HOE DIE KEISER VAN CONSTANTINOBELE ANE KAERLE SENDE OM HULPE. Dat XXII Capittel. 1885  Doe Karle dus gheweldechlike  Keiser was int roemsche rike,  Wart verdreven ute Jherusalem  Die patriarke, ende met hem  Vele goede kerstene liede, 1890  Ende al van den heidenen diede,  Soe dat hi vloe van danen voert  Te Constantinobele in die poert,  Ten keiser Constantijn, ende sinen sone,  Om dat hi hem toghen woude tgone. 1895  Metten patriarke was een wijs man,  Pape van Napels, ende hiet Jan,  Ende David, dartschebisscop mede  Van Jherusalem der stede.  Die keiser sende voert die heren 1900  Ten keiser Karle, met groter eren,  Ende selve die keiser Constantijn  Screef metten handen sijn  Met hebreusschen letteren, int ghevoech,  Dien brief, die men Karle droech. 1905  Oec soe sendi, op die stede,  Twee hebreussche legate mede,  Ysaac ende Emanuel,  Om die boetscap te doene wel.  Int einde van den brieve sijn, 1910  Hadde geschreven Constantijn;  Ende screef aldus: ‘Ic, Constantijn,  Daer ic lach opten bedde mijn,  Ghevielt dat mi onmacht ane ghinc:  Daer sach ic enen jonghelinc 1915  Voer mi staende aldoe,  Die mi liefelijc sprac toe,  Ende taste mi ane ter steden,  Ende seide te mi: “Du heefs gebeden  Voer dese dinc ernstelike: 1920  Nu nem Karle van Vrancrike  Der kerken kempe, een here groot.”  Mettien toendi mi al bloet  Enen riddere, enen ghewapenden man:  Yserine cousen hadde hi an, 1925  Enen halsberch, enen roden scilt;  Een sweert hi aen hem ghegort hilt,  Daer mi purpuren af dochte die hecht;  Enen spere haddi op gherecht,  Dat lancste dat ic noit sach een, 1930  Daer vlamme uten punte sceen;  Die helm, dien hi aen den hals hout,  Sceen claer al een gout.  Die ridder was van ouden aerde,  Scone, met enen langhen baerde, 1935  Met sconen aensichte, lanc van leden;  Sijn oghen blicten ter steden;  Van grauheiden was wit sijn haer,  Ende dese worde hoerde ic daer:  “Keiser Augustus, wes blide! 1940  Wie hem set te wederstride,  Om Gods ghebot te wederstaen,  En mach der misdaet niet ontgaen.  Jhesu Kerst, Emanuel!”  Ende ander woerden alsoe wel 1945  Hordic ten selven stonden,  Die met vresen sijn ghebonden.  Ic vernam wel, in dat horen,  Dat Karle es met Gode vercoren.’  Te voren soe hadde dese Constantijn 1950  Verdreven metten here sijn  Seven werf ute Jherusalem  Die heidene; nochtan weerdense hem  Soe dat si met ghewelt die stat  Besaten, sint, nochtan, na dat.