HOE KARLE SPAENGIEN WAN. Dat XXVII Capittel. 2360  Te drien malen eest ghesciet  Dat die keiser Karle siet  Van sinte Jacoppe dit ghetoech.  Karle, die here van machten hoech,  Sette vaste sine vaert 2365  Met groter eeren te Spaengien waert,  Ende es die Gheronde leden,  Ongheweert ende onbestreden.  Voer Pampelune es hi ghevallen:  Daer lach hi iij maent met allen; 2370  Nochtan en consti niet ghewinnen  Die stat, om diere waren binnen,  Ende om die vastheit van der stede,  Ende om dien vasten muur mede.  Mettien Karle sine bede 2375  Ane sente Jacob dede,  Dat daer, in sijnre name,  Die stat in sijnre ghewelt quame.  Mettier beden, ter selver uren  Vielen ter neder alle die mueren, 2380  Soe datmen wan die vaste stede.  Alle die Sarrasine mede,  Die theidenscap wilden begheven,  Die doepte men ende liet hen tleven;  Ende diere oec spraken jeghen 2385  Die heeftmen alle versleghen.  Alse die mare dus spranc  Alle die stede, vaste ende lanc,  Gaven hen op, al daer int lant,  Ende vielen alle in Karels hant, 2390  Ende gaven tribuut ende scat,  Ende waren des orloghes sere sat.  Dus voer Karle, ende besach  Tgraf, daer sinte Jacob in lach,  Ende dede aldaer ter stede 2395  Sine pelgrimagie ende sine ghebede;  Ende voer van daer te Perone,  Ene stede op die zee scone,  Ende stac in die zee sinen scacht. 2400  Ende den groten sinte Jacob mede,  Dat hi was comen daer ter stede.  Daer na doer voer hi Spangien mee,  Van der eenre zee tote der ander zee,  Ende wan in Galissien lant 2405  Dertien steden in sine hant,  Daer Compostelle af was deene,  Die tien tiden was wel cleene.  Turpijn, die dese yeesten screef,  Bi wien tware niet achter bleef, 2410  Seghet dat tien selven stonden  Sessentwintich steden, die stonden  Wel ghevest in Spaengien lant,  Algader ghinghen in sine hant.  Een hieter Osteel, als wijt horen, 2415  Danen Vincent was gheboren,  Daer wilen in stonden XC toerne,  Groet, starc ende uutvercoerne.  Dus ghinc alte male Spaengien lant  Den keiser Karle in de hant. 2420  Ende hoe der lande namen waren  Willic u segghen, sonder sparen:  Een lant heet Alandelijf,  Dat bleef al in Karels bedrijf;  Der Parde lande, tlant van Castele, 2425  Der More lant viel hem te dele;  Dlant van Navare, van Portegale,  Der Sarrasinen lant altemale,  Der Alanen lant oec al mede,  Die wilen met groter moghenthede 2430  Metten Wandelen wonnen Spaengien,  Ende doer reden al Almaengien  Ende Gallen, ende wonder dreven  Ende in Gallen sittende bleven.  Oec wan hi daer Boscayeren lant 2435  Ende der Baschen, in sine hant,  Ende dlant van Paleerne mede.  In den lande so en bleef stede  Si en wart Karlen op ghegheven,  Ofte si en wart soe bedreven 2440  Met orloghen ende met groter pine  Dat si viel in den wille sine.  Lucernen, die vaste stat,  Die in den groenen dale sat,  En condi niet ghewinnen wel, 2445  Eer hi er selve voren vel,  Ende lachere vier maende voren,  Al onghewonnen; dies haddi toren:  Daer omme dede hi sine ghebede  Ane Gode, ende sinte Jacoppe mede, 2450  Ende die mueren vielen neder.  Nie, sinder, quamer man in weder:  Noch es si woeste op desen dach;  Want, doemen daer vore lach,  Quam, midden springhende in die stat, 2455  Een swart water, ende al dat  Verdarf die poert. Noch eest waer  Datmen swerte vissche vint daer.  Vier steden heeft Karel verdoemt,  Groot ende sterc, die men dus noemt: 2460  Dats Lucerne, ende Carpata,  Ventesien, ende Adama;  Want hise wan met groter pine,  Ende daer omme verloes die sine,  Des sijn si, toten daghe huden, 2465  Onbeseten van allen luden.  Dus wrac God Karels toren,  Sijns edels ridders uutvercoren.  En was noit prince, in dit leven,  Die men prijs mochte gheven 2470  Boven Karle, duncket mi:  Merct in dit boec oft waer si.  Brabanders hebbens noch ere  Dat si sijn an desen here.