|
|
|
| | | |
| | | | | | Een Liedt, een Psalm Asaphs
| |
§1
O Godt, zwijght niet, weest niet als doof,
Nochte en zijt niet still' o Godt.
Want ziet, uwe vyanden woelen:
End' uw' haters steken den kop op:
Zy hebben een' heymelicken raedt, +
Teghen uw volck, listelick beraemt:
| |
§2
Ende zy beraetslaghen haer,
Zy zegghen, komt, laets' ons uyt-roeyen;
Om gheen volck meer te zijn: dat des naems +
Israels niet meer ghedacht en wort.
Want zy beraetslaen t' saem in 't herte:
| |
§3
Zy maecken een bondt, teghen u,
Edoms tenten, end' Ismaels, +
Gebal, end' Ammon, end' Amalec,
Palestina, met Tyrus woonders:
Oock heeft zich Assur by hen ghevoeght: +
| |
| | | |
§4
Zy zijn den kinderen van Loth
Tot eenen arm gheweest. Sela! +
Doet hen als Midian, Sisera;
Als Iabin, aen de beke Kidrons.
Die te Endor zijn uyt-ghedelghet:
Zy zijn tot dreck der aerd gheworden.
| |
§5
Maeckt haer, haer Princen, als Oreb, +
End' als Zeeb; all' haer' vorsten, +
Als Zebah, ende als Zalmuna;
Die zeyden: laet ons d'over-schoone
Wooninghen Godes voor ons erven.
Mijn Godt maeckt-ze ghelijck een wervel: +
| |
§6
Maeckt-z' als stoppelen voor den windt:
Ghelijck het vier een woudt verbrandt:
End' als de vlam, die berghen aen-steeckt:
Vervolght-z' alzoo met uw on-weder; +
End' verschrickt-ze met uwen draey-windt:
Maeckt haer aenghezichte vol schande:
| |
§7
Op dat-z' o Heer, uw naem' zoecken.
Laet-z' altoos zijn beschaemt, verschrickt, +
End' schaem-roodt worden, end' om-komen:
Op dat-ze weten, dat ghy alleen,
Met uwen naeme zijt de Heere,
De hooghst' over de gantsche aerde.
|
|
|
vorige
