[p. 137] Hiernae volgen spelen Van sinnen, ende gheestelyck dialogus vanden Bruygom ende Bruyt inder Cantycken, gedicht byde voorscreven Ioncfrou, ende ghespeelt ter Cameren.    De Bruyt.  Gheeft my te kennen waer ghij des middaechs rust,  O lief die myn ziele bemint.  Onder u cruys sal ic blusschen mynen lust  Want tot u is myn herte ghesint.  Ic heb u lief gesocht in straten en wijken  Van liefde dunct my myn herte besuyken  Nu ick u vonden hebbe, soo moet ick u mynen noot vertellen.  Ick heb drij vijanden die my dagelijckx quellen  Den vijant, de werelt, en myn eyghen licham rebel  Verdrucken mynen geest, ende maken mij quaet spel.  Lief comt met u gracie, ende wilt mij bystaen,  Dat ic myn drij vijanden mach ontgaen.  Sy wachten mij om te vangen tot alle tijden  Helpt mij vromelyck tegen dese vijanden strijden,  Ic hope dat u gracie my sal gewerden,  Dat ic die sal onder myn voeten terden,  En verachten die werelt met haer loose trecken,  Met haer pomperije sal ic spotten en gecken  Dat zy my ten lesten teenemael sal haten.  Hoe sot zyn de menschen die hen op de werelt verlaeten,  En die haer leugenachtige smeekingen gelooven,  Bedriechelijke werelt hoe condi u minnaers verdooven:  Gy belooft hen veel giften ende ijdel gaven,  Maer ten lesten maect gy daer af u slaven  Dwelc zy wel proeven die op u stoonen,  Met wat bitterheyt dat ghij u dienaers condt loonen,  Het is wonder dat u yemant can beminnen  Dan menschen die u bedroch niet en kinnen [p. 138]    En die op hen saelicheyt zeer luttel letten  Die laten hen vander werelt besmetten  Maer dat zy kenden den soeten trec des heeren  Sy souden hen haest vander werelt keeren  En dat verganckelyck es, souden zy versmaden.    Den Bruydegom.  Compt al tot my die daer zyt belaeden  Ic sal u vermaken, en met my selven versaeden.  Mynen last is licht, ende myn iock is soet:  Het sal uwer zielen geven lafenis ende boete  Leert van my dat ic ben van herten saechtmoedich.  Neempt u cruys op uwen hals, en volget my spoedich  Compt myn vrindinne, en wilt niet langer beyden,  Want u zile zal haest uutten licham scheyden  Myn roepen en trecken neempt die nu waer.    De Bruyt.  Och wat soeter stemme hoor ick daer.  Het is voorwaer myn bruydegom verheven.    Den Bruydegom.  Ick ben den wech/die waerheyt/ende dat eewich leven/  Ende die deure aldaermen totten vader gaet.  Volcht my naer, laet de valsche werelt quaet,  Vliet den vyant met al zyn ingeven ende tempeest,  Maect u lichaem subiect onder uwen geest  Se sal u helpen, myn gracie sal u bystaen.    De Bruyt.  Lief doet uwen roep my toch ter herten gaen/  Laet u soete stemme clincken in myn ooren,  Ic sal luysteren, en nae u insprake hooren,  Van liefden en can ick my niet gemyden  Ic sal gaen zitten aen u voeten bezyden,  Onder de scadue van die myn ziel bemint  Want myn herte is bereet ende gesint,  U vruchten zyn zeer soet in mynder kelen,  Zy doen myn ziele van liefden smelten en quelen,  Leydt my inden kelder, laet my drinken uut caritaten,  Ordineert in my de liefde, laet my u soeticheyt smaeken. [p. 139]      Den Bruydegom.  Myn bruyt ghij moet ierst uwen wille versaeken.  Ende dien stellen onder myn gehoorzaemheyt:  Oft anders suldi vande wachters zyn verleyt,  Die u van my souden trecken ende rooven,  Hoort dochter wilt myn woorden gelooven  Laet uus vaeders huys, gaet van vrienden en maegen,  Dan sal ick in u schoonheyt hebben myn behaegen.    De Bruyt.  Moet ic hier arbeyden, lyden ende verdragen,  Zeer gaerne wil ic nae desen wech gaen vraegen,  Leyt my toch lief, dat ic u paden niet en misse.    Den Bruydegom.  Ick ben dat licht, die my volght, en wandelt in geen duysternisse,  Maer hij sal hebben dat eewich leven.  Compt myn duyve, ic sal u geven myn gracie.    De Bruyt.  Ic sal u volgen door de doornen tot deser spacie.  Door lief door leet, door hebben en derven    Den Bruydegom.  Alsoo moet dat terwe graenken inder aerden versterven/  Salt vruchten vortbrengen van eeniger weirden,  Om mynent wille moetti pyne ende arbeyt aenveirden,  Daernae suldi smaeken de vruchten van mynen loon.  Niemant en salder comen in mynen hemel schoon  Dan die tegen die sonden strijden/ende crygen victorie.  Sluyt dese myne woorden in u memorie,  Dat het rijck der hemelen moet lyden gewelt  Gij sult met temptatien worden gequelt,  Maer mijn gracie sal u helpen, des seker zijt,  Dat ghij sult verwinnen al uwen stryt,  Stelt uwen wille altijt onder den mijnen  Als ghij zyt in last oft in pijnen.  