HOE AMIJS LASERS KEERDE TE AMELISE. Dat V Capittel.  Na desen tiden soe ghevel  Dat Amijs ane sijn vel  Waert te male lazers al; 430  Ende waer dat hi wesen sal  Moet menne heffen ende draghen.  Op sijn vernoy ende op sijn claghen  En achte niet sijn wijf Abie.  Hoe groot dat eerste was die vrie 435  Dicke poghet si nu voert  Hoe dat sien hadde versmoert.  Sinen tween knapen riep hi an,  Die hem ghetroust waren dan,  Ende seide: ‘Voert mi ute desen landen, 440  Doch ute mijns wijfs handen!  Minen nap neem heimelike mede  Ende voert mi te mine stede,  Te Bericho, dat mi toe hoert.’  Doen voeren si ter selver poert; 445  Ende teersten, dat si daer quamen,  Ende dat die liede vernamen  Dat dit Amijs haer here ware,  Maecten si en sere onmare,  Ende hebben die knapen gheslaghen, 450  Ende worpense van den waghen.  Doen wart Amijs wenende sere,  Ende seide: ‘God, ghenadich here,  Helpt mi ute deser noet,  Oft gheeft mi corteliken die doot!’ 455  Daer na es hi te Rome comen,  Ende alse ment heeft vernomen  Quam metten paus Constantine  Een deel der edelren sine,  Diene lieffelijc ontfinghen, 460  Ende die hem van allen dinghen  Dies hi behoefde, ende die sine,  Ghenoech gaven, sonder pine;  Want, doe mense kersten dede,  Te Romen in die goede stede, 465  Worden sine peteren uutvercoren  Grote heren, van Rome gheboren.  Aldus was hi daer twee jaer.  Doen quam daer van hongherie swaer  Een soe groet onghemac, 470  Dat kint den vader van hem stac,  Soe dattene die ghene begaven  Die hem dare nu tetene gaven,  Ende dat hi Rome ruemde die stat,  Ende wart te rade, na dat, 475  Dat hi tAlverne varen woude,  Tote Amelise, ofte hi soude  Daer doch trouwe vinden moghen.  Met desen es hi ghetoghen  Voer sgraven Amelijs porten saen, 480  Ende sloech daer op sijn clapspaen.  Alse die grave hoerde dat gheclap,  Nam hi sinen pladenap,  Die hem die paus Deusdedit gaf,  Daer Amijs die wedergade hadde af, 485  Ende sendene hem met wine doe  Ende broet ende vleisch daer toe.  Die bode ghinc sinen vollen stap  Ende goet in des siecs mans nap  Den wijn, ende alse hi weder quam: 490  ‘Here, seide hi, ic en vernam  Noit nap, soe ghelijc desen,  Alse mi des mans nap dunct wesen;  Want even groot ende even goet  Sijn si, dat seit mi mijn moet.’ 495  Amelijs hiet den sieken halen,  Ende ginc hem ane met talen:  Wanen hem selke nap quame,  Soe scone ende soe bequame?  Amijs sprac sonder waen: 500  ‘Ic ben van den castele Bericaen,  Ende Deusdedit, die mi dede  Kersten te Rome, in die stede,  Die paus, gaf mi desen nap daer.’  Doen wiste Amelijs, over waer, 505  Dat Amijs was, sijn gheselle goet,  Die voer hem storte sijn bloet,  Ende hem des conincs dochter wan.  Doen viel hi op den lieven man,  Vriendelijc, met groten wene, 510  Ende en liet groot noch clene  Hien custene ane sinen mont,  Al was hi besmet ende onghesont.  Amelijs wijf trac hem bet naer,  Ende maecte groet misbaer; 515  Want haer ghedochte hoe vromelike  Dat hi verwan Harderike,  Daer hi haer lijf met behilt dan  Ende haerre lief mede ghewan.  In haer huus dat si en brochte 520  Ende ene stede hem sochte,  Daert rastelic was, ende scone mede,  Daer si hem in wesen dede,  Ende gaf hem dat hi verteerde,  Als ghenoech, dies hi begheerde.