|
|
|
| |
Hoe Wouter van der Leyden te Bruessel doet geslegen was, ende
hoe die heeren te Loven uutgeworpen waren.
LXIV.
7135
Hierna ghevielt, op eenen termijn,
Dat
die hertoghe Wencelijn
Te Bruessel hielt een dachvaert,
Daer dlant al vergadert waert
Prelate, edle, ende steden,
7140
Ende tot die dachvaert quam gereden
Wouter Van der Leyden, mids das
Dat hi commoengimeester was
Van der stat van Loven, te dien mael;
Ende mids dat hi een principael
7145
Een opsetter van der saken hiet,
Die te Loven was ghesciet,
Dedene
Van der Kalsteren her Jan,
Die oec was ghevlouwen man,
Uut Loven, te Bruessel betrapen,
7150
Ende doot slaen met sinen cnapen.
Als die niemare te Loven quam
Was die ghemeinte herde gram
Ende maecten, om dese dinge,
Rechtevort vergaderinghe,
7155
Ende sloten in haren rade boude
Dat mense alle ontbieden soude,
Ochte halen met crachten,
Die goede mannen van der geslachten.
Die goede manne, wats ghesciet,
7160
Si en dorstent laten niet
Si en quamen tot haren ghebode,
Hoe wel dat sijt daden node;
Ende als si alle vergadert waren
Op der stat huis, stonden die scaren
7165
Op der straten voere der dore,
Ende maecten groot gherocht daer vore,
Met roepen, met yoyten, met vulre voere,
Die onbesnedenen vul gheboere,
Ende riepen opwerts overluut:
7170
‘Worpt ons desen ende dien uut!’
Alsoe sijt riepen waest ghedaen.
Daer worter uutgheworpen saen
Goeder manne thiene ende sesse,
Sonder eneghe ontfermenesse,
7175
Ter venstren uut jammerliken,
Die si ontfingen in haer piken,
Ende vort, met martielen groot,
Vermorden ende sloeghen doot,
Soe dat daer menich vuul kalant
7180
Van den elleboghe tot der hant
Van den bloede besmorstert wert,
Als hadde hi enen osse ghehert.
Uut waren gheworpen, in pinen swaer,
7185
Was
Die Kersmaker een van den ghonen,
Met ij sconen jongen sonen,
Daer af die outste, sijt seker das,
Gheen xvj jaer out en was,
7190
Jammer was, ende onghenade.
Onder die goede manne twaren,
Die op den huse vergadert waren,
Was een ridder, vroem ende goet,
Gheheten
her Jan Platvoet,
7195
Die in desen groten abuse
Eenen scutter sach op der stat huse,
Die voortijts, over menegen dach,
Langhe sijn knecht te wesen plach:
Dien bat hi, met groten wene,
7200
Dat hine borghe tusscen sijn beene,
Ende onder een banc hi hem strecte,
Ende bat hem dat hine decte
Voer die onghenadeghe liede,
Alsoe hijt bat hem dat gheschiede.
7205
Maer cortelinge daer na sint
Soe stont daer een wevers kint,
Ende tot desen fellen rade
Comen was met sinen vader.
7210
Dat kint sach die gulden blader
Blicken van sridders halsbande goet,
Buten onder des scutters voet,
Hi wiset den vader, die daer nare
Trac van onder des scutters voet,
Ende wert terstont, sonder verdragen,
Uutgheworpen ende verslagen,
Ende die scutter in der noot
7220
Bleef opt huus gheslegen doot,
Om dat hine verbergen woude.
Als dit ghedaen was, alsoe houde,
Worden die goede manne ghemeene
Van den gheslechten, groot ende clene,
7225
Die binnen Loven waren bleven,
Alle int vangenesse ghedreven.
|
|
|
vorige