Gelyc ic mynen wille hebbe gegeven  Inden wille van mynen vader verheven  Dien ic toonde sulken gehoorsaemheyt,  Dat ic totter doot des cruycen was bereyt [p. 140]    Die ic voor myn bruyt gerne hebbe geleden,  Weest myn lyden gedachtich met danckbaerheden,  Ghy en condt uwen tyt niet beter besteden.    De Bruyt.  Door u gracie sal ic den ingen wech inne treden,  Helpt my lief, want sonder u en mach ic niet  Treckt my naer u door u liefde reyne.    Den Bruydegom.  Coompt tot my die dorst hebben, ic ben die levende fonteyne,  Drinct myn alderliefste droncken sonder uwen cost  Mediteert met wat scat dat ic u heb verlost,  Offert my die drij crachten van uwer zilen  Soo suldi u gebreken allenskens vernilen,  En leeren u zinnelijke begeerten versterven  En swerelts wellust om mynen wil derven  Dan sal vreemde liefde in u zoo vercoelen  Dat ghij niet dan mijn liefde en sult gevoelen  Daer gij nemmermeer af en sult versaden.    De Bruyt.  Ter liefden van u wil ic de werelt versmaden  Wilt Heere in my werken mijn opperste saelicheyt.    Den Bruydegom.  Daertoe staen ick nacht en dach bereyt,  Om mijn bruyt te helpen tot allen stonden  Strijt vromelyc tegen u gebreken ende sonden,  Ic en sal van u niet scheyden noch gaen,  Soo lange als de werelt sal staen,  Sal ic u mijn bruyt bewaren en bescermen  Mijn gracie sal u troosten/ende myn liefde verwermen/  Ic sal u altijt bewaeren ende behoeden,  Met mijnen eygen licham sal ic u voeden  Staet vast myn bruyt en weest niet verveert  In my suldi vinden al dat u hert begeert.  Al schyn ic u te laeten, en wilt u niet bedroeven,  Ick moet mijn vrindekens hier met lyden proeven  Gelycmen dat gaut doet in dat vier,  Soo wil icse teenemael suyveren hier, [p. 141]    Om datse naemaels souden blinken,  Wilt hierop mediteren ende dincken,  Als ic u toesende droefheyt ende lyden.    De Bruyt.  O lief, u woorden doen myn ziel verblijden,  Laet my u loven tot alle tyden,  Ende van alle u gaven ootmoedelyc danken.    Den Bruydegom.  Ic ben den wijnstoc, gij zyt de levende ranken  Mynen Vader es een ackerman, dit wil ick u vertellen.  Ic sal u in mynen wijnstoc soo griffien/inten en stellen/  Dat ghij in myn liefde sult wassen ende groeyen  Ende brengen goede vruchten voort sonder vernoyen.    De Bruyt.  Ic sal met u gracie den vijant, de werelt en myn vleesch verfoyen,  Dat ic in uwer liefden sal smelten en vloyen  Tot liefde is myn ziel altyt genegen,  Doet lief u bitter lyden myn hert bewegen  Ic wille daeraf een busselken van myrre maeken,  Dat altyt in myn herteken mach rusten.    Den Bruydegom.  Mijn bruyt alle myn weelden ende lusten  Zyn te wesen byde kinderen der menschen  Zonderlinghe by die my in haer herte wenschen,  Die sal ic myn secrete misterien toonen.  Compt myn duyve, myn schoone,  Inde gaten van mynen wonden suldi woonen  Daer suldi nestelen, ende uut ende inne vliegen.    De Bruyt.  Daer en sal my duvel noch werelt connen bedriegen.  Leert my in u lijden contempleren tot allen uren,  Soo sal u suyver menscheyt my in u Godtheyt sturen,  Daer ic hier altyt naer sal suchten en haecken.    Den Bruydegom.  Compt myn vrindinne gy sult in myn liefde blaeken,  Daertoe sal ic u trecken in een cloostere.  Want ick wille alleen wesen uwer zielen troostere, [p. 142]    Ick ben een ialours Godt van naturen  Laet vaeren alle liefde der creaturen,  Stelt op my alleene uwen zin ende herte  Weest altyt ghedachtich myn bitter lyden ende smerte/  Doet penitencie, ick ben u al meer weirt  Naer dat ghij vleesch ende bloet sult hebben verteert,  Ende dat ghij u ionge ieucht sult hebben versleten  In mijnen dienst, ick en sal u niet vergheten,  Want ick heb u in mijn handen en voeten ghescreven.  Met drij naegelen, doen ick was aent cruyce verheven/  Sluyt myn doot vast in u memorie,  Teghen allen u vijanden suldi hebben victorie,  Dan sal ick u haelen in myn eewighe glorie.  Daer sal ick u traenen van u oogen dwaen.  Compt mijn bruyt, den winter is voorbij, den somer compt aen,  Inder eewicheyt suldi my nu behagen.  Den Ingel brengt die Croone voor de Bruyt, ende zeyt:  Heere Jesus ick brenge hier een schoon croone gedraegen,  Om u uutvercoren bruyt daer mede te croonen.    Den Bruydegom.  Compt myn alderliefste, ghij zyt gheheel schoone,  Ghij sult bij mij inden hemel woonen,  Ontfanght die croone der onsterfelijcheyt;  Die u van inder eewicheyt is bereyt,  Alsulken croone sal ick eenyegelyc geven  Die in warachtighe penitencie eynden hen leven.          AMEN.