[p. 153] Een gheestelyck refereyn, Ghedicht op het woort, Hec est dies quam fecit hominus, &c. Als de Catholycke gheen kercken en hadden.  I    Dit is den dach des Heeren almachtich,  Laet ons verblyden ende iubileren in desen  Want Christus door zyn Godtheyt crachtich  Als heden vander doot is verresen.  Dit wilt ons die heylige Kercke bewijsen,  Singende, Surrexit Dominus den Heere bemint  Dat wij ten uutersten daege oock sullen verrijsen  Tot grooter glorien, Dit wel versint,  Ghelyc Christus in zyn menscheyt inder waerheyt  Is verresen vander lichamelijcker doot,  Soo sullen wij oock verrijsen in grooter claerheyt  Inden dach des Heeren met blijschap groot.  Maer ierst moit het lichaem met zyn ghebreken  Daer wij daegelijcx mede worden ghequelt,  Sterven, ende in daerde worden ghesteken,  Smaekende de doot en haer ghewelt,  Welcke doot vanden Heyligen vercoren  Is zeer precieus inden ooghen des Heeren.  Maer voor die Sondaers dier gaen verloren,  Is zij affgrijselijck, als ons Scrifturen leeren.  Het lichaem sal rotten, als een terwen coren,  Datmen inder aerden worpt met goeden moet.  Dwelck schoonder opstaet dant was te voren,  Tot grooten profyte vanden Lantman goet.  Surrexit Dominus, soo sullen alle die Godt beminnen  Ende zijn gheboden onderhouden voorwaer,  Altsamen verrijsen, wilt dit versinnen,  Ghelijck de Sonne blinckende en claer  Is opgaende inden dageraet schoone,  Daer deur des menschen herte verblijt.  Soo zullen de vercorenen hen vertoonen [p. 154]    Voor den Rechter stoel des Heeren gebenedijt.  Dan sal Christus die bermhertige Heere  Sijn lieve vrienden spreken aen,  Met blijden aenschijn sal hij hem keeren  Tot die tzijnder rechter hant sullen staen,  Coompt gebenedijde mijns Vaders verheven  Int rijck dwelck ick u hebbe bereyt,  Ick hadde honger, ghij hebt mij teten gegeven  En dorst, ghij en hebt mij niet ontseyt.  Compt ick sal u nu alle gaen leyden,  Daer ick u dicmael hebbe voorzeyt,  In mijn glorie, daer suldi u vermeyen,  En iubileren met mij inder eewicheyt,  Want ghij en hebt u niet laeten verdrieten  Te wercken inden wijngaert met grooten arbeyt  Als goede werclieden, suldi den loon ghenieten,  Die u van inder eewicheyt is bereyt.     Surrexit Dominus wilt ons oock bethoonen,  Mijn lieve vrienden zeere bemint,  Dat Godt die sondaers oock sal loonen,  Ghelijck zij voor haer sonden hebben verdient,  Want zy zullen als bocken stinckende  Ter slinker hant des Heeren worden gestelt  Die hen sal seggen, zijt hierom dinckende,  Als ghij tot sonden wort ghequelt.  Hoe grammen aenschyn de Heere sal toonen  Den hooveirdigen menschen fel ende fier,  Die haere sonden sullen meynen te verschoonen,  Gaet ghij vermaledijde int helsche vier,  Dwelc den duyvel bereyt is met dien aenhangen,  Daer ghij sult branden inder eewicheyt.  Ick heb u dicwils geroepen met verlangen,  Tot penitencie heb ick u lange verbeyt,  Maer ghij zijt obstinaet gebleven  In u ongeloove ende sonden groot.  Daeromme moetti nu rekeninge geven,  Ende u boosheyt betalen met die eewige doot. [p. 155]    Dan zullen die sondige bocken die stincken,  Ende in haer corruptien zijn verresen,  Alle te saemen inder hellen versincken,  Daer nemmermeer verlossinge en sal wesen.  Surrexit Dominus sal ons oock bewijsen,  Singende Alleluya met grooter vreucht,  Dat wij heden al geestelijck moeten verrysen  Uutter sonden totter deucht.  Want die naemaels als costelijcke steenen  Inde stadt Godts sullen worden ghestelt,  Moeten hier haere sonden beweenen,  Ende met temptacien worden ghequelt.  Daeromme sullen wy altijt dincken,  Als ons eenich lijden oft strijt compt aen,  Dat zuyver moet zijn dat eewelijck sal blincken,  Ende in Godts presentie altijt sal staen.  En laetet ons dan niet verdrieten,  Die corte penitencie diemen nu doet,  Want daer vore sullen wij naemaels ghenieten,  Ende aenschouwen dat opperste goet.  Dan sullen die boose menschen ende sonderlinghe  Die hier van wellusticheyt hebben gheraest,  Seggen met grooter verwonderinge,  Ende bevender stemmen zeer verbaest:  Siet hoe dat zy nu worden verheven,  Die wij inder werelt hebben ghequelt,  Wij meynden dat dwaesheyt was hen leven,  En nu worden zij bij de kinderen Godts gestelt.