LXXIV. Brief.
De jonge Heer Grandisson aan den jongen Heer D....

Het afscheid neemen van iemant, dien men bemint, is dunkt my iets smartelyks. - Wy mogen zoo veel wy kunnen op aarde ons verdriet ontwyken. - 'k Hebbe daarom myn Vader gebeden my toe te staan om de weinige dagen, die gy noch hier zult zyn, ten Huize van Oom en Tante L.... te gaan doorbrengen. - Die dagen scheenen my dagen van ongeneuchte. - ik zach u geduurig zuchten, en ik zelf was niet vrolyk genoeg om u te vertroosten. - Het byzyn was geen byzyn meer, om dat wy te veel dachten aan het afweezen. - Denk evenwel niet, dat ik u verlaat met vermaak; ik hebbe my zelf moeten dwingen om dien moed te toonen, - Wel-aan, laat ons nu ook dien zelfden moed te baat neemen, om ons te onderwerpen, aan de noodzaakelykheid, die u weer tot eene tedere Moeder roept. - By een te komen, weder te scheiden, is het lot der waereld: het zou ons schand aandoen, indien wy ons niet aan dit lot

wisten te onderwerpen: dit eischt van ons de rede. - Wy kunnen elkander schryven: wy kunnen onze oprechte vriendschap door die briefwisseling onderhouden, en dit zal teffens ons tot nut strekken, want wy zullen daar door leeren verstandige brieven te schryven, 't welk eene kunst is, die nooit een jong Heer of Juffer behoorde te verzuimen. - En hoe gelukkig zyn wy, in vergelyking van hun, die een Vriend een Bloetverwant, ja een Vader, naar een onbekent gewest zien vertrekken, zonder ooit tyding van hem te kunen krygen; zonder te weeten waar hy heen zal zwerven. - Laat ons dan ons zelven troosten! Gy gaat in de armen eener Moeder, die gy zoo wel eerbiedigt en bemint: ik blyve by Ouders, die my dierbaar zyn, en gy draagt myne genegenheid en achting mede, gelyk ik durf hoopen de uwe te behouden.

Vaar dan wel, myn teder Vriend! myn waarde William! en laat myn beeltenis, waar mede ik de eer hebbe gehad u stilzwygend te mogen verrasschen, u dikwerf doen denken aan

 

uwen altoos dienstvaardigen en getrouwen
Karel Grandisson.

 

EINDE.