HOE KARLE HOERDE DEN OLIFANT ENDE ROELANTS DOOT. Dat XLI Capittel.  Karel en wiste clein noch groot  Van desen dinghen, van deser noot,  Soe dat hi Portisers, den pas, 3825  Met sinen volke al leden was.  Roelant die was sere ghewont  Ende sere moede, teser stont,  Ende dreef rouwe ende jammer groot  Om der goeder ridderen doot. 3830  Ten voete van Portisers hi quam,  Ende hi sine raste daer doen nam  Onder enen boem, bi enen stene,  Die opgherecht stont allene  In ene mersche, bi Ronchevale, 3835  Die scone was ende ghegroit wale.  Aldaer begaf hi sijn paert.  Nochdoe haddi sijn goede swaert  Durendale, dat was soe scone  Ghelijc der claerheit van den trone. 3840  Dat en mochte scarden noch breken  Voer dien dat sine hande weken:  Die hilte was van yvore,  Die appel beril, als ict hore;  In den appel stont also 3845  Ons Heeren name alpha et o;  In die lemmele stont van goude  Een cruce, alse ment hebben woude.  Als hi dat ute heeft ghetoghen,  Sach hijt an met droeven oghen, 3850  Ende deder op een swaer gheclach,  Want hi hem soe ontsach  Dat comen mochte in heidinre hant,  Die der kerstine waren viant.  Op enen harden marbersteen 3855  Woudi tsweert breken ontween:  Drie slaghe sloech hi ongheduert,  Dat die steen te sticken scuert,  Maer het bleef al ongescaet.  Doen vant hi enen anderen raet, 3860  Ende sette den horen te monde,  Ende blies, wat hi gheleesten conde,  Soe dat die horen spleet ontwee;  Ende sijn aderen, dats wonder mee,  Van sinen halse scoerden daer mede 3865  Van pinen, die hi daer toe dede.  Dit gheluut Karlen in doren sloech,  Want hem dinghel daer toe droech,  Die acht milen was van daer.  Die keiser seide, overwaer: 3870  ‘Ic hore Roelants olivant.’  Keren soe woude hi te hant  Weder achter, om dit doen,  Maer het ontriet hem Gaveloen,  Ende seide: ‘Hi jaghet in dien foreeste, 3875  Dus blaset hi, doer sine feeste.’  Roelant verloes al sine ghewelt  Ende lach int gras daer opt velt.  Daer quaem sijn broeder Bouden toe:  Doen hien sach was hi vroe 3880  Ende wijsde dat hi hem brachte  Drincken; hem dorste sere onsachte,  Ende hem was die tale ontgaen.  Bouden liep om water saen  Maer hi en heeft gheen versien. 3885  Roelants pert vant hi mettien;  Want hi den broeder sach bi der doot  Reet hi na met haesten groot,  Om dat hi die mare woude bringhen  Den keiser, van desen dinghen. 3890  Met desen quam daer, als ict las,  Diederijc, die int wout was,  Ende als hien soe na vant der doot  Dreef hi rouwe ende jammer groot:  Hi bat hem, voer dat herte breken, 3895  Dat hi biechte wilde spreken.  Nu hadde Roelant op dien dach  Biechte ghesproken, want hijs plach,  Ende Gode ontfaen mede;  Want Turpijn seghet, het was die sede, 3900  Eer die ridders vochten ende streden,  Dat si hem biechten ende monneghen deden.  Roelant sprac sommech woert;  Met pinen brachte hi tleste voert;  Boven der herten dat hi prant 3905  Sijn vleesch daer metter hant,  Ende hi seide aldus mettien:  ‘sal in desen vleesche sien  Minen behoudere, den hoghen.’  Doen leide hi die hant opt oghen 3910  Ende seide driewarf mettien:  ‘ desen oghen sal ickene sien.’  Ende daer hi sciet des lives ave  Seidi: ‘sie, bider Gods gave,  Die bliscap, die noit oghe sach, 3915  Noch die oere ghehoren mach,  Noch menschen herte mach bekinnen,  Dat God ghereet heeft diene minnen.’  Oec bat hi ter selver tijt  Voer alle die storven in den strijt; 3920  Ende hi dede sinen einde  Voer junius, op die xvj kalende.