HOE KARLE SASSEN DESTRUEERDE. Dat VI Capittel.  In dien tiden, sonder waen,  Dat paus was Adriaen, 635  Die maecte, als ic hore lien,  Boecke ieghen heresien,  Doe voer harde mogendelike  Coninc Karle van Vrancrike  Op die Sassen, met sinen here, 640  Die hen vaste setten ter were;  Want si en wouden pais noch vrede,  Vonden si tijt ende stede,  Dat si den Vranscen mochten scaden,  Alsi altoes voermaels daden 645  Bi Marteele, ende bi Pippine,  Daer si omme doechden meneghe pine,  Als ic u hier voren seide.  Karle dede hen soe leide  Dat hi, al lancs ende breet, 650  Haer lant al orloghende doer reet,  Ende wan hen af menich velt,  Daer hise afsloech met ghewelt.  Herberch, ene vaste stede  Wan hi hen af met stride mede, 655  Ende Hoermense (haren tempel diere,  Daer in van menegher maniere  Afgode stonden, groot ende cleine)  Destrueerde hi al op ghemeine,  Ende versloech hen soe menighen man, 660  Dat mens ghetellen niet en can.  Daer was sijn volc wel na verstorven,  Ende van dorste al verdorven;  Want men, in dat selve lant,  Niewerincs water en vant. 665  Doe bat Karle, met ernste groot,  An onsen here, in der noot,  Dat hi sijns ontfermen soude,  Dat sijn volc, met sijnre scoude,  Niet en blive van dorste doot. 670  Daer quam te hant planteit so groot  Van watere, dat al sijn here  Ghenoech dranc na sinen ghere,  Ende vertroest was sere daer mede.  Dit dede God door Karels bede. 675  Desen coninc waest goet ghedient,  Dien doverste coninc was so vrient!  Alse dat die heidene Sassen saghen,  Datse God soe wilde plaghen,  Gaven si, in heer Karels handen, 680  Ghisele van haren landen  Ende geloefden, bi horen wetten,  Dat si hem nimmermeer souden setten  Ieghen die Vrancsche riken,  Ende Karlen altoes souden wiken.