HOE AMIJS ENDE AMELIJS DOOT BLEVEN. Dat IX Capittel. 755  God, die langher niet en woude  Dat Desidere regneren soude,  Om sine quade dorperhede,  Ende om des grotes Karels bede,  Gaf hen snachs enen vaer, 760  Soe dat hem ende sinen here daer  Soe sere des lijfs wanhaghede,  Nochtan dat se niement jaghede,  Vloen si doer bosch ende doer velt,  Ende lieten al haer ghetelt 765  Allene met haren dinghen,  Ende waren vroe dat sijt ontghinghen.  Alse Karle sach die aventure  Trac hi den pas al dure,  Ende volghede hem vaste naer. 770  In Karels heere waren daer  Die heilighe twee ghesellen,  Daer ghi hier voren af horet tellen,  Dat was Amelijs ende Amijs.  Al plaghen si, in alre wijs, 775  Haers ambachs in des coninc hof,  Nochtan en stonden si niet of  Haers vastens en haers ghebede,  Ende almoesen in elke stede  Te ghevene, daer sijs saghen noet. 780  Desidere, die dus ontscoet,  Volchden si met Karle achter,  Soe datten Lombarden dochte lachter  Dat hen die fransoise soe verre  Volchden, ende worden erre, 785  Ende hilden tvolc in de campane,  Alse hen te wederstane.  Nochtan hadde Desidere  Met hem daer een cleine here  Ieghent here dat op hem quam; 790  Want met Karlen, als ict vernam,  Waren Dietsce ende Waloise,  Inghelsche, ende Avaloise,  Ende menegherande ander diet.  In ene stede, die doen hiet 795  Ten Schonen Woude, was die strijt  Van desen twee coninghen tier tijt,  Daer elc verloes van sinen here,  Karle oec ende Desidere  In dien weghe soe vele liede. 800  Ende om datter dat ghesciede  Soe heet die stede, in deser ure,  Ghemeinlijc die Morture.  Daer bleeffer beide onder doot,  In den weghe, met eren groot, 805  Amelijs ende oec Amijs,  Die vromich waren ende wijs.  Ende want hem God, in haer leven,  Soe grote vrientscap heeft ghegheven  Dat al een wille was van hare beden, 810  Soe en wildise in der doot niet sceiden.  Desidere verloes dat velt  Ieghen conincs Karels ghewelt,  Ende es ontfloen, met sijnre partien,  In de vaste stede van Pavien. 815  Coninc Karle volghede hem naer,  Ende belachghene vaste daer,  Ende sende te Vrancrike, ter vaert,  Om sine vrouwe Hildegaert,  Dat si met haren kinderen quame. 820  Hi dede, in sinte Eusebius name,  Daer een scoen kerke maken.  Ende die conincginne, van haren saken,  Dede oec, in sinte Peters ere,  Een ander maken derghelijc sere. 825  Tesen twee kerken soude men graven  Die grote princen ende die graven,  Die daer waren, tien tiden,  Doot bleven in den striden.  Ende want Karle hadde vercoren 830  Voer dandere verre te voren  Amelise ende Amise,  Soe sendi vroede ende wise  Meesters te Melane,  Ende dede brenghen van dane 835  Twee steenen vate, daermen in leide  Ghene ghesellen alle beide.  Amelijs die was gheleit  In sinte Peters kerke, als men seit,  Die maken dede die conincginne. 840  Amijs die was, doer sinen minne,  Begraven tot sinte Eusebius mede,  Die de coninc maken dede.  Den anderen heren, die daer bleven,  Heeft men sepulture ghegheven 845  Hare ende dare, in meneghe stede.  Des ander daechs gheviel mede,  Alst God wilde, dient al is becant,  Dat men grave Amelise vant  Bi sinen geselle Amise 850  Met sinen grave, in selker wise  Alsoe oft hire ware bracht  Met handen: dit heeft ghedacht  Groot wonder meneghen man,  Dies niet verwonderen en can 855  Dat si, na dit arme leven,  Noch alsoe ghevriende bleven.  Hier bi mach men merken ende verstaen  Dat God, onse Here, sonder waen  Goede gheselscap altoes mint, 860  Daermen trouwe ende doeght in vint.  Ghesleghen waren si, als ict sach,  In octobre opten XII dach.