HOE AMIJS GHESONT WART. Dat VI Capittel. 525  Op enen nacht, daer na, ghevel,  Dat die enghel Gabriel  Tot Amise quam (alse hem dochte),  Die hem ene mare brochte  Dat Amelijs sijnre kinder dode, 530  Ende hi metten bloede rode  Sinen gheselle bestreke, Amise;  Hi worde ghesont in selker wise.  Amijs seide dit met vare  Sinen gheselle openbare. 535  Dit nam die grave swaerlijc an;  Maer doch peinsdi, dat die man  Sijn lijf sette voer hem te pande.  Een sweert nam hi in sinen hande,  Ende ghinc daer sine kinder sliepen 540  (Die tranen hem ghedichte liepen  Over sine beide wanghen):  Op hen viel hi, ende weende langhe,  Want si sliepen beide.  ‘O wi, sprac hi, o wi, leide! 545  Dit en was noit ghehoert,  Dat die vader heeft vermoert  Sine kindere, dus sijns ondancs!  O wi, lieve kindere, des ancs.  Hier heb ic tvaders name verboert, 550  Sint dat u mijn swert stoert.  Die tranen vielen op die kinder,  Soe dat si ontwecten ghinder;  Ende als si saghen haren vader  Loeghen si op hem, beide gader: 555  Twee knapeline warent, te waren,  Scone, jonc, van drie jaren.  ‘Lieve, lieve kinder, sprac die grave  Al lachti, daer coemt wenen ave;  Want ic, u vader, nu moet 560  Nemen u onnosel bloet!’  Mettien onthoefdise te samen,  Ende nam die hoofde ende die lichamen,  Ende leitse in haer bedde neder,  Als oft si beide sliepen weder. 565  Dat bloet nam hi daer ter stede,  Ende bestrekere Amise mede,  Ende seide: ‘Heer Jhesus, dit bescouwe,  Die den menschen heet houden trouwe,  Ende den laseren maket ghesont, 570  Met dinen woorden in corter stont,  Du moets minen gheselle ghenesen;  Want u, Here, cont es van desen,  Dat mi trouwe gaf den moet  Te storttene mijnre kinder bloet.’ 575  Amijs wart te hant ghesont,  Ende die grave dedene tier stont  Ombesien ter kerken keren,  Ende dancte Gode der eren;  Ende eer si er comen conden 580  Alle die clocken te ludene begonden,  Alsoe als God selve gheboet.  Tfolc quam met cudden groet,  Die dat wonder Gods ane saghen.  Die gravinne begonde te vraghen, 585  Alsise te gader comen sach,  Welc haer man wesen mach?  Doen sprac die grave: ‘Ic ben u man,  Ende dits Amijs, die u volghet an,  Mijn gheselle, dien God ter stont 590  Van live heeft ghemaect ghesont.’  Maer die grave versuchte onsachte;  Want hem der kinder doot ghedachte,  Die hem swaer lach in sinen sinne.  Mettien hiet die gravinne 595  Volke, om die kindere gaen.  ‘Neen, sprac die grave, het is te saen;  Laetse slaepen, si rusten wel.’  Doen ghinc hi selve, ende niement el,  In die camere, met onghedoude, 600  Alse diese bewenen woude,  Ende vant die kindere daer ter stat  Spelende, ende te ghereke bat,  Dan hise noit te voren sach.  Om hare halsekin soe lach 605  Een teken, alse een draet roet  (Hier moeghdi horen wonder groot!).  Alse hi die kinder dus vernam,  In sinen arme hise nam,  Ende dancte Gode om dese dinc. 610  Dat teken noit hen en verghinc:  Hi droechse der moeder in de scoet;  Ende seide: ‘Nu maect bliscap groet:  Dese kindere sloech ic doet,  Als mi dinghel selve ontboet, 615  Ende met haren bloede, nu ter stont,  Es worden mijn gheselle ghesont!’  Des dancten si alle gader  Gode den hemelschen vader,  Dat hise brachte uut selker noet. 620  Amijs nam met hem here groet,  Ende heeft beseten saen  Sijn casteel Berichaen,  Dat hem sijns selfs liede namen.  Te ghenaden dat si quamen; 625  Ende hi vergaf hen, sonder waen,  Al dat si teghen hem hadden misdaen,  Ende bleef in payse, voert mere,  Ende diende God onsen here.  Hier na seldi noch vinden 630  Hoe si haer leven einden,  Daert tijt ende stede sal sijn,  Alsoe als ment vint in latijn.