Willem de Clercq, Naar zijn dagboek (ed. Allard Pierson) · dbnl

DBNL

Naar zijn dagboek (ed. Allard Pierson)

auteur: Willem de Clercq

editeur: Allard Pierson

bron: Willem de Clercq, Naar zijn dagboek (ed. Allard Pierson). Z.p. z.j. [1869]

doorzoek de hele tekst

© 2008 dbnl

DBNL vignet



[p. *4]
Den heer Willem de Clercq, ten antwoord op zijne aan mij gerichte verzen. Weggesleept door hooger kracht Doen wij onze snaren galmen, Niet om schatten, niet om macht, Niet om ijdle gloriewalmen! Wat gaat ons het oordeel aan Van ondichterlijke menschen, Die, in hun bekrompen wenschen, Onze harten niet doorgronden, onze zielzucht niet verstaan. Slechts de hulde van een hart, Voor des hemels indruk vatbaar, Oefent invloed op den Bard, Is hem dierbaar, ja! onschatbaar! Diepgevoelige de Clercq! Dus heeft mij uw toon doordrongen! En uw lof, mij toegezongen, Kroont met meer dan lauwerbladen mijn onmachtig dichterwerk!
[p. *5]
Ja! uw boezem heeft gevoeld, Wat mijn zang niet uit kon drukken, Welk een dichtvlam mij doorwoelt, Welke driften mij verrukken! Welk een lot mijn ziel begeert, Welk een doel mij straalt in de oogen, En wat kwellend onvermogen Mij van staâge rusteloosheid in dees woestenij verteert! Neen, het was mijn uitdruk niet, Die mij kenbaar aan u maakte! 'k Stortte nooit nog in mijn lied Half den gloed uit, die mij blaakte! Dat gij dien te erkennen toont Uit in 't wild verspreide spranken Is aan 't vlammend oog te danken Van den levendigen dichtgeest, die uw aderen bewoont! Als gij ons verweekt geslacht In 't besef weet in te wijden Der ontzachtbre dichterkracht Van des menschdoms vroegste tijden! Als ge, ontzettend in uw moed, Heel uw boezem, heel uw leven Aan de Godheid op durft geven, En op eens geheel dees wereld van u wegstoot met den voet! Als gij, voor geen val beducht, Boven Pindus top durft rennen, Onbelemmerd in de vlucht Van uw breed gespreide pennen! En op 't naar u starend volk Melodyen neêr doet dalen, Krachtig als de bliksemstralen, Overvloedig als de regen, uit de ontboeide donderwolk!
[p. *6]
Spreekt dan 't reeds verouderd Oost Naauw verstaanbaar meer in de aderen Van het droef vervallen kroost Mijner uitgebloeide vaderen: Daar de rijpe jeugd van 't West In uw frisschen boezem bloeiend, In uw maatgezangen gloeiend Op de orakels van uw geestdrift aller harten houdt gevest! Een, één zelfde zielsgevoel Is de dichtâar toch van beiden! Een is onzer beiden doel! En geen tweedracht kan ons scheiden Om het geen een kwijnende aard Vol ontzetbre wisselingen, Die zich telken stond verdringen, In dees tijden van misleiding, en van waanverlichting baart! Lust het u, bezing den val Van bloeddorstige tyrannen! Juich voor 't luisterend Heelal D' eedlen naroem toe dier mannen, Wier door God gesterkte moed Voor des volks vertrapte rechten Tegen de overmacht dorst vechten, En aan ware burgervrijheid 't offer brachten van hun bloed! 'k Vloek met u den dwingeland, Die den staf, van God ontfangen, Met een ijzerharde hand Tot verderf slechts weet te prangen! 'k Huldig meê den stouten arm, Die zijn trots dan durft verneêren! Ja! de dwaling zelfs zal 'k eeren Van het onbaatzuchtig harte, voor gevoel en braafheid warm!
[p. *7]
Doch wanneer de zinloosheid Van onzaal'ge duisterlingen, Door een helschen geest geleid, God-zelf naar de kroon durft dingen! Troonen en altaren schokt, 's Werelds loop dreigt om te zetten, Krijg verkondt aan orde en wetten, En op alles wat de menschheid eenmaal heilig achtte, wrokt! Als een monsterlijke leer, Onder snood verdichte namen, 't Menschdom nooden durft tot de eer, Zich de weldaân Gods te schamen; En steeds verder voortgespoed, Denkkracht en gevoel ontgeestlijkt, Heel de menschlijkheid verbeestlijkt, En den laatsten vonk des hemels in haar borst verstikken doet! Dan, dan grijp ik naar mijn luit, Als een krijgsman naar zijn degen, Daag den sterken Eeuwgeest uit, En betwiste hem den zegen! En mijn borst, verkeerd in vier, Voelt zich kracht genoeg, de kreten, Die de woestaarts zich vermeten, Met de galmen te verpletten van mijn bliksemende lier! Broeder! kunstgenoot! ook gij Voelt uw wezenlijke waarde! Wat is Dichtkunst? Harmony Tusschen hemelen en aarde! De adem Gods in onze borst Brengt geen aandrift om te slopen, Maar om banden aan te knopen Tusschen mensch en mensch en Engel, tusschen 't schepsel en zijn Vorst!
[p. *8]
Toonen we ons de dienaars Gods, Om, in 't oproer onzer dagen, Tegen wijsbegeertes trots, Zijn gezegend Rijk te schragen? Welk een glorie, dierbre Vrind! Als die duivel van ontbinden, Die heel 't aardrijk wil verslinden, Slechts d' aan God getrouwen Dichter vrij en onomstootlijk vindt! 1821. I. Da Costa.