VAN DEN RELIQUIEN DIE MEN KARLE GAF. Dat XXIV Capittel.  Alse Karle naecte den heilighen lande,  Weken voer hem die viande, 2035  Ende hi suverde lant ende pat  Van den heidenen, ende makese mat,  Ende sette den patriarke mede  Gheweldichlike in sine stede,  Ende maecte die vesten weder, 2040  Die ghevelt waren ter neder.  Den patriarke hi Gode beval,  Ende voer met sinen liden al  Doer Constantinobele, te lande waert:  Aldaer soe hiltene, in die vaert, 2045  Die keiser selve Constantijn,  Enen dach over den wille sijn.  Voer die porten van der stede  Dede die keiser ghereiden mede  Meneghe wonderlike beeste, 2050  Ende cleinode van menegher feeste,  Ende oec preciose stene.  Karle riep sinen raet ghemene;  Wat hi best daer mede dade;  Ende si vonden, in haren rade, 2055  Dat hi ghene ghifte ontfinghe  Van sijnre vaert; want die dinghe  Haddi ghedaen met bliden sinne,  Allene om ons Heren minne.  Dese raet dochte Karle goet: 2060  Al sinen volke hi heten doet  Dat niemende dat ne ghescie  Dat hi op die presente sie.   Als die griexe keiser wart gheware  Dat Karle hadde ommare 2065  Tontfane giften ofte goet,  Wonderde hem, in sinen moet,  Van al selker doeght, als hi sach  Dat ane dien man ghelach;  Doch dwanc hien met beden soe sere 2070  Dat hi, doer God onsen Here,  Ene ghifte nemen woude.  Alse Karle sach dat wesen soude  En bat hi anders ghene have,  Dan men hem reliquien gave 2075  Van der passien ons Heren.  Mettien si hem te rade keren  Ende setten daer, omme Gods houde,  Datmen drie daghe vasten soude;  Ende men coesser toe xij persone 2080  Die de reliquien, diere ende scone,  Karle bringhen souden, ende deilen voert,  Dat daer wel sceen in die poert.  Die griexe clerke ende die latine,  Elc na die maniere sine, 2085  Songen die letanyen wel.  Die bisscop van Napels, Daniel,  Dede op, wat daerin lach scone,  Ons Heren Jhesus dorne crone,  Daer lucht soe suete ute quam, 2090  Dat niemant en was, diet vernam,  En dochten rieken in diere wise  Oft hi ware in den paradise.  Alse keiser Karle dat bekent,  Viel hi neder opt paviment: 2095  Met ghelove bat hi onsen Here,  Dat hijt dade doer sijn ere,  Ende hi sijnre passien wonder  Ende sijnre verrisenissen sonder  Verniewen woude, daer ter stede. 2100  Als hi ghedaen hadde sine ghebede,  Soe quam een dau uter trone,  Die bedauwede die crone,  Ende alte hant in dat comen  Soe wiesen daer fine blomen; 2105  Ende ghinder was lucht ende lecht,  Dat beide heren ende knecht  Waenden dat haer cledere waren  Ghemaect van hemelscen scaren.  Ende alse die pape Daniel 2110  Met eenre tanghen alsoe wel  Soude sceden ons Heren crone,  Wart si bloyende noch alsoe scone.  Keiser Karle ontfinc al daer  In enen kelc scoen ende claer 2115  Van den bloemen een deel doe;  Ende in sinen rechteren hantscoe  Dede hise, ende vuldene daer mede.  Mettien hi sijn ander want afdede,  Ende boet dien, metten bloemen saen, 2120  Den bisscop, dies niet heeft verstaen,  Ende Karle waende dat hien name;  Maer tweenen was hem bequame  Hen beiden, van der hogher mare,  Dats haer engheen nam ware, 2125  Dies hebben si den want begheven,  Die in de lucht is hanghende bleven  Een langhe wile, metten bloemen;  Want haren gheen hevets waer ghenomen.  Die keiser heeft die luchter want 2130  Metten bloemen ghevullet te hant,  Die de crone vallen liet,  Daermense metter tanghen sciet,  Ende als Karle die wante boet  Den bisscop, doen sach hi al bloet 2135  Daer verwandelt in hemelsche broet,  Dat manna heet in hebreuscher wijs.  Dat manna is noch te sinte Denijs.  Noch wanen vele liede, openbare,  Dat van dien manna ware 2140  Dat God sende in die woestine,  Te voedene die vriende sine.  Wat siecke daer waren, tier uren,  Van der lucht ende van den guren  Dat van ghenen bloemen quam 2145  Sijn ghesonde doen daer nam.  Met desen dat dit ghesciede  Quamen ghelopen vele liede  In die karke, ende oec al daer,  Ende riepen lude ende openbaer, 2150  Man ende wijf, daermen toe sach:  Si seiden: ‘Hets heden die dach  Dat God verrees van der doot;’  Want die roke was soe groot,  Van desen heilighen bloemen mede, 2155  Dats vervult was al die stede;  Dat ten sieken wale sceen,  Dier was ccc ende een,  Die doen ghenasen daer  Van haerre siecheit openbaer. 2160  Noch soe was een siecke daer,  Die hadde xxiij jaer  Ende drie maende alomtrent  Gheleghen stom, doef ende blent:  Alsmen die crone uut trac, met dien 2165  Soe quam hem weder sijn sien;  Ende alsmen die crone sciet,  Verloes hi des horens verdriet,  Ende teerst dat die bloemen uut braken  Ghenas hi van sijnre spraken.