoutelike, ende kere  Van di selven dese oneere!’  Hi sprac, als hi becomen was:  ‘Heer coninc, en gheloeft niet das 315  Dat Herderijc, die verrader, seghet;  Want des gheen hoghe man en pleghet;  Maer, here, gheeft mi daer toe tijt,  Dat ic camp neme ende strijt,  Dat ic mi mach daer in verclaren 320  Van aldus dorperliker maren,  Met campe, voer u oghen,  Dat God die waerheit moete toghen,  Dat hi lieghet als een dief!’  Karle sprac: ‘Hets mi lief.’ 325  Ende vrou Hildegaert, die coninghinne  Si warp hare soe verre daer inne  Dat si Amelis borghe waert,  Die hem wech beraden vaert.  Ende als hi aldus, in dierre wise, 330  Soeken vaert sinen vrient Amise,  Ghemoet hien op sine vaert,  Als te vaerne te hove waert.  Te sinen voeten viel hi met wene,  Ende seide: ‘Ay mi, lieve, hulpe allene 335  Ende troest van mijnre salichede,  Dinen raet ende dine bede  Heb ic domelike te broken:  Des moet ic enen camp stoken  Opten valscen Herderike; 340  Want ic hebbe dorperlike  Karles dochter, mijnre joncvrouwen,  Beslapen, bi mijnre ontrouwen.’  Amijs heeftene seer bescouden  Om dat hi hem dus heeft ghehouden. 345  Hi sprac: ‘Wi selen metter vaert  Wisselen clederen ende paert,  Men sal wanen dat ic ben ghi  Ende ic sal vechten vore di,  Ende sal, metter hulpen ons Heren, 350  Den grave, den verradere, onteren.  Vaert tonsent, te minen wive;  Maer hoet u van haren live!  Si sal wanen dat ict ben.’  Met desen bedroefden si hen: 355  Met tranen sceidense ende met wene.  Amijs voer te hove allene,  Alse oftet Amelis die grave ware,  Ende Amelis, in dien ghebare,  Quam tote Amijs huse saen, 360  Rechte alse Amelijs ghedaen.