LV. Brief.
Karel aan Willem. Londen den 16 September.

Zou ik hebben kunnen raaden waarom ik zoo spoedig naar Londen moest vertrekken? neen zeker. Ik ben wel gelukkig, myn waarde Vriend. 't Is uit order van den Koning, die de goedheid heeft gehad my te begunstigen met het Ampt van den jongen Graave van D.... die eenige weeken geleden overleeden is, en 't welk voor my zal waargenomen worden tot ik zelf daar toe de jaaren hebbe. - Men vleit my, dat ik dien Eertytel, noch zoo jong zynde, verkryge, om dat ik my wel gedraag; om dat ik my oeffene in het geene my nuttig is te weeten, om dat ik tracht deugtsaam te zyn; maar myn' lieve William dit alles verdient immers geen dank of belooning? my dunkt ik volbreng hier in niet meer dan myn pligt. My wel te gedraagen is noodzaaklyk, indien ik gelukkig wil

weezen: myne jeucht in wetenschappen te oeffenen is niet meer, als my zelve te bewaaren voor de lusteloosheid van een ledig leeven: de deugt te omhelzen is het eenigste middel om niet hier, en hier namaals, in eene eindelooze eeuwigheid rampzaalig te worden. Ja: als iemant zegt, Karel Grandisson doet zyn pligt, hy is leergierig, hy gehoorzaamt, hy eerbiedigt zyne Ouders, hy bemint zynen eevenmensch; moet men 'er dan niet op antwoorden? dit alles moet hy doen of hy verliest de gunst van zynen Schepper, die hy niet een oogenblik missen kan, de liefde van die Ouders, die zyn wel zyn bevorderen, de achting van zyne medeschepselen, die zyn geluk op aarde moeten helpen volmaaken. - Wat is 'er dan zoo veel lofwaardigs in myn weldoen, dewyl ik niet anders doen kan, of ik maak my voor altoos ongelukkig? Neen, ik achte, het geen my te beurt valt, niet dan eene gunst. Och leer my: laat een iegelyk my leeren dat geluk te verdienen, en laat ik my nooit verheffen op eene eer, die duizend anderen noch meer waardig zyn dan ik. - De Heer Bartlet schryft aan myn Papa. Ik twyffele niet of gy zult den Brief hooren leezen. Ik hebbe alleenlyk

noch den tyd om u te verzekeren, dat ik altoos zal zyn.

Uw ootmoedige getrouwe
Karel Grandisson.