Zoo dragen we in ons dichterwapen,

Uit 't land van liefde en haat en dood,

Schoon lijk een krans om bleeke slapen,

De sporen van 't verraadrig lood.

 

Zoo brak, toen we in het duister vielen

En 't kostbaar bloed zijn weg verliet,

Uit de aarde van ona darst'ge zielen

De bronne van een rijker lied.

 

Zoo stijgt voortaan uit dubble kele,

Eenzelfde zuivre zang omhoog;

Zoo ruischt op eensgestemde veêlen

Het trillen van eenzelfden boog.