VAN KARELS DOOT. Dat XLVI Capittel.  Nu seldi overwaer verstaen:  Sent dat Karle hadde ontfaen 4280  In Spaengien alsoe groot verlies,  Al hadde hi van den zeghe den kies,  Alsoe als ons Turpijn heeft bescreven,  Datti nie, sinder, in al sijn leven,  En wart van sinne vroe; 4285  Want hi daer verloes alsoe  Van goeden lieden, als hem dochte,  Dat hijs nemmermeer vercoeveren en mochte;  Dies bleef hi voert in groter noot,  Ende met swaernissen, toter doot. 4290  Twee edele sonen waren hem doot bleven  Eer hi selvere inde sijn leven:  Deen hiet Karle, dander Puppijn.  Alle die heerscappien sijn  Bleven op sinen eneghen sone: 4295  Lodewijc soe hiet die ghone:  Dien hadde die vader, in sijn leven,  Aquitanien lant ghegheven,  Daer droech hi crone, in dat lant.  Dus eest, als ict bescreven vant. 4300  Enen Hughe haddi te sone:  Die werelt soe liet die gone,  Ende ghinc in dordene met eren,  Te sinte Acharijs met groten heren.  Seghebrecht die monec seghet 4305  (Dien den jaren te volghene pleghet),  Dat grote Karle, sonder ghelike,  Keiser ende coninc van Vrancrike,  Na dien dat hi die roemsche kerke  In paise hadde gheset, ende die clerke, 4310  Ende Vrancrike hadde gheset in vreden,  Ende ghebreit met moghentheiden  Tote over Elve, ende in Weenden lant,  Ghedwonghen hadde na sijn hant  Over die Denouwe die Hunen, 4315  Dat si nemmermeer en dorsten stunen,  Al tote ant Griexe conincrike,  Tlant van Surien dies ghelike,  Dat heilighe lant, daer God in dede  Den staet van sijn menschelijchede, 4320  Ende hi verwonnen hadde al te male  Poelgien, Calabre ende Ytale,  Sassen, Hessen, Denen, Vriesen,  Ende hi oec hadde doen verliesen  Den heidenen Spaengien, dat si besaten, 4325  Bleef hi swaer ende in onbaten,  Tote Aken al stille, alst wel sceen,  Welna twee jaer achter een:  Al daer soe dede hi sijn inde.  Wel bewiste hi hem, ende bekinde, 4330  Ende maecte scone testament,  Dat noch ter werelt es bekent,  Ende besette, harde scone,  Tkeiserike ende die crone  An sinen sone Lodewike. 4335  Ende als hi starf kerstenlike  Nam hi orlof ane die heren,  Die bi hem stonden, doer sijnre eren,  Ende beiden sinen einde daer.  Hi sprac dit woert, ende niemeer daer naer: 4340  In manus tuas, ende loec sijn oghen,  Ende gaf den gheest Gode den hoghen.  Int dertienste jaer es hi gheint  Dat hi keiser was bekint,  Ende int xlvj jaer, sekerlike, 4345  Dat hi coninc was van Vrancrike;  Ende min dan tween tseventich jaer  Was hi out, dat weet voer waer.  Hi sterf kerstenlike ende in paise  Tote Aken, in sinen palaise.