[p. 85]
Meilied
Dit is van heel de maandenrei
De mooiste maand, de milde Mei.
Want elke dag die openlacht,
Is u, Maria, toegedacht.
Elk leest in tuin of langs het land,
Zijn rijke of schaamle bloemoffrand,
En in kapel en kerk en nis
Zal heel dees maand uw beeltenis,
Gelijk een steromkranste maan,
In bloei van licht verheerlijkt staan.
Dit is de tijd dat ieder kind
Naar Moeders hart den weg hervindt;
En legt vertrouwend in haar schoot
Het eigen deel van vreugde en nood;
Van nood het meest en wel gering
Was 't deel van dank dat ze ooit ontving;
Want ieder dolend menschenhart
Draagt heugnis van verholen smart.
[p. 86]
Wel is bij dage er vroom geruisen ,
Van stemmen in Maria's huis,
Maar naar, geluidloos, scheemring viel,
Verinnigt 't woord van ziel tot ziel.
En d'armen man, wiens schreden leidt
Verboden lust naar de eenzaamheid,
Maar hoort opeens een lichte vlucht
Van klokken in doorzonde lucht,
Is 't of met zoeten dwang hem riep
Bekende klank die jaren sliep.
Hij staat en zint een poos, dan wendt
Naar waar hij de oude stem herkent,
Lijk wie in 't woud een vluchtend lied
Vervolgt, tot waar? hij weet het niet.
Hij gaat langs weide en wilgenlaari
En klimt door dubble haag van graan,
Met tragen tred den heuvel op,
Waar golft de laatste bronzen klop,
[p. 87]
Bedroefd en blij, als hij 't gelaat
Oplicht en weer voor Moeder staat.
Toen, lijk een snaar die trilt te strak
Een snik die door de stilte brak....
Hij knielt in deemoed en doorheen
De zuivre vreugd van zacht geween,
Gaat wellen voor Maria's voet
Het weigre woord van schuld en boet.
Traag doofde in 't raam de lager zon,
Maar 't is of hij niet scheiden kon;
Want hij alleen wiens ziel beving
De weemoed van herinnering
En op een avond, laat, hernam
Den weg langs waar hij dolend kwam,
En wakend om haar dwalend kind,
Zijn Moeder weenend weder vindt,
Alléen wie keerde uit droeven ban,
Kent al de ontroerde vreugd daarvan.
[p. 88]
En als hij, recht, nog even draalt
Voor 't beeld dat gouder glans bestraalt
En groet voor 't laatst de Lieve Vrouw
Is licht het hart van leed en rouw,
Want géen die kwam tot Haar, belaên,
Is ongetroost weer heengegaan.
