[p. 39] Een ander gheestelyck liedeken, op den toon Tsomers ende swinters even groen.  Devote ziele wilt u vermeyden  Int hoofken van Oliveten zoet,  En wilt doch daeruut niet scheyden,  Maer gaet by uwen bruydegom goet,  Ghy sult hem vinden liggen ter aerden  In zyn gebet met viericheyt groot,  Eer hy heeft willen den strydt aenveirden  Ende voor ons sterven die bitter doot.     Hoe bangich was zyn lieffelyck herte  Syn ziele bedroeft in grooter noot,  Want hy voorsach die groote smerte  dat cruyce en allen zyn lyden bloot,  Dwelck hy corts soude moeten draegen  Voor de sondaers boos en quaet,  Die hem niet en souden behagen,  Maer veel blyven obstinaet.     O alderliefste Bruydegom verheven  Ick bid u door u bloedich sweet,  Door uwen anxt, u schudden ende beven  Ende door u traenen heet,  Wilt myn cout herte ontsteken van binnen  Met uwer vieriger Liefden groot,  Dat ick myn sonden mach verwinnen  Ende u beminnen tot in myn doot.     Bidt voor die dit heeft ghescreven,  Ende diet selve heeft ghedicht,  Dat Godt haer wille zyn gracie geven  Inwendich door zyn Goddelyck licht,  Dat zyn bloedich lyden ende smerte,  Syn heylich leven ende deucht,  Soo mach gheprint zyn in haer herte  Dat zy vergete alle ydel vreucht.