DAT VISIOEN DAT KARLE SACH VAN SINTE JACOBS. Dat XXVI Capittel.  Alse Karle hadde vromelike  Verwonnen menich conincrike, 2270  Ende menich lant hadde bekeert,  Daer kerstenheit bi was gheert,  Ende die kercke in goeden staten  Hadde gheset, ende sijn ondersaten  Alle bedwonghen hadde soe, 2275  Dat si sijnre vrientscap waren vroe,  Haddi achtinghe dat hi woude  TAken rusten in sijnre oude,  Ende dorloghe laten varen,  Ende hem in sijnre orloghe sparen; 2280  Want hi van kintschen daghen  (Alse ons die yeesten ghewaghen,  Dat weet ic wel, over waer)  Orloghe hadde ghehouden swaer,  Daer hi meneghe pine om leet, 2285  Eer hi kerstenheit maecte soo breet;  Mer God en wouts noch niet ghedoghen  Dat hi sonder orloghen  Leven soude, als ende als,  Want hem quam nu over hals 2290  Dmeeste orloghe ende strijt  Dat hi hadde in sijnre tijt,  Als ic u sal openbaren.  Daer Karle lach, te waren,  Snachts, heeft hem ghedocht 2295  Dat hi sach in die locht  Ene strate van sterren, min noch mee,  Die quam van der vreeser zee,  Ende ghinc henen tote Spaengien,  Tusschen Ytale ende Almaengien, 2300  Tote int lantscap van Navare,  Tote in Galissien openbare,  Daer Jacob die apostel lach,  Ombekent op dien dach;  Want niement en was doen wijs das 2305  Waer sijn lichame begraven was,  Want die ghedenckenisse verloren  Was (soe lanc waest daer te voren);  Wan hi onthoeft was in dat lant.  Karle peinsde, al te hant, 2310  Wat die wech bedieden mach  Dien hi alle nachte sach.  Snachts eens, quam hem an  Een ommacht, ende enen man  Sach hi van sconen ghedane 2315  Voer sijn bedde, ende sprac hem ane,  Ende seide: ‘Wat doestu, sone mijn?’  Karle antwoerde: ‘Wie machstu sijn,  Die mi nu dus sprekes an?’  Hi seide: ‘Ic ben die selve man 2320  Jacob, die apostel ons Heren Jhesus.  Die sone was Zebedeus,  Jans broeder ewangelisten,  Die op die zee, daer wi vischten,  Van Galilee ons Heren riep, 2325  Daer ic liet dat water diep,  Ende vercoes mi dat hi woude,  Dat ic den volke prediken soude,  Ende dien die derde Herodes deide  Onthoefden doer sine felheide. 2330  In Galissien leghet mijn lichame:  Dien vertreden, met groter scame,  Die Sarasine, als selc volc pleghet;  Ende onbekent eest waer hi leghet.  Hier omme wondert mi sere 2335  Twi du mi niet en doets die ere  Dattu hads ghesuvert mijn lant;  Want du heves, metter hant,  Den vianden menich lant ghenomen:  Hier omme ben ic tote di comen. 2340  Ghelijc di God heeft ghegheven  Macht, boven alle coninghe die leven,  Die heren sijn in ertrike,  Heeft hi di vercoren, sekerlike,  Dien wech te makene metter hant, 2345  Ende te suverne mijn lant  Van den onreinen Moabiten,  Die dat lant al versliten;  Dattu daer af ghewins te lone  Van Gode die ewelike crone. 2350  Dien wech, dien du saghes van sterren,  Bediet dattu souts van verren  Met eren comen tonsen lande,  Ende verdriven onse viande,  Soe dat die kerstene moghen 2355  Te minen grave ghepoghen,  Dat in Gallissien is gheleghen:  Soe machmen daer der pelgrimagien pleghen,  Alsoe langhe alse die werelt staet,  Dat mijn soeken te niet en gaet.’